===============================

ROZDZIA£ XII
Pierwszy okres w rozwoju
Narodowosocjalistycznej
Niemieckiej Partii Robotniczej
Gdy na koñcu tego tomu wyja¶nia³em pierwszy okres rozwoju naszego ruchu i
wspomnia³em krótko o liczbie spraw z nim zwi±zanych, moim zamiarem nie by³o daæ
rozprawy o teoretycznych celach ruchu. Ma on bowiem zadania i cele tak ogromne, ¿e
musia³bym po¶wiêciæ ca³y tom, aby to omówiæ. Dlatego ograniczê siê do zasad dotycz±cych
programu tego ruchu i próby pokazania, co rozumiemy przez s³owo "pañstwo". Przez "my"
rozumiem setki tysiêcy ludzi, którzy pragn± tych samych rzeczy, ale nie znajduj± s³ów na
wyra¿enie tego, co niepokoi ich umys³y. Znacz±cym faktem wszystkich wielkich reform jest
to, ¿e na ich czele jako przywódca stoi tylko jeden cz³owiek, ale za to popierany przez
miliony. Czêsto jego cel jest taki sam, jak setek tysiêcy ludzi, które pragnê³y go w tajemnicy
od wieków, a¿ do czasu, gdy kto¶ g³o¶no wypowie to uniwersalne ¿±danie i pokieruje nim do
zwyciêstwa nowej idei jako chor±¿y.
G³êbokie poczucie niezadowolenia milionów ludzi dowodzi, ¿e ich serca ¿ywi±
pragnienie ca³kowitej zmiany warunków ¿ycia.
Pierwszym i g³ównym zagadnieniem odrodzenia naszej narodowej si³y politycznej jest
odbudowanie naszego narodowego instynktu samozachowawczego, poniewa¿
do¶wiadczenie pokazuje, ¿e budowanie polityki zagranicznej, a tak¿e oszacowanie
znaczenia jakiego¶ pañstwa w mniejszym stopniu opiera siê na istniej±cym uzbrojeniu ni¿ na
znanej b±d¼ wyobra¿onej sile obrony narodu. Porozumienie zawiera siê nie z broni±, ale z
lud¼mi. Wskutek tego naród brytyjski bêdzie uwa¿any za najcenniejszego sprzymierzeñca w
¶wiecie tak d³ugo, jak d³ugo ¶wiat bêdzie oczekiwa³ od kierownictwa bezwzglêdno¶ci i
nieustêpliwo¶ci w d±¿eniu do rozstrzygniêcia rozpoczêtej walki, prowadzonej przy u¿yciu
wszystkich ¶rodków i bez ogl±dania siê na czas, a poniesione ofiary doprowadz± do
zwyciêstwa.
M³ody ruch, maj±cy na celu miêdzy innymi ustanowienie na nowo niemieckiego,
suwerennego pañstwa, bêdzie musia³ skoncentrowaæ swoje si³y na uzyskaniu poparcia mas.
Nasze tak zwane "narodowe mieszczañstwo" jest tak beznadziejne, ¿e z ca³± pewno¶ci± nie
nale¿y siê spodziewaæ z tej strony poparcia mocnej narodowej wewnêtrznej i zagranicznej
polityki. Jednak¿e z powodu tej samej g³upoty niemieckie mieszczañstwo wykaza³o postawê
biernego oporu, nawet przeciwko Bismarckowi, w godzinie nadej¶cia liberalizmu. Tak¿e
teraz, maj±c na uwadze jego przys³owiowe tchórzostwo, nie ma powodu obawiaæ siê z tej
strony aktywnego oporu.
Inaczej jest z masami naszych rodaków o internacjonalistycznych sympatiach. Im
bardziej prymitywna natura, tym wiêksze sk³onno¶ci do my¶li o przemocy - ich ¿ydowscy
przywódcy s± bardziej brutalni i bezwzglêdni.
Dodaæ nale¿y do tego jeszcze fakt, ¿e kierownictwo tych partii narodowej zdrady
przeciwstawia siê i przeciwstawiaæ siê musi ka¿demu ruchowi, ze wzglêdu na instynkt
samozachowawczy. To jest historycznie niepojête, ¿eby naród niemiecki móg³ powróciæ do
swojego dawnego znaczenia bez uprzedniego rozliczenia siê z tymi, co dali impuls
przera¿aj±cej klêsce, która nawiedzi³a nasze pañstwo. Listopad 1918 roku nie bêdzie
oceniany jako zdrada stanu, ale jako zdrada narodu.
Dlatego te¿ ka¿da idea przywrócenia Niemcom niezale¿no¶ci jest nieod³±cznie
zwi±zana z odbudowaniem zdecydowanego ducha naszego narodu.
