ROZDZIA£ IX
My¶li na temat znaczenia i organizacji socjalistycznych robotników
Si³a starego pañstwa spoczywa³a na trzech filarach: monarchistycznym kszta³cie
pañstwa, organach administracyjnych i armii. Rewolucja I 9 I 8 roku zniszczy³a tê formê
pañstwa, zdezorganizowa³a armiê i doprowadzi³a organy administracyjne do czê¶ciowej
korupcji.
Tak wiêc niezbêdne podpory w³adzy pañstwowej zosta³y wyciête. W³adza
uzale¿niona jest zawsze od trzech elementów, które zasadniczo le¿± u jej podstawy.
Pierwszym sta³ym czynnikiem niezbêdnym dla w³adzy jest poparcie spo³eczne. Ale
w³adza, opieraj±ca siê tylko na tym fundamencie, jest niezwykle s³aba, nietrwa³a i chwiej±ca
siê. Drugim elementem wszelkiej w³adzy jest niew±tpliwie si³a. Je¿eli poparcie spo³eczne i
si³a s± po³±czone i mog± przetrwaæ przez pewien okres w zgodzie, to w³adza mo¿e siê wtedy
oprzeæ nawet na trwalszym pod³o¿u - na autorytecie tradycji. Je¿eli zdarzy siê, ¿e poparcie
spo³eczne, moc i autorytet tradycji siê zjednocz±, wówczas w³adza mo¿e byæ uwa¿ana za
trwa³±.
Jest godnym uwagi, ¿e ¶rednia klasa, tak chcia³bym nazwaæ masy ludzi - nigdy nie
dochodzi do znaczenia, z wyj±tkiem sytuacji, w której dwie przeciwne klasy ¶cieraj± siê w
konflikcie i jedna z nich zwyciê¿y - oni zawsze chêtnie poddaj± siê zwyciêzcy. Je¿eli najlepsi
ludzie osi±gn± dominacjê, masy pójd± za nimi, je¿eli na szczycie stan± najgorsi, masy nie
uczyni± ¿adnej próby, aby przeciwstawiæ siê im, poniewa¿ ¶rednie masy nie bêd± nigdy
walczyæ.
W koñcu wojny byli¶my ¶wiadkami nastêpuj±cego widowiska: wielka ¶rednia warstwa
narodu kieruj±ca siê poczuciem obowi±zku zap³aci³a swoj± krwi±; skrajna ~ grupa
najlepszych ludzi po¶wiêci³a siê z typowym dla cz³owieka bohaterstwem; radykalna,
najgorsza, chroniona przez bzdurne prawa i przez zaniedbanie w stosowaniu prawa wojny -
utrzyma³a siê przy ¿yciu.
Ta starannie zachowana szumowina naszego narodu przeprowadzi³a pó¼niej
rewolucjê. Tylko ona mog³a dokonaæ tego, poniewa¿ ci najlepsi nie mogli siê d³u¿ej
przeciwstawiaæ. Przecie¿ wiêkszo¶æ z nich poleg³a w bitwach.
Ci marksistowscy korsarze nie mogli polegaæ dalej wy³±cznie na poparciu spo³ecznym
dla ich autorytetu. A jednak m³oda republika potrzebowa³a go za wszelk± cenê, chocia¿ oni
nie mieli ochoty na to, by po krótkim okresie chaosu zostaæ zgniecionymi przez si³y z³o¿one z
pozosta³o¶ci najlepszego elementu w naszym narodzie.
Element, który zapewni³ schronienie rewolucyjnym ideom i przeprowadzi³ rewolucjê,
ani nie móg³, ani te¿ nie by³ gotowy wezwaæ ¿o³nierzy, aby go ochraniali. To, czego pragn±³
ten element, to nie zorganizowanie pañstwa, ale zdezorganizowanie tego, co jeszcze istnia³o;
takie dzia³anie najlepiej odpowiada³o jego instynktom. J ego has³em nie by³ ³ad i budowa
Republiki Niemieckiej, ale raczej jej ograbienie.
