ROZDZIA£ V
¦wiatopogl±d a organizacja
Narodowe pañstwo, którego ogólny obraz próbowa³em nakre¶liæ, nie powstanie przez
zwyk³± znajomo¶æ potrzeb pañstwa. Nie wystarczy wiedzieæ, jak powinno wygl±daæ takie
pañstwo. Problem jego narodzin jest daleko trudniejszy. My nie mo¿emy czekaæ, a¿ obecne
partie, które czerpi± korzy¶ci z aktualnego kszta³tu pañstwa, zmieni± swoje nastawienie z
w³asnej inicjatywy. Nie jest to mo¿liwie, poniewa¿ ich prawdziwymi przywódcami s± ¯ydzi, i
tylko ¯ydzi.
¯yd prze¶laduje swój obiekt nieprzerwanie swoim postêpowaniem, w przeciwieñstwie
do niemieckiej bur¿uazji i proletariuszy, którzy zsuwaj± siê ku zag³adzie, zawdziêczaj±c to
g³ównie w³asnej indolencji, g³upocie i boja¼liwo¶ci. ¯yd jest ¶wiadomy swego koñcowego
celu. Partia prowadzona przez niego nie ma innego wyboru, jak tylko walczyæ o jego interesy
i nie ma .nic wspólnego z charakterem narodów aryjskich.
Dlatego, je¿eli mamy zrobiæ zamach, aby urzeczywistniæ idea³ narodowego pañstwa,
musimy zignorowaæ si³y kontroluj±ce teraz ¿ycie publiczne i szukaæ innej si³y
zdeterminowanej i zdolnej do podjêcia walki o ten idea³. Poniewa¿ walka jest przed nami,
naszym pierwszym zadaniem nie jest stworzenie nowej koncepcji pañstwa, ale zniszczenie
obecnej, ¿ydowskiej koncepcji. Pierwsz± broni± nowej doktryny, zawieraj±cej nowe i wielkie
zasady, chocia¿ wielu jednostkom mo¿e siê to nie podobaæ, musi byæ sonda¿ ostrego
krytycyzmu. Marksizm posiada³ cel i obawia³ siê konstruktywnej ambicji (nawet je¿eli jest to
tylko wytwór despotyzmu ¿ydowskiej, ¶wiatowej finansjery), mimo to poddawa³ siê sam
rujnuj±cemu krytycyzmowi przez ca³e siedem lat.
Potem zaczê³a siê jego tak zwana "konstruktywna praca". By³o to ca³kowicie
w³a¶ciwe, naturalne i logiczne. ¦wiatopogl±d jest nietolerancyjny i nie mo¿e zadowoliæ siê
tym, ¿e jest jedn± spo¶ród wielu partii; nalega na wy³±czne i trwa³e uznanie siebie i na
absolutnie now± koncepcjê ca³o¶ci publicznego ¿ycia, zgodn± z jego pogl±dami. Dlatego nie
mo¿e tolerowaæ dalej si³y, która reprezentuje dotychczasowe warunki.
To samo jest z religiami.
Chrze¶cijañstwo nie zadowala³o siê tylko wznoszeniem swojego o³tarza. Musia³o tak
postêpowaæ, aby zniszczyæ o³tarze pogan. Taka fanatyczna nietolerancja umo¿liwi³a
rozszerzenie tego kamiennego credo; jest to podstawowy kierunek jego istnienia. Partie
polityczne s± zawsze gotowe do kompromisu, ¶wiatopogl±dy nigdy. Partie polityczne godz±
siê ze swoimi przeciwnikami, a ¶wiatopogl±dy proklamuj± w³asn± nieomylno¶æ.
Nawet partie polityczne na pocz±tku czêsto ¿ywi± nadziejê zniesienia despotycznej
w³adzy; zawieraj± one zwykle pewien niewielki ¶lad ¶wiatopogl±dowy. Ale ubóstwo ich
programu pozbawia je heroizmu, którego wymaga ¶wiatopogl±d. Ich gotowo¶æ do pojednania
przyci±ga drobne, s³abe duchy, z którymi nie mo¿na przeprowadziæ ¿adnej krucjaty. Wiêc
grzêzn± szybko w swoich problemach, bagnie w³asnej, ¿a³osnej drobiazgowo¶ci.