Dla nas by³o ju¿ jasne w 1918 roku, ¿e g³ównym celem nowego ruchu musi byæ
obudzenie poczucia narodowo¶ciowego w masach. Z taktycznego punktu widzenia wynika
ca³y szereg warunków:
1. Aby pozyskaæ masy dla narodowego ruchu ¿adna ofiara nie jest zbyt wielka, ale
ruch, którego celem jest pozyskanie niemieckiego robotnika dla niemieckiego narodu, musi
zrozumieæ, ¿e ekonomiczne ofiary nie s± jego podstawowym czynnikiem tak d³ugo, jak d³ugo
utrzymanie i niezale¿no¶æ istnienia narodowej gospodarki nie jest przez nie zagro¿ona.
2. Unarodowienie mas nigdy nie mo¿e byæ skutecznie osi±gniête za pomoc±
pó³¶rodków albo ³agodnego stwierdzenia typu: "obiektywny punkt widzenia", ale przez
zdecydowan± i fanatyczn± koncentracjê na przedmiocie swojego celu. Masy nie sk³adaj± siê
z profesorów i dyplomatów. Cz³owiek, który pragnie pozyskaæ zwolenników, musi znaæ klucz,
którym otworzy ich serca. To nie oznacza s³abo¶ci, ale zdecydowanie i si³ê.
3. Pozyskanie ludzkich dusz mo¿e siê zakoñczyæ powodzeniem tylko wtedy, gdy
podczas prowadzenia walki o polityczne cele równocze¶nie zniszczymy tych, którzy siê temu
sprzeciwiaj±.
Masy s± czê¶ci± przyrody i nie musz± rozumieæ wzajemnego u¶cisku d³oni miêdzy
lud¼mi, którzy s± w opozycji do siebie. Oni pragn± zobaczyæ zwyciêstwo mocniejszego i
zniszczenie s³abszego.
4. W³±czenie tej czê¶ci narodu, która wyodrêbni³a siê jako klasa, do spo³eczeñstwa
albo po prostu pañstwa, bêdzie skuteczne nie przez poni¿enie wy¿szych klas, ale przez
podniesienie ni¿szych. Z tym ¿e klasa bior±ca udzia³ w tym procesie nigdy nie mo¿e byæ
wy¿sz± klas±, ale t±, która walczy o prawo równo¶ci. Dzisiejsze mieszczañstwo nie zosta³o
w³±czone do pañstwa wskutek pomocy szlachty, ale przez swoj± dzia³alno¶æ prowadzon±
pod w³asnym przywództwem.
Najpowa¿niejsz± przeszkod± na drodze do zbli¿enia robotników nie jest ich zazdro¶æ
o swoje klasowe interesy, ale postawa miêdzynarodowego przywództwa, które jest wrogie
narodowi i ojczy¼nie. Te same zwi±zki zawodowe, kierowane w fanatycznie narodowym
duchu w odniesieniu do polityki i narodowo¶ci, przemieni± miliony robotników w bardzo
warto¶ciowych cz³onków narodu i to nie bêdzie mia³o ¿adnego zwi±zku z walk± pojawiaj±c±
siê tu i tam w dziedzinie gospodarczej .
Ruch, który uczciwie odzyska niemieckiego robotnika dla niemieckiego narodu i
uratuje go przed szaleñstwem internacjonalizmu, musi znajdowaæ siê w opozycji do postawy
obowi±zuj±cej wielkich pracodawców, którzy pojmuj± narodowo¶æ w sensie bezradnej,
ekonomicznej zale¿no¶ci pracownika od pracodawcy.
Robotnik grzeszy wobec wspólnej narodowo¶ci, gdy bez w³asnego stosunku do
wspólnego dobra i bezpieczeñstwa narodowej gospodarki g³osi zdziercze ¿±dania z ufno¶ci±
w swoj± si³ê, tak wynio¶le, jak to robotnik potrafi; pracodawca, kiedy nadu¿ywa roboczej si³y
narodu przez nieludzkie metody jej eksploatacji i domaga siê zdzierczych profitów z potu
milionów ludzi.
Dlatego rezerw±, z której powinien czerpaæ zwolenników m³ody ruch, musi byæ m³ode
cia³o robotników. Jego zadaniem bêdzie zwrócenie ich spo³eczeñstw wolnych od szaleñstwa
internacjonalizmu, socjalnego ubóstwa, podniesionych z kulturalnego upadku i przemienienie
w trwa³y, warto¶ciowy, pe³en narodowych uczuæ i aspiracji element spo³eczeñstwa.
