ROZDZIA£ IV
Osobowo¶æ a koncepcja pañstwa narodowego
By³oby szaleñstwem z naszej strony mierzyæ warto¶æ cz³owieka ras±, do której on
nale¿y i tym samym deklarowaæ wojnê z marksistowskim aksjomatem: wszyscy ludzie s±
sobie równi, je¿eli nie byliby¶my przygotowani na doprowadzenie tej sprawy do koñca.
Ka¿dy, kto dzisiaj wierzy, ¿e narodowosocjalistyczne pañstwo powinno za pomoc±
czysto mechanicznych ¶rodków i lepszej konstrukcji jego ekonomicznego ¯ycia ró¿niæ siê od
innych pañstw przez lepszy kompromis pomiêdzy bogactwem a bied±, przez rozszerzenie
sterowania ekonomicznym procesem, przez sprawiedliwsze wynagradzanie czy te¿ przez
pozbywanie siê zbyt du¿ych ró¿nic w p³acach - znalaz³by siê w impasie, poniewa¿ nie ma
dobrej koncepcji tego, co my rozumiemy przez obraz ¶wiata. Metody opisane powy¿ej nie
oferuj± trwa³ej nadziei i coraz rzadziej zapewniaj± o wielkiej przysz³o¶ci. Naród, który k³adzie
ufno¶æ w reformie tak powierzchownej, nie zyska gwarancji jakiegokolwiek zwyciêstwa w
ogólnej walce narodów. Ruch, który opiera swoj± misjê na takich kompromisach jak te, nie
wprowadzi wielkich reform, poniewa¿ jego dzia³anie nigdy nie dotknie niczego poza
powierzchni± rzeczy.
Pierwszym krokiem, który w sposób widoczny oddzieli³ ludzko¶æ od ¶wiata
zwierzêcego, by³ ten, który prowadzi³ do wynalazku. Pierwsze ¶rodki w walce z reszt±
zwierz±t godne ludzkiej miary wywodzi³y siê niew±tpliwie z potrzeby rz±dzenia istot, które
mia³y specjalne zdolno¶ci.
Nawet wtedy osobowo¶æ kierowa³a wyra¼nie tworzeniem decyzji i osi±gniêæ, które
pó¼niej przyjmowa³a ca³a ludzko¶æ jako rzeczy zrozumia³e. Wiedza ludzka i jej si³a, któr±
rozpatrujê, nawet teraz jest podstaw± ca³ej strategii. By³a wytworem oryginalnego i zdeterminowanego
umys³u i dopiero mo¿e po up³ywie tysiêcy lat zosta³a wszechstronnie przyjêta
za doskona³±, naturaln± rzecz.
Cz³owiek ukoronowa³ to pierwsze odkrycie drugim: nauczy³ siê miêdzy innymi, jak ¿yæ
w czasie, gdy jest siê zaanga¿owanym w walkê o ¿ycie. I tak zaczê³a siê dzia³alno¶æ
inwestycyjna, w³a¶ciwa cz³owiekowi, której rezultaty wszyscy widzimy dooko³a nas. Jest to
rezultat mocy twórczej i indywidualnych mo¿liwo¶ci jednostki. By³o to g³êboko fundamentalne
w dzia³alno¶ci twórczej cz³owieka, który ma ci±gle jeszcze si³ê, aby wspinaæ siê wy¿ej. Tym
samym czym by³y kiedy¶ proste tricki pomagaj±ce my¶liwym w lesie w ich walce o byt, s±
teraz wspania³e naukowe odkrycia pomagaj±ce ludzko¶ci w walce o byt dzisiaj i wykuwaj±ce
broñ do walk w przysz³o¶ci.
Umiejêtno¶æ rozwijania czystej teorii naukowej, której nie mo¿na zmierzyæ, ale która
jest konieczna dla ca³ego dalszego materialnego odkrycia, jest znowu uwa¿ana za wy³±czny
wytwór jednostki.. T³um nie dokonuje wynalazków, nie organizuje, nie my¶li... Robi to zawsze
pojedynczy cz³owiek, jednostka.
Spo³eczno¶æ ludzka uwa¿ana jest za dobrze zorganizowan±, je¿eli popiera ona w
ka¿dy mo¿liwy sposób pracê tych twórczych si³ i zatrudnia je dla dobra ogó³u. Organizacja
musi byæ uciele¶nieniem wysi³ku, aby wielkie umys³y wznie¶æ ponad t³um i podporz±dkowaæ
im go.
Organizacja nie powinna powstrzymywaæ umys³ów od wy³aniania siê z t³umów, a
nawet wprost przeciwnie, przez swoje ¶wiadome dzia³ania musi czyniæ to mo¿liwym w
najwiêkszym stopniu i pomagaæ im.
Trudna walka o ¿ycie powoduje pojawienie siê inteligencji.
Administracja pañstwa i si³a narodu w³±czone w si³y obronne s± zdominowane przez
ideê osobowo¶ci i zwi±zany z tym autorytet oraz odpowiedzialno¶æ w stosunku do wysoko
postawionej jednostki. Obecnie ¿ycie polityczne samo odwróci³o siê od tej naturalnej zasady.