Wtedy pojawi³a siê po raz pierwszy du¿a liczba gotowych do s³u¿by, chc±cych pokoju
i porz±dku m³odych Niemców, którzy postanowili przywdziaæ znowu tunikê ¿o³niersk±, wzi±æ
na swoje ramiê karabiny, na³o¿yæ stalowe he³my, aby pój¶æ walczyæ przeciwko burzycielom
ich ojczyzny. Przyst±pili do pracy zorganizowani w grupy ochotników, by przez ca³y czas
rewolucji broniæ ojczyzny i umacniaæ j± w praktyce. Dzia³ali w dobrej wierze.
Prawdziwi organizatorzy rewolucji i jej ówczesny przywódca - poci±gaj±cy za sznurki
miêdzynarodowy ¯yd, w³a¶ciwie ocenili sytuacjê. Nie nadszed³ jeszcze czas zepchniêcia
narodu niemieckiego w krwawe bagno bolszewizmu, jak to siê sta³o w Rosji. Pytanie brzmia³o:
jak siê zachowaj± oddzia³y z frontu? Czy znios± to ludzie w szarych mundurach
polowych?
Podczas tych tygodni rewolucja w Niemczech by³a przynajmniej zmuszona sprawiaæ
wra¿enie radykalnego umiarkowania, je¿eli nie chcia³a ryzykowaæ rozniesieniem na kawa³ki
przez dwie lub trzy niemieckie dywizje. Bo gdyby przynajmniej jeden dowódca dywizji zdecydowa³
siê wtedy z udzia³em oddanych mu ¿o³nierzy ¶ci±gn±æ czerwon± flagê i postawiæ
"rady" pod murem lub z³amaæ ka¿dy opór miotaczem min i rêcznymi granatami, to w czasie
krótszym ni¿ jeden miesi±c ta dywizja mog³aby siê powiêkszyæ do armii sk³adaj±cej siê z
sze¶ciu dywizji. To w³a¶nie przera¿a³o ¯yda poci±gaj±cego za sznurki, bardziej ni¿ inne
przeciwno¶ci.
Rewolucja jednak nie zosta³a przeprowadzona przez si³y pokoju i porz±dku, ale przez
si³y wszczynaj±ce bunt, rozboje i uprawiaj±ce grabie¿. I dalszy rozwój rewolucji nie by³
zgodny z wol± jej przywódców, i nie mo¿na by³o jej przebiegu wyt³umaczyæ tylko taktycznymi
powodami ani uczyniæ przyjemn± dla nich.
Kiedy socjaldemokracja stopniowo odzyskiwa³a si³y, ten ruch coraz bardziej traci³
charakter rewolucyjnej, brutalnej przemocy.
Zanim skoñczy³a siê wojna, w tym samym czasie, gdy Partia Socjaldemokratyczna
zawdziêczaj±ca swój charakter bezczynno¶ci mas zawiesi³a jakby o³owiany ciê¿ar na szyi
obrony narodowej, ujawniono radykalno-aktywistyczne elementy i formowano je w nowe i
agresywne kolumny ataku.
By³y to: Niezale¿na Partia i Zwi±zek Spartakusa, szturmowe bataliony rewolucyjnego
marksizmu. Ale kiedy armia powracaj±ca z frontu pojawi³a siê niczym pró¿ny sfinks, trzeba
by³o z³agodziæ narodowy bieg rewolucji. G³ówna grupa socjaldemokratycznego t³umu
ubezpieczy³a zdobyte pozycje, a Niezale¿ni Spartanie zostali zepchniêci na jedn± stronê. Nie
przesz³o to bez walki. Zmiana dokona³a siê dopiero po pojawieniu siê dwóch obozów obok
siebie: partii pokoju i porz±dku oraz grupy krwawego terroru.
Czy nie by³o to ca³kowicie naturalne, ¿e bur¿uazja z powiewaj±cymi flagami uda³a siê
do obozu pokoju i porz±dku?
Wynik by³ taki, ¿e wrogowie republiki zaprzestali walki przeciwko niej i pomogli
ujarzmiæ tych, którzy sami tak¿e byli wrogami republiki, lecz z bardzo ró¿nych powodów.