Naszym celem oczywi¶cie nie jest dokonywanie przewrotu w obozie narodowym, ale
zwyciê¿enie antynarodowego obozu dla osi±gniêcia naszych celów. Ta zasada jest
absolutn± podstaw± dla taktyki kierowania naszym ruchem.
Ta konsekwentna i dlatego jasna postawa musi byæ wyra¿ona w propagandzie ruchu i
bêdzie konieczna z propagandowych wzglêdów.
Propaganda, zarówno w tre¶ci, jak i w formie, tak powinna byæ ukszta³towana, aby
pozyskaæ masy: jedynym kryterium jej poprawno¶ci jest osi±gniêcie sukcesu w praktyce. Na
du¿ym ludowym zgromadzeniu najskuteczniejszym mówc± nie jest ten, kto jest najbardziej
bliski wy kszta³conej czê¶ci s³uchaczy, ale ten, który zdobywa serca t³umu.
Cel ruchu politycznych reform nie jest nigdy osi±gany prac± wyja¶niaj±c± lub przez
uzyskanie wp³ywu na utrzymanie si³y, ale wy³±cznie przez wziêcie w posiadanie si³y
politycznej .
Zamach stanu nie mo¿e byæ uwa¿any za pomy¶lny wtedy, kiedy rewolucjoni¶ci bior±
w posiadanie administracjê, ale tylko wtedy, gdy sukces w osi±ganiu ich celów i intencji
realizuje siê w takich rewolucyjnych dzia³aniach, które przynosz± narodowi wiêcej dobrego
ni¿ mia³ on za poprzedniego re¿imu. Dlatego nie mo¿na mówiæ o niemieckiej rewolucji
jesieni± I 9 I 8 roku jako o akcie terroru.
Je¿eli zdobycie politycznej si³y jest wstêpem do przeprowadzenia reform w praktyce,
wówczas ruch od pierwszego dnia swego istnienia musi czuæ siê w reformatorskich
intencjach ruchem spo³ecznym, a nie klubem kawiarnianym czy parti± ma³ych
drobnomieszczañskich kombinatorów.
Ten m³ody ruch jest w swojej istocie i organizacji ruchem antyparlamentarnym, to
znaczy sprzeciwia siê ka¿dej teorii opartej na zasadzie g³osowania i przyjmowania woli
wiêkszo¶ci, zak³adaj±cej, ¿e lider jest tylko po to, by wype³niaæ rozkazy i stosowaæ siê do
opinii innych. We wszelkich sprawach, ma³ych i du¿ych, ruch opowiada siê za zasad±
niekwestionowanego autorytetu przywódcy, autorytetu po³±czonego z pe³n±
odpowiedzialno¶ci±.
Jednym z g³ównych zadañ ruchu jest wprowadzenie tej zasady jako decyduj±cej i to
nie tylko w swoich w³asnych szeregach, ale w ca³ym pañstwie.
Ostatecznie, nie jest obowi±zkiem ruchu utrzymanie czy odbudowa jakiejkolwiek
formy pañstwa w opozycji do jakiej¶ innej, ale raczej stworzenie fundamentalnych zasad, bez
których nie mo¿e istnieæ ani republika, ani monarchia. Jego misj± nie jest utworzenie
monarchii czy ustanowienie republiki, ale stworzenie pañstwa niemieckiego.
Zagadnieniem wewnêtrznej organizacji ruchu nie jest sprawa zasady, ale celowo¶ci.
Najlepsz± organizacj± jest ta, która wprowadza jak najmniej, a nie najwiêcej biurokratycznej
machiny pañstwa pomiêdzy przywódców a jednostki od nich zale¿ne. Dlatego zadaniem
organizacji ma byæ przekazywanie okre¶lonych idei - które zawsze maj± swój pocz±tek w
umy¶le jednostki - ogó³owi, a tak¿e zadbanie o ich zrealizowanie.
Gdy zacznie wzrastaæ liczba zwolenników, bêd± z nich tworzone ma³e grupy
stanowi±ce komórki przysz³ych organizacji politycznych.
Wewnêtrzna organizacja ruchu powinna byæ oparta na nastêpuj±cych zasadach:
Koncentracja ca³ej pracy od samego pocz±tku w jednym miejscu - Monachium.
Nale¿y stworzyæ sztab zwolenników o nieskazitelnej wiarygodno¶ci oraz szko³ê, której
zadaniem w przysz³o¶ci bêdzie propagowanie idei ruchu. Z czasem nast±pi uzyskanie
koniecznego autorytetu dziêki wielkim i rzucaj±cym siê w oczy sukcesom, skupionym w tym
jednym centrum.
Lokalne grupy mog± byæ kszta³towane tylko wtedy, gdy w³adza kierownictwa w
Monachium zyska konieczny dowód uznania.
