ROZDZIA£ XV
Prawo do samoobrony
Kiedy z³o¿yli¶my broñ w listopadzie 1918 roku, polityka wkroczy³a w now± fazê, z
której z ca³ym ludzkim prawdopodobieñstwem mia³a doprowadziæ do kompletne) rumy.
Sta³o siê zrozumia³e, ¿e okres czasu pomiêdzy 1906 a 1913 rokiem by³
wystarczaj±cy, aby nape³niæ Prusy, ca³kiem pokonane now± energi± i duchem walki, co
zosta³o zmarnowane i niewykorzystane i w rzeczywisto¶ci doprowadzi³o do jeszcze
wiêkszego os³abienia naszego pañstwa. Powodem tego by³ fakt, ¿e po haniebnym
podpisaniu zawieszenia broni nikt nie mia³ ani energii, ani odwagi, aby przeciwstawiæ siê
¶rodkom opresji, które wróg nieustannie podejmowa³. By³ on zbyt przebieg³y, aby za¿±daæ
zbyt du¿o za jednym razem.
Nakazy rozbrojenia czyni±ce nas politycznie bezsilnymi, nastêpuj±ce po s9bie,
gospodarcze spustoszenie maj±ce na celu wytworzenie ducha, który uwa¿a³by mediacje
genera³a Davesa za szczyptê szczê¶cia.
Do zimy 1922-1923 roku wszyscy zdali sobie sprawê z tego, ¿e nawet po zawarciu
pokoju Francja pracowa³a z ¿elazn± determinacj±, aby osi±gn±æ swoje pierwotne, wojenne
cele. Nikt nie uwierzy, ¿e przez czteroletni okres najbardziej wyczerpuj±cej walki w swojej
historii, Francja przela³a tak wiele szlachetnej krwi swojego narodu tylko po to, aby pó¼niej
otrzymaæ odszkodowanie za wszystkie straty, które ponios³a. Alzacja-Lotaryngia same nie
wyja¶ni³yby energii francuskich przywódców wojennych, je¿eli nie by³oby to ju¿ czê¶ci±
wielkiego politycznego programu przysz³o¶ci Francji.
Ten program by³ nastêpuj±cy: rozdrobnienie Niemiec na zwi±zki ma³ych pañstw. O
tym my¶la³a szowinistyczna Francja i d±¿±c do tego sprzedawa³a swój naród, aby sta³ siê w
rzeczywisto¶ci wasalem miêdzynarodowego ¯yda. Niemcy nie upad³y z szybko¶ci±
b³yskawicy w listopadzie 19 18 roku. Ale w czasie, gdy katastrofa potêgowa³a siê w domu,
armie by³y g³êboko w krajach wroga. G³ówn± trosk± Francji w tym okresie nie by³o
rozdrobnienie Niemiec, ale raczej pozbycie siê niemieckiej armii z Francji i Belgii tak szybko,
jak to tylko mo¿liwe. Dlatego najwa¿niejszym zadaniem przywódców w Pary¿u, maj±cym na
celu zakoñczenie wojny, by³o rozbrojenie niemieckiej armii i zepchniêcie jej w miarê
mo¿liwo¶ci do Niemiec. Dopiero kiedy to nast±pi³o, mogliby skierowaæ swoj± uwagê na
osi±gniêcie w³asnego, pierwotnego celu wojennego.
Dla Anglii wojna zosta³a rzeczywi¶cie wygrana wtedy, kiedy Niemcy zosta³y
zniszczone jako kolonialna i handlowa potêga i sprowadzone do roli pañstwa o
drugorzêdnym znaczeniu. Nie mia³a ona jednak ¯adnego interesu w unicestwieniu
niemieckiego pañstwa; faktycznie mia³a wiele powodów, aby ¿yczyæ sobie istnienia
przysz³ego rywala Francji w Europie. Tak wiêc Francja musia³a czekaæ na pokój przed
przyst±pieniem do pracy, pod któr± wojna po³o¿y³a podwaliny, a deklaracja Clemenceau, dla
którego pokój by³ jedynie kontynuacj± wojny, uzyska³a dodatkowe znaczenie.
Intencje Francji musia³y byæ znane najpó¼niej zim± 1922-1923 roku.
W grudniu 1922 roku wydawa³o siê, ¿e sytuacja dla Niemiec znowu staje siê gro¼na.
