ROZDZIA£ VIII
Pocz±tki mojej dzia³alno¶ci politycznej
Z koñcem listopada 191 8 roku wróci³em do Monachium. Ponownie wst±pi³em do
mojego regimentu, który znajdowa³ siê w rêkach rad ¿o³nierskich. Ca³a ta sprawa by³a dla
mnie odpychaj±ca, postanowi³em wiêc go opu¶ciæ tak szybko, jak to tylko by³o mo¿liwe. W
towarzystwie mojego wiernego kolegi z wojny, Emsta Schmidta, przyby³em do Traunstein i
pozosta³em tam a¿ do rozwi±zania obozu.
W marcu 1919 roku powróci³em do Monachium. Sytuacja by³a nie do wytrzymania i
zmierza³a ku dalszemu rozprzestrzenianiu siê rewolucji. ¦mieræ Eisnera tylko przy¶pieszy³a
jej rozwój i doprowadzi³a w koñcu do dyktatury rad, lepiej powiedzieæ, do uzyskania przez
¯ydów przej¶ciowej kontroli, która by³a celem i ide± tych, co dali pocz±tek rewolucji. W tym
okresie przez moj± g³owê przebiega³y nie koñcz±ce siê plany.
W trakcie tej nowej rewolucji swoim postêpowaniem ¶ci±gn±³em na siebie wrogo¶æ
Centralnej Rady. Dwudziestego siódmego marca 1919 roku usi³owano mnie aresztowaæ, ale
gdy skierowa³em swój karabin przeciwko oprawcom, ci trzej m³odzieñcy stracili odwagê i
wrócili, sk±d przyszli.
Kilka dni po oswobodzeniu Monachium wezwano mnie przed komisjê i skierowano do
Drugiego Regimentu Piechoty. To by³ mój pierwszy kontakt z bardziej lub mniej czyst±
polityk±.
Kilka tygodni pó¼niej otrzyma³em rozkaz wziêcia udzia³u w kursie dla cz³onków si³
obrony. Jego celem by³o zapoznanie ¿o³nierzy z zasadami obowi±zuj±cymi obywateli
pañstwa. Warto¶æ kursu bra³a siê z faktu, ¿e przez okres jego trwania pozna³em kolegów,
którzy my¶leli tak jak ja i z którymi mog³em dyskutowaæ na temat aktualnej sytuacji. Byli¶my
wszyscy mniej lub bardziej przekonani, ¿e Niemcy nie bêd± w stanie siê podnie¶æ z ruiny,
która im coraz bardziej zagra¿a³a. Uwa¿ali¶my , ¿e cz³onkowie partii centrum i socjaldemokracji,
a tak¿e zwi±zanych z nimi grup mieszczañsko-narodowych nigdy, nawet z
najlepsz± wol±, nie bêd± w stanie naprawiæ szkody, któr± sami wyrz±dzili zbrodni±
listopadow±.
W naszym ma³ym krêgu dyskutowali¶my o powstaniu nowej partii.
Podstawowe zasady, które rozwa¿ali¶my, by³y pó¼niej realizowane przez nas w
Niemieckiej Partii Robotniczej. Nazwa tego nowego ruchu wskazywa³a pocz±tkowy kierunek
penetracji szerokich mas, poniewa¿ gdyby zabrak³o tej jako¶ci, ca³a praca mog³aby siê okazaæ
bezcelowa i zbêdna. Tak wiêc nazwali¶my j± parti± socjalrewolucyjn±, gdy¿ idee
socjalne tej nowej organizacji ³±czy³y siê z rewolucj±.
By³a tak¿e g³êbsza przyczyna. Ca³a uwaga, jak± po¶wiêca³em problemom
gospodarczym we wcze¶niejszym okresie mego ¿ycia, skupia³a siê mniej lub wiêcej na
uboczu problemów socjalnych. Dopiero pó¼niej rozszerzy³em te granice w wyniku moich
rozwa¿añ na temat niemieckiej polityki koalicyjnej. Ta ostatnia by³a w przewa¿aj±cej czê¶ci
rezultatem b³êdnej oceny gospodarki i nieokre¶lonych zasad wy¿ywienia w przysz³o¶ci
narodu niemieckiego. Te idee oparte by³y na twierdzeniu, ¿e w ka¿dym wypadku kapita³ jest
po prostu wynikiem pracy, a poza tym stanowi &#8211; jak sama praca - podstawê korekty
wszystkich czynników, które maj± zarówno rozwijaæ, jak i ograniczaæ ludzk± dzia³alno¶æ. W
tym tkwi narodowe znaczenie kapita³u, i¿ jest ca³kowicie zale¿ny od wielko¶ci, wolno¶ci i si³y
pañstwa, to jest narodu: zwi±zek ten powoduje, ¿e kapita³ d±¿±c do utrzymania siê i rozwoju
popiera jednocze¶nie pañstwo i naród. To wzajemne powi±zanie kapita³u z niezale¿nym
pañstwem zobowi±zuje to ostatnie do uczynienia narodu wolnym i silnym.