Dalszym rezultatem by³o za¿egnanie i udaremnienie walki przeciwko nowemu pañstwu przez
stronników starego porz±dku.
Je¿eli zastanowimy siê, dlaczego rewolucja mog³a ca³kiem niezale¿nie od wad
starego pañstwa, które j± wywo³a³y, zakoñczyæ siê powodzeniem w decyduj±cym momencie,
stwierdzimy, ¿e by³a ona wynikiem:
1) z³agodzenia naszych koncepcji obowi±zku i pos³uszeñstwa,
2) boja¼liwej pasywno¶ci partii, które mia³y podtrzymywaæ pañstwo.
Pierwsza przyczyna wynika³a w gruncie rzeczy z naszej ca³kowicie nienarodowej i
czysto pañstwowej edukacji. St±d wysz³a b³êdna koncepcja ¶rodków i celów. ¦wiadome
wype³nianie obowi±zku i pos³uszeñstwo nie s± celami samymi w sobie, tak samo jak
pañstwo nie jest celem samym w sobie, ale w³a¶nie wszystkie one powinny byæ ¶rodkami dla
umo¿liwienia i zagwarantowania egzystencji spo³eczeñstwa prowadz±cego ¿ycie duchowo i
fizycznie podobne.
Rewolucja powiod³a siê, poniewa¿ nasi ludzie czy raczej nasze rz±dy straci³y ca³e
zaanga¿owanie dla tych koncepcji, co uczyni³o je s³abymi, formalnymi i doktrynalnymi.
Co siê tyczy drugiego punktu, partie bur¿uazyjne, bêd±ce jedynymi politycznymi
formacjami istniej±cymi przed starym pañstwem, by³y przekonane, ¿e mog± przekonywaæ do
swoich pogl±dów jedynie intelektualnymi metodami, poniewa¿ fizyczne metody
zarezerwowane s± tylko dla pañstwa. By³o to bezsensowne, poniewa¿ polityczny przeciwnik
dawno porzuci³ ten punkt widzenia i deklarowa³ z ca³kowit± otwarto¶ci± mo¿liwo¶æ osi±gniêcia
swoich politycznych celów przy pomocy si³y.
Polityczny program bur¿uazyjnych partii opiera³ siê na przesz³o¶ci do tego stopnia,
¿e by³ nie do pogodzenia ze sprawami nowego pañstwa, jakkolwiek celem tych partii by³
udzia³ - o ile by³oby to mo¿liwe w nowej rzeczywisto¶ci politycznej. Ale ich jedyn± broni± by³y,
tak jak przedtem, s³owa, i tylko s³owa.
Jedynymi organizacjami, które w tym czasie mia³y si³ê i odwagê przeciwstawiæ siê
marksizmowi i masom, które on podburza³, by³ Wolny Korpus, nastêpnie organizacje
samoobrony i Einwohnerwehr, a w koñcu zwi±zki broni±ce tradycji.
Sukces marksizmu narodzi³ siê z wzajemnego oddzia³ywania politycznej determinacji
i bezlitosnej si³y. Tym, co obrabowa³o nacjonalistyczne Niemcy z ka¿dej praktycznie nadziei
kszta³towania niemieckiego rozwoju, by³ brak okre¶lonej wspó³pracy bezwzglêdnej si³y z
polityczn± inspiracj±.
Wszystkie inspiracje "nacjonalistyczne" tych partii by³y za s³abe, aby uzyskaæ
poparcie przez walkê, a ju¿ z pewno¶ci± nie na ulicach. Ca³± si³ê skupia³y stowarzyszenia
obronne i panowa³y na ulicach, ale brakowa³o im politycznych idei czy celów, dla których ich
moc mog³aby zostaæ u¿yta z korzy¶ci± dla nacjonalistycznych Niemiec.