Francja szeroko rozwa¿a³a nowe ¶rodki ucisku i potrzebowa³a aprobaty dla swojego
dzia³ania. We Francji ¿ywiono nadziejê, ¿e okupacj± Ruhry z³amie siê w koñcu krêgos³up
Niemiec i doprowadzi je do katastrofalnego gospodarczego po³o¿enia, w którym by³yby
zmuszone przyj±æ bardzo ciê¿kie zobowi±zania.
Przez okupacjê Ruhry los jeszcze raz da³ niemieckiemu narodowi szansê domagania
siê nale¿nego szacunku. To, co na pierwszy rzut oka wydawa³o siê byæ strasznym
nieszczê¶ciem, zawiera³o przy bli¿szym spojrzeniu wyj±tkowo obiecuj±ce mo¿liwo¶ci
zakoñczenia cierpieñ Niemiec.
Po raz pierwszy Francja prawdziwie i g³êboko zrani³a Angliê - nie tylko brytyjskich
dyplomatów, którzy doprowadzili do sojuszu francuskiego i utrzymywali oraz traktowali go z
ostro¿n± wizj± ch³odnej kalkulacji, ale tak¿e szerokie rzesze narodu. W szczególno¶ci ¶wiat
biznesu poczu³ siê g³êboko poirytowany tym niezmiernym umacnianiem siê potêgi Francji na
kontynencie. jej okupacja zag³êbia wêglowego Ruhry pozbawi³a Angliê wszystkich sukcesów,
jakie uzyska³a ona na wojnie, i to marsza³ek Foch i Francja, któr± on reprezentowa³, a nie
czujna i staranna dyplomacja Anglii, byli teraz zwyciêzcami. Uczucia W³och tak¿e obróci³y siê
przeciwko Francji. Rzeczywi¶cie, zaraz po zakoñczeniu wojny ta przyja¼ñ przesta³a
wygl±daæ ró¿owo i obróci³a siê ca³kowicie w nienawi¶æ. Nadesz³a chwila, w które wczorajsi
sprzymierzeñcy mogli siê ju¿ jutro staæ wrogami. To, ¿e do tego nie dosz³o, mo¿na
zawdziêcza³ g³ównie faktowi, ¿e Niemcy nie mieli Envera Pasky'ego, lecz zaledwie Cuno jako
kanclerza.
Natomiast na wiosnê 1923 roku, zanim po francuskiej okupacji Ruhry mog³aby
nast±piæ odbudowa naszej wojskowej potêgi, musia³by byæ wszczepiony w niemiecki naród
nowy duch, umocniona si³a jego woli i musieliby byæ zniszczeni przeciwnicy tej najwiêkszej
si³y w narodzie.
Jak rozlew krwi w 191 8 roku by³ zap³at± za zaniedbania pope³nione na prze³omie lat
1914 i 1915 - nie zgnieciono wówczas pod nogami marksistowskiego wê¿a - tak samo
okropn± kar± mia³o byæ na wiosnê 1923 roku niewykorzystanie oferowanej przez los okazji
maj±cej na celu ostateczne zniszczenie pracy marksistowskich zdrajców i morderców
narodu.
Tylko bur¿uazyjne umys³y mog³y doj¶æ do niewiarygodnej koncepcji, ¿e marksizm
móg³by byæ inny teraz, ni¿ by³, i ¿e kanalie, które przewodzi³y w 191 8 roku i które potem bez
skrupu³ów wykorzysta³y dwa miliony poleg³ych jako stopnie do zajêcia miejsc w rz±dzie,
by³yby teraz gotowe ¶wiadczyæ us³ugi narodowemu poczuciu prawa. Niewiarygodnym
szaleñstwem by³o oczekiwanie na to, ¿e zdrajcy przeobra¿± siê nagle w bojowników o
wolno¶æ Niemiec. Nie marzyli o tym! Z takim samym prawdopodobieñstwem marksista
odwróci siê od zdrady jak hiena od padliny!
Sytuacja w 1923 roku by³a bardzo podobna do tej z 1918 roku.