Podczas gdy ca³a ludzka cywilizacja jest wynikiem twórczej si³y osobowo¶ci. W
spo³eczeñstwie, jako ca³o¶ci, a szczególnie miêdzy jego przywódcami, zasada godno¶ci
grupy stanowi pretekst do zdobycia decyduj±cej w³adzy i zaczyna stopniowo zatruwaæ ca³e
¿ycie. Niszcz±ce prace judaizmu w ró¿nych warstwach spo³ecznych, aby podkopaæ wagê
osobowo¶ci w narodach, które s± ich gospodarzami i zast±piæ j± wol± t³umu, mog± tylko na
dole byæ przypisane trwa³emu, wiecznemu wysi³kowi.
My teraz rozumiemy, ¿e marksizm jest jawnie g³oszon±, ¿ydowsk± prób± obalenia
znaczenia osobowo¶ci we wszystkich dziedzinach ludzkiego ¿ycia i zast±pienia jej przez
masy jednostek. W polityce wyrazem tego jest forma parlamentarna rz±dów, która wyrz±dza
tyle krzywdy: od najmniej szych rad parafialnych do si³y steruj±cej ca³± Rzesz±.
Marksizm nigdy nie by³ zdolny po³o¿yæ fundament pod kulturê lub wytworzyæ
ekonomiczny system, a ponadto nigdy rzeczywi¶cie nie by³ w opozycji pozwalaj±cej
przetrwaæ istniej±cemu systemowi zgodnie z jego w³asnymi zasadami. Po krótkim okresie
czasu zosta³ zmuszony do odwrotu i przyznania s³uszno¶ci teorii znaczenia osobowo¶ci;
nawet w jego w³asnej organizacji nie mo¿e zaprzeczyæ tej zasadzie.
Narodowa teoria ¶wiata musi przeto byæ ca³kowicie odró¿niana od teorii
marksistowskiej; musi ona wierzyæ ¶lepo rasie, a tak¿e uznawaæ znaczenie osobowo¶ci i
uczyniæ je filarami podtrzymuj±cymi ca³± jej budowlê. S± to jej podstawowe czynniki
pojmowania ¶wiata. Narodowe pañstwo musi pracowaæ niestrudzenie nad uwolnieniem
ca³ego rz±du, szczególnie najwy¿szego, to znaczy politycznego kierownictwa od zasady
sterowania przez wiêkszo¶æ, to jest od t³umu, tak aby zabezpieczyæ niekwestionowan±
w³adzê jednostki.
Najlepsz± form± pañstwa i konstytucji jest ta, która z wrodzon± pewno¶ci± rêki
podnosi najlepsze umys³y spo³eczeñstwa na pozycje kierownictwa i dominacji. To nie
wiêkszo¶æ bêdzie podejmowaæ decyzje, ale zwyk³e gremium sk³adaj±ce siê z
odpowiedzialnych osób i s³owo "rada" wróci do swego dawnego znaczenia. Ka¿dy bêdzie
móg³ mieæ doradców, ale decyzje bêd± podejmowane przez jednego cz³owieka.
Narodowe pañstwo nie ucierpi z tego powodu, ¿e ludzie, którym wykszta³cenie i
stanowisko nie da³o specjalnej wiedzy, bêd± zapraszani, aby doradzaæ lub oceniaæ tematy
szczególnej natury, na przyk³ad ekonomiczne. Dlatego pañstwo podzieli swoje
reprezentatywne cia³o na mniejsze czê¶ci, na przyk³ad na polityczne komitety w³±cznie z
komitetami reprezentuj±cymi zawody i handel.
Aby uzyskaæ korzystn± wspó³pracê miêdzy tymi dwoma instytucjami, ponad nimi
funkcjonowa³ bêdzie trwale wybrany senat. Ale ani senat, ani izba nie bêd± mia³y mocy
podejmowania decyzji; s± one powo³ane do pracy, a nie do podejmowania decyzji.
Indywidualni cz³onkowie mog± doradzaæ, lecz nigdy decydowaæ. Jest to na razie przywilej
zastrze¿ony dla odpowiedzialnego prezydenta.
Co siê tyczy mo¿liwo¶ci wprowadzania naszej wiedzy w praktykê, mogê przypomnieæ
moim czytelnikom, ¿e ::: parlamentarna zasada podejmowania decyzji wiêkszo¶ci± g³osów
nie zawsze rz±dzi³a ludzk± ras±, wprost przeciwnie - pojawia³a siê ona tylko podczas krótkich
okresów historii, a te by³y zawsze okresami upadku narodów i pañstw.
W ka¿dym razie niech nikt sobie nie wyobra¿a, ¿e powy¿sze czysto teoretyczne
¶rodki spowoduj± tak± zmianê; rozumuj±c logicznie nie mo¿e ona cofn±æ siê przed
konstytucj± pañstwa i ca³ym ustawodawstwem i oczywi¶cie ca³e ¿ycie obywatela powinno
byæ ni± przesycone. Taka rewolucja zdarzy siê, a mo¿e siê zdarzyæ tylko przy pomocy ruchu
powsta³ego w duchu tej idei i dlatego uznawanego za ojca nadchodz±cego pañstwa.
W ten sposób narodowosocjalistyczny ruch musi dzisiaj sam identyfikowaæ siê z t±
ide± i stosowaæ j± w praktyce swojej w³asnej organizacji, tak aby nie tylko by³ zdolny
skierowaæ pañstwo na w³a¶ciw± drogê, ale aby mia³ równie¿ doskona³y materia³, gotowy do
objêcia funkcji pañstwowych.