Kierownictwu oprócz si³y woli jest potrzebna zdolno¶æ, bêd±ca ¼ród³em energii o
wiêkszej wadze, ni¿ ta p³yn±ca z genialno¶ci. Najcenniejsze jest po³±czenie tych trzech
warto¶ci.
Przysz³o¶æ ruchu zale¿y od fanatyzmu, a nawet nietolerancji; przy ich pomocy
zwolennicy broni± go jako s³usznego ruchu i kultywuj± w opozycji do programów o
podobnym charakterze.
Jest wielkim b³êdem my¶leæ, ¿e ruch staje siê mocniejszy przez po³±czenie go z
innymi o podobnych celach. Przyznajê, ¿e ka¿dy wzrost rozmiarów oznacza poszerzenie
zakresu i w - oczach postronnych obserwatorów - tak¿e jego si³y. W rzeczywisto¶ci jednak
na ruch pada ziarno s³abo¶ci, która w pó¼niejszym czasie daje o sobie znaæ.
Wielko¶æ ka¿dej aktywnej organizacji, która stanowi uosobienie jakiej¶ idei, le¿y w
duchu religijnego fanatyzmu i nietolerancji, przy pomocy tych czynników atakuje pozosta³ych,
bêd±c fanatycznie przekonan± o swojej s³uszno¶ci. Je¿eli idea sama w sobie jest s³uszna i
zostaje wyposa¿ona w tak± broñ, to jest niezwyciê¿ona w prowadzeniu wojny na tej ziemi.
Wielko¶æ chrze¶cijañstwa le¿y w nieub³aganym, fanatycznym g³oszeniu i obronie
swojej w³asnej doktryny, a nie w próbach pogodzenia go z filozoficznymi pogl±dami
staro¿ytnych, najbardziej zbli¿onych do niej.
Cz³onkowie ruchu nie mog± daæ siê zastraszyæ nienawi¶ci± wrogów naszego narodu i
ich teoriami rz±dzenia, a tak¿e s³owami: oni musz± widzieæ to wszystko. K³amstwa i
oszczerstwa s± nierozerwalnie zwi±zane z t± nienawi¶ci±.
Ka¿dy cz³owiek, który nie jest atakowany, znies³awiany i szkalowany w ¿ydowskiej
prasie, nie jest prawdziwym Niemcem, nie jest prawdziwym narodowym socjalist±.
Najlepszym kryterium warto¶ci jego uczuæ, prawdziwo¶ci jego przekonañ i si³y woli jest
okrucieñstwo okazywane mu przez wrogów naszego narodu.
Ruch powinien stosowaæ wszelkie ¶rodki, aby wpoiæ szacunek dla jednostki. Powinien
zachowaæ w pamiêci, ¿e warto¶æ ka¿dego cz³owieka le¿y w osobowo¶ci, ¿e ka¿da idea,
ka¿dy czyn jest rezultatem pracy twórczej jakiego¶ cz³owieka i ¿e podziw dla wielko¶ci nie
jest po prostu ofiar± dziêkczynn±, ale stanowi wiê¼ jednocz±c± wszystkich wdziêcznych mu
za to. Osobowo¶ci nie mo¿na niczym zast±piæ.
W najwcze¶niejszym okresie naszego ruchu cierpieli¶my ogromnie z powodu faktu,
¿e nasze nazwiska nie mia³y znaczenia i by³y nieznane; to samo przez siê daje niewielk±,
ca³kowicie niejasn± szansê sukcesu. Spo³eczeñstwo, oczywi¶cie, nic o nas nie wiedzia³o. W
Monachium nikt nawet nie zna³ nazwy partii, z wyj±tkiem niewielkiej liczby jej cz³onków i ich
znajomych. Dlatego podstawow± spraw± by³o rozszerzenie tego ma³ego krêgu i pozyskanie
nowych zwolenników i doprowadzenie - za wszelk± cenê - do tego, aby nazwa ruchu sta³a
siê znana.
W tym celu próbowali¶my pocz±tkowo co miesi±c, a pó¼niej co dwa tygodnie
odbywaæ spotkania. Zaproszenia pisali¶my czê¶ciowo na maszynie, a czê¶ciowo rêcznie.
Przypominam sobie, jak dostarczy³em przy takiej okazji osiemdziesi±t karteczek, a
wieczorem oczekiwali¶my na przybycie t³umów. Po odroczeniu spotkania o godzinê
przewodnicz±cy musia³ je otworzyæ dla siedmiu. uczestników, poza nami nikt nie przyszed³!