W ten sposób obowi±zek pañstwa wzglêdem kapita³u jest stosunkowo prosty i jasny.
Po prostu musi ono widzieæ, ¿e kapita³ pozostaje w s³u¿bie pañstwa i nie otrzyma kontroli ze
strony narodu. Zajmuj±c takie stanowisko, pañstwo mog³oby ograniczyæ siê do dwóch celów:
z jednej strony utrzymania wydajno¶ci narodowej i niezale¿no¶ci administracji, a z drugiej -
zabezpieczenia socjalnych praw robotników.
Natychmiast po wys³uchaniu pierwszego wyk³adu Federa w moim mózgu za¶wita³a
my¶l, ¿e wreszcie odkry³em drogê do jednej z podstawowych zasad, na której mo¿e byæ
stworzona nowa partia.
Szybko zrozumia³em, ¿e to by³o zagadnienie teoretycznej prawdy o ogromnej
wa¿no¶ci dla przysz³o¶ci narodu niemieckiego. Ostre odró¿nienie gie³dowego kapita³u od
finansów narodu dawa³o mo¿liwo¶æ przeciwstawienia siê umiêdzynarodowieniu niemieckiej
administracji finansowej, bez zagro¿enia podstaw narodowej egzystencji w walce przeciwko
kapita³owi.
Rozwój Niemiec by³ dla mnie zbyt oczywisty, abym nie by³ ¶wiadomy, ¿e najciê¿sza
walka nie bêdzie toczona przeciwko wrogim narodom, ale przeciwko miêdzynarodowemu
kapita³owi.
Wyk³ad Federa wyposa¿y³ mnie w doskona³y okrzyk bojowy, przydatny w
nadchodz±cej walce. Ten przypadek, jak równie¿ pó¼niejsze wydarzenia, udowodni³, jak
poprawne by³y nasze odczucia w tym okresie. Nie bêdziemy d³u¿ej wyszydzani przez
naszych g³upich, bur¿uazyjnych polityków. Nawet oni teraz rozumiej±, je¶li nie k³ami±, ¿e
miêdzynarodowy kapita³ by³ nie tylko najwiêkszym agitatorem wojny, ale nawet teraz, gdy
wojna siê skoñczy³a, nie szczêdzi niczego, by przemieniæ pokój w piek³o.
Dla mnie i dla wszystkich prawdziwych narodowych socjalistów istnieje tylko jedna
doktryna: naród i ojczyzna.
Tym, o co musimy walczyæ, s± bezpieczeñstwo istnienia i rozwoju naszej rasy i
narodu, wy¿ywienie jego dzieci i zachowanie czysto¶ci krwi, wolno¶æ i niezale¿no¶æ
ojczyzny, a wtedy nasz naród bêdzie móg³ dojrzeæ do wype³nienia misji na³o¿onej na niego
przez Stwórcê Wszech¶wiata. Zacz±³em uczyæ siê na nowo i dopiero teraz prawid³owo
zrozumia³em nauki i zamiary ¯yda - Karola Marksa. Dopiero teraz w³a¶ciwie odczyta³em jego
"Kapita³", tak samo, jak i walkê socjaldemokracji przeciwko gospodarce narodu i to, ¿e jego
celem jest przygotowanie podstaw dominacji prawdziwie miêdzynarodowego kapita³u,
finansjery i gie³dy.
Z drugiej strony da³o to wielkie rezultaty. Pewnego dnia zg³osi³em intencjê zabrania
g³osu w dyskusji. Jeden z uczestników my¶la³, ¿e z³amie lancê wymierzon± w ¯ydów i zacz±³
broniæ ich w d³ugich wywodach. To pobudzi³o mnie do przeciwstawienia siê. Przyt³aczaj±ca
wiêkszo¶æ obecnych stanê³a po mojej stronie.
Rezultatem tego - jakkolwiek kilka dni "pó¼niej by³o wydanie mi rozkazu wst±pienia do
monachijskiego regimentu na stanowisko instruktora.
Dyscyplina wojenna w tym czasie by³a raczej s³aba. By³o to nastêpstwem okresu rad
¿o³nierskich.
Teraz mog³em przypisaæ sobie sukces: w trakcie moich przemówieñ setki - ma³o tego
- tysi±ce kolegów zdo³a³em przywróciæ narodowi i ojczy¼nie. "Unarodowi³em" oddzia³y
wojskowe i mog³em w ten sposób przyczyniæ siê do wzmocnienia dyscypliny.
Ponadto pozna³em wielu kolegów, którzy my¶leli tak jak ja, którzy wspólnie ze mn±
wyk³adali podstawy nowego ruchu.