Pierwsz± zasadnicz± spraw± ka¿dej formy oporu, na któr± by siê zdecydowano, by³o
usuniêcie marksistowskiej trucizny z cia³a naszego narodu. By³em przekonany, ¿e
najwa¿niejszym obowi±zkiem ka¿dego prawdziwie narodowego rz±du jest szukaæ i znale¼æ
si³y zdecydowane na walkê prowadz±c± do zniszczenia marksizmu i daæ tym si³om woln±
rêkê; nie by³o ich nadskakiwania szaleñstwu "porz±dku i spokoju" w chwili, kiedy wróg
zadawa³ ¶miertelny cios ojczy¼nie, a zdrada czai³a siê w kraju za ka¿dym rogiem ulicy. Nie,
prawdziwie narodowy rz±d powinien siê opowiadaæ za niepokojem i nieporz±dkiem, je¿eli
powstaj±cy zamêt by³ jedyn± metod± do ostatecznego rozprawienia siê z marksistowskimi
wrogami naszego narodu.
Ja czêsto b³aga³em tak zwane nacjonalistyczne partie o to, aby da³y losowi woln±
rêkê i przyzna³y naszemu ruchowi ¶rodki na rozliczenie siê z marksizmem; krzycza³em do
g³uchych. Oni wszyscy my¶leli, ¿e wiedz± lepiej, ³±cznie z szefem si³ zbrojnych, a¿ w koñcu
sami znale¼li siê twarz± w twarz z najbardziej ohydn± kapitulacj± wszechczasów.
Wtedy zda³em sobie sprawê z tego, ¿e niemiecka bur¿uazja zakoñczy³a swoj± misjê i
nie mo¿e byæ powo³ywana do wykonywania dalszych zadañ.
W tym okresie, przyznajê to otwarcie, odczuwa³em gor±cy podziw dla wielkiego
cz³owieka z po³udniowych Alp, którego g³êboka mi³o¶æ do swojego narodu nie pozwala³a na
uk³adanie siê z rodzimymi wrogami W³och i który walczy³ za pomoc± wszystkich mo¿liwych
¶rodków i metod, aby ich zniszczyæ. To co stawia Mussoliniego w rzêdzie wielkich ludzi tego
¶wiata, to jego determinacja, aby nie dzieliæ siê W³ochami z marksizmem, ale zachowaæ kraj
przez wydanie wrogów narodu na zag³adê. Jak kar³owaci wydaj± siê byæ w porównaniu z
nimi nasi fa³szywi mê¿owie stanu w Niemczech!
Postawa przyjêta przez nasz± bur¿uazjê i sposób, w jaki oszczêdzi³a marksizm,
zadecydowa³y ju¿ na pocz±tku o losie ka¿dej próby aktywnego oporu w Ruhrze.
Szaleñstwem by³o próbowaæ walczyæ z Francj±, maj±c po¶ród nas tego umar³ego
wroga.
Nawet na wiosnê 1923 roku ³atwo by³o przewidzieæ, co siê wydarzy.
Dyskusja o tym, czy by³a szansa, czy nie na militarny sukces w walce przeciwko
Francji, wydaje siê bezu¿yteczn±. Gdyby wynikiem niemieckiego dzia³ania w sprawie Ruhry
by³o jedynie zniszczenie marksizmu w Niemczech, sukces by³by po naszej stronie. Niemcy
raz uwolnione od ¶miertelnych wrogów swojego istnienia i przysz³o¶ci posiada³yby si³ê, której
¶wiat nie móg³by ju¿ nigdy ponownie zd³awiæ. W dniu, w którym marksizm zostanie rozbity w
Niemczech, kajdany naszego narodu zostan± rozkute.
Nigdy bowiem w naszej historii nie zostali¶my zwyciê¿eni przez zewnêtrzne si³y
wrogów, ale raczej przez nasz± w³asn± deprawacjê i przez wroga istniej±cego w naszym
w³asnym obozie.
Jednak¿e w wielkiej chwili natchnienia niebiosa podarowa³y Niemcom wielkiego
cz³owieka - pana Cuno, którego sposób rozumowania by³ nastêpuj±cy: Francja okupuje
Ruhrê; co siê tam znajduje? Wêgiel.
Nie by³o nic bardziej oczywistego dla pana Cuno ni¿ przekonanie, ¿e strajk
pozbawi³by Francjê wêgla i ¿e wcze¶niej czy pó¼niej opu¶ciliby Ruhrê, poniewa¿
przedsiêwziêcie to nie by³oby op³acalne.