M y, biedacy, zebrali¶my niewielk± sumê i w koñcu zamie¶cili¶my og³oszenie o
spotkaniu w "Munchener Beobachter" - niezale¿nej gazecie. Tym razem sukces by³
zdumiewaj±cy.
Na odbycie tego zebrania wynajêli¶my pomieszczenie. Ju¿ o godzinie siódmej
obecnych by³o sto jedena¶cie osób i rozpoczêli¶my zebranie. Jeden z monachijskich
profesorów wyg³osi³ wprowadzaj±ce przemówienie, a ja mia³em zabraæ g³os jako drugi.
Przemawia³em przez trzydzie¶ci minut i teraz sprawdzi³o siê to, co instynktownie czu³em, ale
czego nie by³em pewien potrafi³em przemawiaæ. Po trzydziestu minutach publiczno¶æ w
ma³ej sali by³a zelektryzowana, a entuzjazm by³ taki, ¿e mój apel spowodowa³ w¶ród
obecnych gotowo¶æ podarowania nam trzystu marek na koszty' dzia³alno¶ci. To uwolni³o nas
od wielkiego zmartwienia.
Ówczesny przewodnicz±cy partii, pan Harrer, by³ z zawodu dziennikarzem, ale jako
przywódca partii mia³ jedn± wadê, nie by³ dobrym mówc±. Chocia¿ dok³adna i sumienna by³a
jego praca, brakowa³o mu si³y przewodzenia. Pan Drexler, ówczesny lokalny przewodnicz±cy
ruchu w Monachium, by³ prostym robotnikiem i równie¿ nie sprawdza³ siê jako mówca;
ponadto nie by³ ¿o³nierzem. On nigdy nie bra³ udzia³u w wojnie - tak wiêc oprócz tego, ¿e
oczywi¶cie by³ s³aby i niezdecydowany, nigdy nie mia³ tej jedynej praktyki sprawiaj±cej, ¿e
mê¿czyzna traci ³agodno¶æ i niezdecydowan± osobowo¶æ. Dlatego ¿aden z nich nie posiada³
umiejêtno¶ci przyswojenia fanatycznej wiary w zwyciêstwo na rzecz jakiegokolwiek ruchu.
Ja sam by³em wtedy jeszcze ¿o³nierzem.
Najbardziej ze wszystkich ruchów marksistowscy zdrajcy narodu musieli nienawidziæ
tego, którego jawnym celem by³o pozyskanie mas, pozostaj±cych do tej pory na us³ugach
marksistowsko-¿ydowskich partii gie³dowych. Nazwa Niemiecka Partia Robotnicza by³a
irytuj±ca.
Przez ca³± zimê 1919-1920 roku nasz± jedyn± walk± by³o wzmocnienie wiary w
zwyciêsk± moc m³odego ruchu i doprowadzenie do fanatyzmu maj±cego si³ê przesuwania
gór.
Spotkanie "Deutches Reich" przy Dachauer Strasse jeszcze raz udowodni³o, ¿e
mia³em racjê. Audytorium liczy³o ponad dwie¶cie osób i nasz sukces, zarówno co do
frekwencji, jak i finansów, by³ ol¶niewaj±cy. Miesi±c pó¼niej na nasze spotkanie przysz³o
ponad czterysta osób.
Nie bez przyczyny ten m³ody ruch oparto na jasno sprecyzowanym programie i nie
pos³ugiwano siê s³owem "ludowy" (volkisch). Z braku mo¿liwo¶ci precyzyjnego okre¶lenia
tego pojêcia nie daje ono ¿adnemu ruchowi mo¿liwo¶ci oparcia siê na nim. Poniewa¿ jest
ono trudne do zdefiniowania, w praktyce jest otwarte na ró¿norodne interpretacje, a jego
zakres jest za szeroki. Wprowadzenie do politycznej walki pojêcia tak osi±gn±æ to, czego nie
mo¿na pozostawiæ jednostce do ustalenia wed³ug jej indywidualnych pragnieñ i przekonañ.
Nie potrafiê wystarczaj±co ostrzegaæ tego m³odego ruchu przed wci±gniêciem go w
sieæ tak zwanych "milcz±cych robotników". Oni s± nie tylko tchórzami, ale tak¿e osobnikami
pozbawionymi zdolno¶ci i leniami. Cz³owiek znaj±cy sprawê rozpoznaje potencjalne niebezpieczeñstwo
i dostrzega ¶rodki mog±ce mu zaradziæ, jego obowi±zkiem jest - nie praca w
milczeniu ale wyst±pienie publiczne przeciwko z³u i praca nad jego uleczeniem. Je¿eli nie
czyni tego, jest s³abym, zapominaj±cym o obowi±zkach cz³owiekiem, który " wysiada"
zarówno z tchórzostwa, jak i lenistwa oraz braku zdolno¶ci. nieokre¶lonego i o tak du¿ych
mo¿liwo¶ciach interpretacji zmierza³oby do zniszczenia spo³ecznego celu w walce po to, by
Tak oto zwykle reaguje wiêkszo¶æ tych "milcz±cych robotników", jakby wiedzieli Bóg wie co.