Jedynie ¯yd odnosi³ b³yskotliwy "sukces w szerzeniu koncepcji o niepolitycznym
charakterze" stowarzyszeñ obronnych w swojej prasie tak, jak w polityce zawsze sprytnie
podkre¶la³ "czysto intelektualny" charakter walki. Si³y rewolucyjne nie mia³y szans na zbudowanie
nowej tradycji. W rzeczywisto¶ci autorytet tradycji ju¿ nie istnia³. Rozpad starego
imperium i zniszczenie symboli jego poprzedniej ¶wietno¶ci gwa³townie rozdar³y tradycjê, co
by³o ciê¿kim ciosem dla w³adzy pañstwowej .
Drugi filar autorytetu pañstwa - si³a - te¿ nie istnia³. Aby rewolucja odnios³a ca³kowity
sukces, zdezorganizowano si³ê i moc pañstwa, to znaczy jego armii: ma³o tego, jej
przywódcy nawet zostali zobowi±zani do u¿ycia obdartych okruchów armii, jako si³y walcz±cej
na rzecz rewolucji. W³adza nie mog³a w ¿aden sposób szukaæ poparcia w tych
buntowniczych t³umach ¿o³nierzy, traktuj±cych s³u¿bê wojskow± jako o¶miogodzinny dzieñ
pracy. W ten sposób drugi element zapewniaj±cy bezpieczeñstwo w³adzy zosta³ odebrany i
rewolucja aktualnie nie posiada³a ¿adnego, poza prawdziwym spo³ecznym poparciem, z
którym chcia³a zbudowaæ swój autorytet.
Ka¿dy naród mo¿na podzieliæ na trzy klasy: na jednym koñcu bêd± najlepsi ludzie
narodu, dobrzy w sensie ka¿dej cechy i szczególnie cenieni za odwagê i gotowo¶æ
po¶wiêcania siê, na drugim koñcu najgorsze mêty ludzko¶ci, z³e w sensie samolubstwa i
zdeprawowania.
Pomiêdzy tymi dwoma skrajno¶ciami znajduje siê trzecia klasa, szeroka ¶rednia warstwa, w
której nie ma ducha ani dla dobrego, ani dla z³ego.
Brak nowej i wielkiej idei we wszystkich czasach oznacza brak walcz±cej si³y.
Przekonanie, ¿e istnieje prawo do u¿ycia ,broni nawet najbardziej brutalnej, zawsze idzie w
parze z fanatyczn± wiar±, ¿e nowy i zrewolucjonizowany porz±dek musi zwyciê¿yæ na
¶wiecie.
Ruch, któremu nie udaje siê walczyæ o takie wznios³e idea³y i cele, nigdy nie bêdzie
konsekwentny.
Rewolucja francuska odkry³a sekret sukcesu w stworzeniu nowej, wielkiej idei. To
samo by³o z rewolucj± rosyjsk±, a faszyzm czerpa³ swoj± si³ê jedynie z idei
podporz±dkowania ca³ego narodu procesowi ca³kowitej odnowy z bardzo dobrymi wynikami
dla tego narodu.
Kiedy Reichswehra zosta³a sformowana i skonsolidowana, marksizm stopniowo
odzyskiwa³ si³ê konieczn± dla poparcia swojej w³adzy: zacz±³ konsekwentnie od odrzucenia
niebezpiecznie wygl±daj±cych nacjonalistycznych stowarzyszeñ obronnych, opieraj±c siê na
za³o¿eniu, ¿e s± ju¿ niepotrzebne.
Utworzenie Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej by³o pierwszym
znakiem ruchu, który nie d±¿y³ tak jak partie bur¿uazyjne do mechanicznego odtworzenia
przesz³o¶ci, ale ¿±da³ utworzenia organicznie nacjonalistycznego pañstwa w miejsce
obecnego, bezsensownego mechanizmu pañstwowego. Dziêki swojemu przekonaniu o
fundamentalnej wa¿no¶ci nowej doktryny - m³ody ruch naturalnie uwa¿a³, ¿e nale¿y ponie¶æ
ka¿d± ofiarê, aby osi±gn±æ ten cel.