Taki by³ sposób my¶lenia tego "znakomitego", "narodowego "mê¿a stanu .
Dla zorganizowania strajku potrzebowali naturalnie marksistów, poniewa¿ dotyczy³ on
w pierwszym rzêdzie robotników. Dlatego podstawow± spraw± by³o, aby robotnik (w umy¶le
bur¿uazyjnego mê¿a stanu takiego jak Cuno jest on synonimem marksisty) znalaz³ siê z
pozosta³ymi Niemcami w zjednoczonym froncie. Marksi¶ci szybko wyszli z ide±:
marksistowscy przywódcy potrzebowali pieniêdzy Cuno tak bardzo, jak Cuno potrzebowa³
ich dla swojego "zjednoczonego frontu ".
Gdyby pan Cuno w tym momencie, zamiast zachêcaæ do generalnego strajku w
nabywaniu towarów i czyniæ z tego bazy "zjednoczonego frontu", za¿±da³ dwóch godzin
pracy dodatkowej od ka¿dego Niemca, z oszustwem "zjednoczonego frontu" rozprawiono by
siê w trzy dni.
Narody nie uzyskuj± wolno¶ci przez nie robienie niczego, ale przez po¶wiêcenie.
Ten tak zwany bierny opór nie móg³by byæ utrzymywany przez d³u¿szy czas. Tylko
cz³owiek, który nic nie wie o wojnie, móg³by wyobra¿aæ sobie, ¿e mo¿na wyprowadziæ armiê
okupacyjn± za pomoc± metod tak absurdalnych.
Gdyby Westfalczycy w Ruhrze zdawali sobie sprawê z tego, ¿e armia z³o¿ona z
osiemdziesiêciu czy stu dywizji by³a gotowa poprzeæ ich dzia³ania, Francuzi st±paliby jak na
szpilkach.
Zaraz jak tylko marksistowskie zwi±zki zawodowe w praktyce nape³ni³y swoje
skarbonki datkami Cuno i zdecydowano zmieniæ ospa³y, pasywny opór na aktywny atak,
czerwona hiena niemal natychmiast wy³ama³a siê z narodowego stada i powróci³a do tego,
czym zawsze by³a.
Pan Cuno bez szemrania wycofa³ siê na pok³ad swoich statków, a Niemcy sta³y siê
bogatsze o jeszcze jedno do¶wiadczenie i biedniejsze o jedn± wielk± nadziejê.
Ale kiedy rozpocz±³ siê fatalny upadek i mia³a miejsce wstydliwa kapitulacja po
po¶wiêceniu miliardowych sum i wielu tysiêcy m³odych Niemców, którzy tak ³atwo uwierzyli
obietnicom przywódców Rzeszy oburzenie przeciwko takiej zdradzie naszej nieszczê¶liwej
ojczyzny wybuch³o w p³omieniach. W milionach ludzi zaja¶nia³o przekonanie, ¿e tylko
radykalne uzdrowienie ca³ego systemu panuj±cego w Niemczech przyniesie ratunek.
W tej ksi±¿ce mogê jedynie powtórzyæ ostatnie zda nie mojego przemówienia na
wielkim procesie wiosn± 1924 roku:
"Chocia¿ sêdziowie tego pañstwa mog± byæ szczê¶liwi w swoim potêpieniu naszych
dzia³añ, to jednak historia, bogini wy¿szej prawdy i lepszego prawa u¶miechnie siê, gdy
rozerwie na kawa³ki ten wyrok i uwolni nas wszystkich od winy i obowi±zku pokuty".
Nie bêdê próbowa³ opisywaæ tu wydarzeñ, które doprowadzi³y i zadecydowa³y o
wypadkach z listopada 1923 roku, poniewa¿ nie s±dzê, aby mia³o to przynie¶æ jak±kolwiek
korzy¶æ na przysz³o¶æ i poniewa¿ rzeczywi¶cie nie ma sensu rozdrapywaæ ran, które siê
zaledwie zasklepi³y, czy mówiæ o winach w przypadku osób, z których wszystkie byæ mo¿e w
g³êbi swoich serc pa³a³y mi³o¶ci± do swojego narodu, a które tylko opu¶ci³y wspóln± drogê
lub nie zdo³a³y jej wspólnie ustaliæ.