Oni zupe³nie nie maj± zdolno¶ci, a przy tym jeszcze usi³uj± oszukaæ ca³y ¶wiat; s± leniwi, a
sprawiaj± wra¿enie ogromnie zajêtych dzia³alno¶ci± - t± ich "milcz±c±" robot±. Krótko
mówi±c, oni s± oszustami, politycznymi spekulantami, którzy nienawidz± uczciwej pracy,
wykonywanej przez innych. Ka¿dy agitator, który odwa¿nie stanie w tawernie przeciwko nim,
¶mia³o broni±c swoich pogl±dów, uzyska wiêkszy efekt ni¿ tysi±c takich p³aszcz±cych siê,
podstêpnych hipokrytów.
Na pocz±tku 1920 roku nalega³em na zorganizowanie pierwszego wielkiego,
masowego zebrania. Pan Harrer, który by³ wówczas przewodnicz±cym partii, nie zgadza³ siê
z moimi pogl±dami i z honorem ust±pi³ ze stanowiska w ruchu. Jego nastêpc± zosta³ Drexler.
Ja podj±³em siê organizacji propagandy w ruchu i kontynuowa³em j± bezwzglêdnie dalej.
Dwudziesty czwarty lutego 1920 roku by³ dat± wyznaczenia pierwszego wielkiego
masowego wiecu, który do tej pory by³ nie znany naszemu ruchowi. kierowa³em nim
osobi¶cie.
Wybrali¶my kolor czerwony jako najbardziej rzucaj±cy siê w oczy i by³o bardzo
prawdopodobne, ¿e rozdra¿ni to i zirytuje naszych przeciwników politycznych i dlatego
najpewniej zachowaj± nas w pamiêci.
Rozpocz±³ siê wiec; o godzinie siódmej piêtna¶cie poszed³em przez salê przy
Hofbrahausfestsaal w Platzl w Monachium, a moje serce omal nie pêk³o z rado¶ci. Tamta
wielka sala - tak± mi siê wówczas wydawa³a - by³a szczelnie wype³niona przez niemal dwutysiêczne
audytorium.
Kiedy pierwszy mówca skoñczy³, ja zacz±³em przemawiaæ. W ci±gu kilku pierwszych
minut przerywano mi wielokrotnie, w¶ród zgromadzonych na sali powsta³y gwa³towne
awantury. Garstka oddanych mi towarzyszy wojennych i kilku innych zwolenników zajê³a siê
zak³ócaj±cymi porz±dek i po chwili przywróci³a spokój. Mog³em kontynuowaæ. Pó³ godziny
pó¼niej aplauz zag³usza³ krzyki i gwizdy i w koñcu, kiedy obja¶ni³em dwadzie¶cia piêæ
punktów, mia³em przed sob± hol pe³en ludzi po³±czonych now± my¶l±, now± wiar±, now±
wol±. Zap³on±³ ogieñ, z którego wy³oni³ siê miecz przeznaczony do odzyskania wolno¶ci i
¿ycia niemieckiego narodu.
W nastêpnych rozdzia³ach w szczegó³ach opiszê kieruj±ce nami zasady, zawarte w
naszym programie.
Te, tak zwane inteligenckie klasy, ¶mia³y siê i ¯artowa³y w swoich próbach dokonania
krytycznej oceny. Ale skuteczno¶æ naszego programu dostarcza³a najlepszych dowodów na
prawid³owo¶æ naszych pogl±dów.
Czê¶æ II
Ruch
narodowosocjalistyczny
ROZDZIA£ I
¦wiatopogl±d a partia
By³o jasne, ¿e nowy ruch nie dawa³ nadziei na osi±gniêcie znaczenia i si³y
potrzebnych w wielkiej walce, je¶li nie zapewnia³ od samego pocz±tku wszczepienia w serca
zwolenników imponuj±cego prze¶wiadczenia, ¿e nie dostarcza ¿yciu politycznemu nowego,
wyborczego has³a, ale przedstawia nowy ¶wiatopogl±d jako zasadê.
Powinno siê rozwa¿yæ, jak godne po¿a³owania s± motywy partii, bêd±ce w swej
istocie programem, który jest od czasu do czasu wyg³adzany i przemodelowywany. Dominuje
tam jeden motyw prowadz±cy albo do nanoszenia nowych, albo do zmiany ju¿ istniej±cych
ustaleñ - niepokój o rezultaty nastêpnych wyborów.