Idee ¶wiatopogl±du nigdy nie mog± zwyciê¿yæ, o ile nie zjednoczy on w swoich
szeregach naj¶mielszych i najsilniejszych elementów jego wieku i narodu i sformu³uje je w
trwa³±, walcz±c± organizacjê. Trzeba koniecznie wyci±gaæ pewne okre¶lone idee z ogólnego
obrazu ¶wiata i prezentowaæ je w zwiêz³ej, ekspansywnej formie, aby mog³y s³u¿yæ jako
credo przysz³emu spo³eczeñstwu.
Podczas gdy polityczny program partii jest zwykle recept± na osi±gniêcie dobrych
rezultatów w nadchodz±cych wyborach, to program ¶wiatowej teorii jest równoznaczny z
deklaracj± wojny przeciw ogólnie przyjêtemu pogl±dowi na ¿ycie.
Nie jest konieczne, aby ka¿dy pojedynczy wojownik by³ obdarowany pe³nym wgl±dem
i dok³adn± znajomo¶ci± najnowszych idei.
Armia nie by³aby dobra, gdyby sk³ada³a siê z samych genera³ów, a polityczny ruch nie
broni³by lepiej swojego ¶wiatopogl±du, gdyby siê sk³ada³ z samych intelektualistów. Nie, on
potrzebuje równie¿ prymitywnego, walcz±cego mê¿czyzny - dlatego bez niego nie jest
mo¿liwa wewnêtrzna dyscyplina.
Przez swoj± w³a¶ciw± naturê organizacja nie mo¿e istnieæ, o ile przywódcy
reprezentuj±cy wysoki poziom intelektualny nie s± obs³ugiwani przez masê mê¿czyzn
inspirowanych przez sentyment. Trudniej by³oby utrzymaæ dyscyplinê w kompanii dwóch
setek mê¿czyzn równo obdarowanych walorami intelektualnymi, ni¿ w takiej samej grupie
zawieraj±cej sto dziewiêædziesi±t osób mniej obdarowanych i dziesiêciu z wy¿szymi intelektami.
Organizacja socjaldemokratów jest takim przypadkiem; jej armia sk³ada siê z oficerów
i ¿o³nierzy. Niemiecki ¿o³nierz zwolniony z armii jest prostym ¯o³nierzem, ¿ydowski
intelektualista jest oficerem.
Aby ta narodowa idea mog³a powstaæ z jakiej¶ bli¿ej nieokre¶lonej potrzeby
bie¿±cego dnia i odnios³a powodzenie w wytworzeniu jasnej my¶li - musi ona wybraæ pewne
okre¶lone najwa¿niejsze sentencje z masy szerokich koncepcji. Na tej podstawie program
nowego ruchu opracowany zosta³ w formie ograniczonej liczby g³ównych sentencji; jest ich
dwadzie¶cia piêæ. jego celem jest przede wszystkim danie przybli¿onego obrazu intencji
ruchu mê¿czy¼nie z ulicy.
W pewnej mierze s± one wyznaniem politycznej wiary, s³u¿±cym czê¶ciowo
dowarto¶ciowaniu ruchu, a czê¶ciowo jako spoiwo ³±cz±ce razem wszystkich uznaj±cych te
postulaty.
