Masturbacja by³a przez d³ugi czas uwa¿ana za dewiacjê.

W kulturze judaistycznej istnia³y silnie rozbudowane nakazy rozrodu. Cel rozrodu implikuje, ¿e akt seksualny powinien wie¶æ do wytrysku nasienia do pochwy. Wytrysk daremny by³ ostro krytykowany; porównywano go z zabójstwem, poniewa¿ zniszczony zosta³ materia³, z którego mog³o powstaæ ¿ycie. Ka¿da dowolna ejakulacja, prócz dokonanej do pochwy swej ¿ony, by³a zakazana. Mê¿czyznom zalecano, aby unikaæ podniet psychicznych i bod¼ców fizycznych, które mog³y zwiêkszyæ prawdopodobieñstwo polucji nocnych. Masturbacja uwa¿ana by³a za ciê¿ki grzech niezale¿nie od tego, czy mê¿czyzna by³ ¿onaty, czy wolny.

¯eñskiej masturbacji po¶wiêcono mniej uwagi, poniewa¿ nie mia³a ona zwi±zku z "niszczeniem nasienia"; uwa¿ano j± jednak za moralnie nagann± nieprzyzwoito¶æ. Aktywno¶æ ma³¿eñska, która nie prowadzi do zap³odnienia, jak w przypadku istnienia ci±¿y lub fizycznych przeszkód, nie budzi³a sprzeciwu, poniewa¿ seksualne wspó³¿ycie powinno byæ kontynuowane w ma³¿eñstwie tak¿e jako wyraz wiêzi i rado¶ci.

W kulturze greckiej pogl±dy medyków co do masturbacji by³y podzielone od najstarszych czasów. Od Hipokratesa, (V wiek p.n.e.), wywodzi siê pogl±d, ¿e nadmierne u¿ywanie rozkoszy seksualnych wiedzie do wielu schorzeñ. By³o to uwarunkowane ówczesnym stanem wiedzy, a zw³aszcza b³êdnymi pogl±dami co do powstawania i roli nasienia w ustroju cz³owieka. Hipokrates s±dzi³, ¿e nasienie zbiera siê i oddziela z ca³ego cia³a, a przede wszystkim z g³owy. Widaæ tu wp³yw Demokryta na pogl±dy Hipokratesa, który przyj±³ teoriê pangenezy sprzeczn± z pogl±dami Alkmeona i Hippona. Hipokrates przyjmowa³ tak¿e istnienie nasienia kobiety.

W staro¿ytno¶ci uwa¿ano nasienie za najwa¿niejszy humor o¿ywiaj±cy cia³o, utrata musia³a wiêc powodowaæ powa¿ne zaburzenia. Nasieniu przypisywano dzia³anie, jakie w ustroju maj± hormony wydzielane przez j±dra, jego utrata implikowa³a wiêc zaburzenia, jakie nastêpuj± wskutek wypadniêcia dzia³ania wewn±trzwydzielniczego j±der.

Za nasienie uwa¿ano wówczas ka¿dy wyciek z cewki moczowej, m.in. ropne wycieki na tle zapaleñ nieswoistych i rze¿±czkowych, st±d objawy tych chorób, uwa¿ano za nastêpstwa utraty nasienia. Hipokrates opisa³ choroby pochodz±ce z lubie¿no¶ci (m.in. z masturbacji) pod nazw± wyniszczenia grzbietowego:

    Choroba ta napada lubie¿ników i niszczy im mlecz, czyli stos pacierzowy. Nie maj± oni gor±czki i chocia¿ dobrze jedz±, chudn± i niszczej±. Zdaje im siê, jakby mrowie z g³owy wzd³u¿ pacierza im zstêpowa³o. Ile razy na stolec lub z uryn± id±, sok nasienny bardzo rozrzedzony trac±. Nie s± zdolni do p³odzenia i przez sen czêstokroæ lubie¿ne uczynki spe³niaj±. Przechadzki, zw³aszcza po przykrych drogach, dech im odejmuj±, os³abiaj± ich, nabawiaj± szumu w uszach i ciê¿ko¶ci g³owy. Na ostatek gor±czka koñczy ich ¿ycie.