Po zakoñczeniu wyborów cz³onek parlamentu wybrany na piêæ lat - chodzi ka¿dego
ranka do gmachu parlamentu - byæ mo¿e nie do wnêtrza, ale do miejsca, gdzie znajduje siê
lista obecno¶ci.
Jego mêcz±ca, s³u¿±ca ludziom praca prowadzi do zaznaczenia jego nazwiska i w
zamian za wyczerpuj±cy, codzienny wysi³ek otrzymuje niewielkie honorarium, jako dobrze
zapracowane wynagrodzenie.
Nie ma nic bardziej przygnêbiaj±cego od obserwowania trze¼wym okiem zjawisk
zachodz±cych w parlamencie i przypatrywania siê stale powtarzaj±cym siê zdradom.
Na takim gruncie intelektualnym nie nale¿y siê spodziewaæ wytworzenia w obozie
bur¿uazyjnym si³ zwalczaj±cych zorganizowane si³y marksizmu.
Rzeczywi¶cie, gentlemani w parlamencie nie my¶l± o tym powa¿nie.
Obserwuj±c to, dochodzi siê do wniosku, ¿e dla wszystkich partii o tak zwanych
bur¿uazyjnych tendencjach polityka polega aktualnie wy³±cznie na szamotaniu siê o ka¿de
miejsce w parlamencie, z którego i tak zostaj± w odpowiednim momencie wyrzuceni za burtê
jak piasek-balast. Ich programy s± naturalnie stanowcze, a ich si³y oceniane s± - okrê¿n±
oczywi¶cie drog±- w zgodno¶ci z tym. Oni nie posiadaj± wielkiego magnetycznego
przyci±gania, na które reaguj± masy pod natarczywym oddzia³ywaniem wielkich i wznios³ych
idei, jak nie kwestionowana wiara po³±czona z fanatyczn±, wojownicz± odwag±. Ale w
czasie, gdy jedna strona uzbrojona w tysi±ce czêstokroæ kryminalistów, atakuje istniej±cy
stan rzeczy, druga strona mo¿e tylko wyraziæ swój sprzeciw, pod warunkiem, ¿e przybierze
formê nowej wiary - w naszym wypadku politycznej - odrzuci s³aby, boja¼liwy, defensywny
stosunek na korzy¶æ ¶mia³ego i bezwzglêdnego ataku.
Koncepcja "popularna" (Volkisch) wydaje siê byæ niesprecyzowana i pozbawiona
praktycznych ograniczeñ, daj±ca siê zmiennie interpretowaæ jako s³owo "Religious". Obie
zawieraj± ustalone podstawowe elementy wiary. A chocia¿ nie posiadaj± jeszcze ostatecznego
znaczenia, nie wznosz± siê powy¿ej warto¶ci pogl±dów, które musz± byæ w jakim¶
stopniu przyjête, dopóki nie utrwal± siê jako podstawowe elementy w ramach partii
politycznej .
Dla samego sentymentu czy pragnienia ludzko¶æ nie jest zdolna do zmiany
¶wiatowych idea³ów i ¿±dañ,
które poza tym pojawiaj± siê w rzeczywisto¶ci, jako ¿e chce osi±gn±æ wolno¶æ jedynie
poprzez powszechne jej pragnienie. Nie jest to mo¿liwe, dopóki idea zmierzaj±ca w kierunku
niepodleg³o¶ci nie zostanie wsparta przez walcz±c± organizacjê w formie si³y militarnej, która
znakomicie zrealizuje ¿±dania narodu.
Jakakolwiek ¶wiatowa idea, bêd±ca tysi±ckrotnie prawdziw± i korzystn± dla ludzko¶ci,
nie bêdzie mia³a si³y i znaczenia w narodzie, dopóki jej zasady nie utworz± bazy walcz±cego
ruchu, zdolnego utrzymaæ siê w ramach partii do czasu, a¿ dzia³anie zostanie ukoronowane
sukcesem, a dogmaty partii stan± siê nowymi, podstawowymi prawami pañstwa
obowi±zuj±cymi ca³e spo³eczeñstwo.