Zdarza³o siê w historii ¶wiata, ¿e okres terroru oparty na teorii ¶wiatopogl±dowej nie
by³ przerwany przez zmianê rz±dów, ale torowa³ drogê do nowej, innej teorii
¶wiatopogl±dowej, równie ¶mia³ej i zdeterminowanej. To mo¿e raniæ uczucia przywódców
krajów pe³ni±cych oficjalne stanowiska, ale me zmieni to faktów.
Pañstwo jest opanowane przez marksizm. Wiedz±c, ¿e podda³o siê bezwarunkowo
marksizmowi dziewi±tego listopada 1918 roku, musimy zdawaæ sobie sprawê, ¿e nie
powstanie ono nagle jutro, aby go pokonaæ; i.:) . wprost przeciwnie - bur¿uazyjne prostaczki,
które zajmuj± ministerialne fotele, ju¿ paplaj± o konieczno¶ci niepodejmowania akcji
przeciwko robotnikom i pokazuj±, ¿e dziêki "robotnikom" oni rozumiej± marksizm.
Opisa³em ju¿ historiê utworzenia dla praktycznych celów naszego m³odego ruchu
zespo³u s³u¿±cego ochronie spotkañ i przyjmowaniu stopniowo przez niego charakteru
trzonu oddzia³ów utrzymuj±cych porz±dek, a który niecierpliwie oczekiwa³ na zmianê kszta³tu
organizacyjnego.
W tym czasie grono to pe³ni³o funkcjê stra¿y na spotkaniach. Jego pierwsze zadania
by³y ograniczone do umo¿liwienia spotkañ, które w przeciwnym razie by³yby przerywane
przez naszych oponentów. Ci mê¿czy¼ni byli przygotowywani do ataku nie dlatego, ¿eby ich
idea³em by³a gumowa pa³ka, jak g³osi³y to niem±dre niemieckie nacjonalistyczne ko³a, ale
dlatego, ¿e zdawali sobie sprawê, i¿ nie ma szans na realizacjê idea³ów, je¿eli ich obroñca
zosta³ zdzielony jedn± z nich: rzeczywi¶cie nierzadko zdarza³o siê w historii, ¿e najwiêksi
przywódcy koñczyli z rêki jakiego¶ nieznacz±cego niewolnika. Cz³onkowie naszych
oddzia³ów nie uwa¿ali przemocy za swój cel, pragnêli tylko broniæ tych, którzy g³osili wielkie,
szczytne idea³y opanowania przez przemoc. Zdawali sobie sprawê, ¿e nie by³o ich
obowi±zkiem broniæ pañstwa, które nie chroni³o narodu, ale byli wszêdzie, gdzie trzeba by³o
broniæ naród przed tymi, którzy grozili zniszczeniem i narodu, i pañstwa. Szturmowy oddzia³
- jak ich nazwano - jest niczym innym, jak tylko jedn± z sekcji ruchu, podobnie jak
propaganda, prasa, instytut naukowy itp., s± po prostu sekcjami Partii.
Idea, bêd±ca podstaw± utworzenia oddzia³u szturmowego, ³±cznie z intensywnym
treningiem cielesnym zmierza³a do przekszta³cenia go w ca³kowicie przekonanego obroñcê
narodowosocjalistycznej idei i do doskonalenia jego dyscypliny.
Nie mia³ on nic wspólnego z ¿adn± organizacj± obronn± w pojêciu bur¿uazyjnym ani
z ¿adn± tajn± organizacj±. Mia³em wa¿ny powód, aby zabezpieczyæ siê w tym czasie przed
przekszta³ceniem oddzia³u szturmowego Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii
Robotniczej w tak zwane stowarzyszenie obronne. Obrona narodu nie mo¿e byæ
przeprowadzona przez prywatne stowarzyszenie obronne, je¿eli nie jest popierana przez
wszystkie si³y w pañstwie. Zupe³nie nie mo¿e wchodziæ w rachubê tworzenie organizacji pozbawionej
militarnej warto¶ci dla okre¶lonego celu, opieraj±cej siê tylko na tak zwanej
"ochotniczej dyscyplinie". Brakowa³o podstawy dyscypliny wymuszaj±cej wykonywanie
rozkazów, a mianowicie mo¿liwo¶ci wymierzania kar. Na wiosnê 1919 roku ju¿ by³o mo¿liwe
utworzenie "ochotniczych oddzia³ów", poniewa¿ wiêkszo¶æ mê¿czyzn walczy³a na froncie i
przesz³a przez szko³ê starej armii. Tego ducha ca³kowicie brakuje w organizacjach
obronnych dzisiaj.