W naszej polityce rozpowszechniania doktryny, która jest w zasadzie zdrowa,
uwa¿amy, ¿e mniej szkodliwe jest przylgniêcie jednej koncepcji, nawet je¿eli ona zupe³nie
nie odpowiada aktualnej rzeczywisto¶ci, ni¿ próba ulepszania jej - mo¿na obja¶niaæ w
dyskusji pewne podstawowe prawo ruchu, które dotychczas by³o uwa¿ane za niezmienne -
poniewa¿ zmiana mog³aby spowodowaæ bardziej szkodliwe konsekwencje. Faktycznie nie
mo¿na tego zrobiæ w czasie, gdy ruch walczy o zwyciêstwo. Tego, co jest podstawowe,
trzeba szukaæ nie w aspektach zewnêtrznych, ale w sensie wewnêtrznym - i nic w tym nie
mo¿na zmieniæ. M y mo¿emy mieæ tylko nadziejê, ¿e w swoim w³asnym interesie ruch
utrzyma si³ê, potrzebn± mu do walki przez unikanie jakiegokolwiek dzia³ania, które mog³oby
ujawniæ podzia³ i brak solidarno¶ci.
Du¿o mo¿na siê nauczyæ od ko¶cio³a rzymskokatolickiego.
Chocia¿ istotna czê¶æ doktryny katolickiej wchodzi w kolizjê z naukami ¶cis³ymi i
wynikami badañ w wielu dziedzinach - nie zawsze koniecznymi - ko¶ció³ nie jest
przygotowany na to, aby po¶wiêciæ choæby jedno, pojedyncze s³owo ze swoich doktryn. On
bardzo dobrze zdawa³ sobie sprawê z tego, ¿e si³a oporu nie jest zale¿na od pozostawania w
zgodzie z naukowymi ustaleniami w danej chwili - które ¶ci¶le rzecz ujmuj±c zawsze siê
zmieniaj± - ale raczej polega na ¶cis³ym trzymaniu siê dogmatów raz ustanowionych, które w
ca³o¶ci naprawdê wyra¿aj± charakter wiary. W konsekwencji ko¶ció³ jest mocniejszy ni¿
kiedykolwiek wcze¶niej .
Ze swoim programem dwudziestu piêciu tez - Narodowosocjalistyczna Niemiecka
Partia Robotnicza przyjê³a zasady, które musz± byæ utrzymywane i s± nienaruszalne. Jest i
bêdzie zadaniem cz³onków naszego ruchu nie krytykowaæ i nie zmieniaæ tych wiod±cych
zasad i uwa¿aæ siê za zobowi±zanych do obstawania przy nich. W swoich pocz±tkach ruch
zawdziêcza³ im swoj± nazwê, a program partii by³ zredagowany zgodnie z nimi.
Podstawowe idee ruchu narodowosocjalistycznego s± nacjonalistyczne: je¿eli
narodowy socjalizm ma zwyciê¿yæ, to absolutnie i wy³±cznie musi siê trzymaæ tego
przekonania. Jego prawem i obowi±zkiem jest bardzo stanowcze g³oszenie, ¿e ¿adna próba
reprezentowania nacjonalistycznej idei poza granicami Narodowosocjalistycznej Niemieckiej
Partii Robotniczej nie mo¿e mieæ miejsca i w wiêkszo¶ci wypadków opiera siê na b³êdnym
za³o¿eniu. Wszystkie rodzaje stowarzyszeñ i klik, jak równie¿ " wielkie partie" roszcz± sobie
prawo do okre¶lenia - nacjonalistyczny; nie jest to jedyny efekt wp³ywu
narodowosocjalistycznego ruchu. Tym wszystkim organizacjom nigdy nie przysz³oby na my¶l
nawet wspomnieæ s³owo "nacjonalistyczny" - w szczególno¶ci dlatego, ¿e nie sugerowa³oby
to im ¿adnego znaczenia i nie by³yby w stanie pos³u¿yæ siê t± koncepcj±. NSDAP by³a
pierwsz±, która upowszechni³a znaczenie tego s³owa zawieraj±cego tak du¿o tre¶ci.
Nasz ruch w swojej pracy propagandowej ca³kowicie udowodni³ si³ê nacjonalistycznej
idei i to w³a¶nie ¿±dza korzy¶ci zmusza innych do udawania, ¿e maj± podobne aspiracje.