Powszechny stosunek do politycznych pr±dów jest u nas dzisiaj oparty zwykle na
wyobra¿eniach, ¿e atrybutami pañstwa powinna byæ twórcza i cywilizuj±ca moc, pañstwo nie
odgrywa roli w kwestiach dotycz±cych rasy, ale jest wynikiem potrzeb ekonomicznych, a w
najlepszym przypadku, naturalnym rezultatem dzia³añ politycznych. Konkluduj±c - te
podstawowe zasady prowadz± nie tylko do fa³szywego przedstawienia kwestii rasowych, ale
równie¿ do braku oznaczenia ich indywidualnych charakterystycznych warto¶ci. Przecz±c
ró¿nicy miêdzy rasami przejawiaj±cej siê w zdolno¶ci do rozwijania kultury, rozszerzamy ten
wielki b³±d na kszta³towanie s±dów dotycz±cych podstaw jednostki ludzkiej. Z za³o¿enia, ¿e
wszystkie rasy s± równe pod wzglêdem charakteru, bêdzie wynikaæ podobna droga rozwoju
poszczególnych narodów czy te¿ jednostek. Tak oto miêdzynarodowy marksizm jest jedynie
ogólnym pogl±dem na ¶wiat - który obowi±zywa³ od dawna - przetworzonym przez ¯yda
Karola Marksa w formê sprecyzowanych wyznañ politycznego credo. Brak fundamentów
tego trochê truj±cego procesu ju¿ w ogólnym dzia³aniu czyni niemo¿liwym nadzwyczajny
sukces polityczny tej doktryny. Karol Marks by³ w rzeczywisto¶ci po prostu jednym z
milionów, któremu uda³o siê rozpoznaæ nieomylnym okiem proroka w trzêsawisku
skorumpowanego ¶wiata niezbêdn± truciznê i wyekstrahowa³ j± z magiczn± zrêczno¶ci± w
skoncentrowanej formie, a¿eby spowodowaæ szybsz± destrukcjê niepodleg³ych bytów
wolnych narodów ¶wiata. A wszystko po to, a¿eby s³u¿yæ swojej w³asnej rasie.
Na tej drodze doktryna marksistowska jest intelektualnym skrótem dzisiejszych
ogólno¶wiatowych pogl±dów.
W tej czê¶ci ¶wiatowej kultury i cywilizacji s± nie daj±ce siê rozwik³aæ problemy,
zwi±zane z obecno¶ci± aryjskiego elementu. Je¶li on wyginie albo zmniejszy sw± liczebno¶æ,
czarna maska okresu upadku kultury znowu spadnie na glob.
Dla ka¿dego, kto patrzy na ¶wiat okiem nacjonalisty, ka¿da wyrwa w istnieniu
cywilizacji ludzkiej, powodowana przez zniszczenie rasy, która j± podtrzymuje, bêdzie siê
wydawaæ w tym ¶wietle przeklêt± zbrodni±. Ktokolwiek ¶mie k³a¶æ swoj± rêkê na
najszlachetniejsz± podobiznê Boga, grzeszy przeciwko ³askawemu Stwórcy tego cudu i
zas³uguje na wypêdzenie z raju.
Mamy wszyscy ¶wiadomo¶æ, ¿e w dalekiej przysz³o¶ci rodzaj ludzki bêdzie mia³ do
czynienia z problemami, którym bêdzie musia³ stawiæ czo³a i uczyni to najszlachetniejsza
rasa wysuniêta na przywódcê ¶wiata i popierana przez si³y ca³ego globu.
Organizacja polityki ¶wiatowej mo¿e daæ wyniki tylko przez dok³adne, wyra¼ne,
publiczne wypowiedzi; zasady polityczne partii, która jest w okresie formowania siê, s± dla
niej tym, czym dogmaty dla religii.
Dlatego polityka narodowa musi mieæ jaki¶ instrument, który umo¿liwi nam obronê
przed takimi si³ami - jak± w³a¶nie jest teraz partia marksistowska, otwieraj±ca drogê do
internacjonalizmu. To jest cel, do którego d±¿y NSDAP.
Spostrzeg³em wiêc, ¿e moim specjalnym zadaniem jest wyci±gn±æ g³ówne pojêcia z
masy nieukszta³towanego materia³u uniwersalnej ¶wiatowej teorii i przekszta³ciæ je w mniej
czy bardziej dogmatyczne formy, które jasno sformu³owane powinny byæ rodzajem solidnego
po³±czenia tych wszystkich, którzy je wspieraj±. Innymi s³owy, NSDAP podejmuje siê
zaadaptowaæ istotne zasady uniwersalnej, narodowej, ¶wiatowej teorii. I maj±c nale¿yty
wzgl±d na praktyczne mo¿liwo¶ci czas, poda¿ czynnika ludzkiego i jego s³abo¶ci - formu³owaæ
z nich jakie¶ polityczne credo, które powinno w najbli¿szym czasie byæ wstêpnym
warunkiem ostatecznego triumfu ¶wiatowej teorii, kiedy takie w³a¶nie metody umo¿liwi± silne
zwi±zanie organizacyjne wielkich mas ludzkich.