Epikur uwa¿a³ nasienie za cz±stkê duszy i cia³a. Hippon z Samos, filozof i fizyk, twierdzi³, ¿e nasienie pochodzi z rdzenia krêgowego, a ka¿dy upust nasienia powoduje ubytek czê¶ci rdzenia krêgowego. Dr¿enie cia³a, jakie wystêpuje w czasie orgazmu i wytrysku nasienia, uznawano za zjawisko podobne do drgawek padaczkowych, sk±d wyprowadzano wniosek, ¿e orgazm mia³ wywo³ywaæ zaburzenia psychiczne. St±d powsta³o mniemanie, ¿e czynno¶ci seksualne, koñcz±ce siê wytryskiem i orgazmem, maj± rzekomo powodowaæ wyst±pienie zaburzeñ psychicznych. Nastêpstwem tych spekulacji by³y próby leczenia padaczki poprzez kastracjê. "Choroba" ta rozpoznawana by³a jeszcze na prze³omie XIX i XX wieku.

Dopiero rozwój naukowej seksuologii w XX wieku pozwoli³ na obalenie fa³szywych pogl±dów dotycz±cych rzekomej szkodliwo¶ci czynno¶ci seksualnych, m.in. masturbacji.

W staro¿ytnym Rzymie stosowano aparaty, które mia³y na celu zachowanie czysto¶ci i zapobieganie masturbacji (a tak¿e w ogóle wytrysku nasienia). Caelius Aurelianus, jeden z najwybitniejszych lekarzy, zaleca³ przyk³adanie w okolicy lêd¼wiowej cienkich p³yt o³owianych, aby utrudniaæ pobudzenie narz±dów p³ciowych.

Du¿e znaczenie dla oceny zdrowotnych nastêpstw masturbacji i wszystkich innych form aktywno¶ci seksualnej mia³ pogl±d Galena, ¿e opró¿nianie siê organizmu z nasienia jest zdrowe i konieczne. Ma to zwi±zek z obawami Galena, ¿e zatrzymywane nasienie rozk³ada siê w organizmie i wywo³uje szkodliwe nastêpstwa, w wyniku zatrucia.

Epoka ¶redniowieczna, charakteryzuj±ca siê tendencjami ascetycznymi upatrywa³a w ograniczeniu seksu nie tyle konieczno¶æ spo³eczn±, ile w ogóle idea³ moralny. St±d te¿ wszelkie czynno¶ci p³ciowe, m.in. masturbacja (o ile nie s³u¿y³y celowi rozmna¿ania siê), by³y uwa¿ane za grzeszne i potêpiane.

W XVIII wieku ukaza³o siê dzie³o Simona Andre Tissota, lekarza z Lozanny, Onanizm, czyli rozprawa o chorobach spowodowanych przez masturbacjê. Wed³ug niego nie ma ¿adnej choroby, której nie mo¿na wywie¶æ z masturbacji, jest ona bowiem przyczyn± impotencji, niep³odno¶ci, suchot, epilepsji, reumatyzmu, ¶lepoty, rze¿±czki, zaparæ, hemoroidów, ob³êdu, niedorozwoju umys³owego, przedwczesnej ¶mierci lub samobójstwa.

W XIX wieku wiêkszo¶æ psychiatrów ho³dowa³a przekonaniu o szkodliwo¶ci masturbacji, któr± uwa¿ano za przyczynê chorób psychicznych, chocia¿ niektórzy, jak np. J.E.D. Esquirol, uwa¿ali, ¿e masturbacja nie powinna byæ oceniana jako przyczyna chorób psychicznych, lecz jako ich objaw. Niektórzy badacze wywodzili niski g³os kobiety z ekscesów seksualnych lub zbyt czêstych masturbacji ³echtaczkowych; do dobrego tonu nale¿a³ wówczas wysoki g³os kobiety, który uchodzi³ za oznakê jej niewinno¶ci.

Z pogl±dami mówi±cymi o masturbacji jako naturalnej, nieszkodliwej aktywno¶ci nie zgadza siê wiele religii, w tym katolicyzm, który uwa¿a masturbacjê za grzech i zachowanie nienaturalne. Nale¿y przy tym zauwa¿yæ, ¿e stosunek ko¶cio³a katolickiego do masturbacji na przestrzeni wieków ulega³ pewnej liberalizacji i obecnie w pewnych okoliczno¶ciach (dotycz±cych wieku m³odzieñczego) mo¿na go uznaæ za grzech lekki czy nawet zachowanie niegrzeszne (jako wynikajace bardziej z przyczyn fizjologicznych, ani¿eli w pe³ni ¶wiadomego wyboru)