Nawet je¶li przyj±æ, ¿e mimo wszystkich trudno¶ci, powiod³o siê niektórym
stowarzyszeniom przemieniæ okre¶lon± liczbê Niemców w mê¿czyzn, wiernych w
sentymencie i sprawnych w æwiczeniach cielesnych i wojskowych, wynik i tak musi byæ
zerowy w pañstwie, które nie pragnie utworzenia takiej si³y i które faktycznie nie znosi idei,
poniewa¿ jest ona zwykle niezgodna ze skrytymi celami jego przywódców sprzedawczyków
pañstwa.
Dzisiaj ma miejsce taki przypadek. Czy¿ nie jest absurdalne zadanie rz±du
polegaj±ce na wyszkoleniu dziesiêciu tysiêcy mê¿czyzn w specjalny sposób, skoro kilka lat
wcze¶niej to samo pañstwo niegodziwie po¶wiêci³o osiem i pó³ miliona wysoko wyszkolonych
¿o³nierzy i nie tylko nie mia³o planów dotycz±cych ich dalszego wykorzystania, ale na znak
wdziêczno¶ci dla ich po¶wiêceñ wystawi³o ich na ¶wiatow± nienawi¶æ?
Czy oczekuje siê, ¿e ¿o³nierze bêd± szkoleni dla re¿imu, który oczerni³ i splun±³ na
najwspanialszych ¿o³nierzy, zdar³ ich medale i odznaczenia, podepta³ ich sztandary i odrzuci³
z pogard± ich osi±gniêcia? Czy ten re¿im pañstwowy kiedykolwiek uczyni³ jaki¶ krok w
kierunku zwrócenia honoru starej armii lub w kierunku postawienia do odpowiedzialno¶ci
tych, którzy j± zniszczyli i zel¿yli? Ani jednego kroku! Wprost przeciwnie, tych ostatnich
mo¿na zobaczyæ na najwy¿szych stanowiskach w pañstwie. I jeszcze powiedzieli w Lipsku:
"Prawo idzie z si³±". Poniewa¿ jednak si³a dzisiaj jest w rêkach tych ludzi, którzy wzniecili
rewolucjê, a ta rewolucja uosabia najnikczemniejsz± zdradê kraju, najbardziej ³ajdacki akt w
ca³ej niemieckiej historii, nie bêdzie z pewno¶ci± powodu, dla którego si³a tego rz±du
powinna byæ wzmocniona przez utworzenie m³odej, nowej armii. Sprzeciwia siê temu ca³e
sensowne rozumowanie.
Je¿eli pañstwo w obecnym kszta³cie przyjê³oby system wyszkolonych band
obronnych, to on nigdy nie móg³by byæ zastosowany do obrony narodowych interesów poza
krajem, ale móg³by byæ u¿yty wewn±trz kraju dla chronienia ciemiê¿ców narodu przed
gniewem zdradzonego i przehandlowanego narodu, który móg³by pewnego dnia powstaæ w
gniewie.
Z tego powodu nie pozwolono naszym szturmowym oddzia³om mieæ cokolwiek
wspólnego z wojskow± organizacj±. By³y one jedynie instrumentem s³u¿±cym chronieniu i
szkoleniu Narodowosocjalistycznego Ruchu i ich zadania zmierza³y w ca³kiem innym
kierunku, ni¿ tego tak zwanego Obronnego Stowarzyszenia.
Nie reprezentowa³y tak¿e tajnej organizacji. Cele tajnych organizacji mog± byæ tylko
nielegalne.
To, czego potrzebowali¶my wtedy i potrzebujemy teraz, to nie setka czy dwie
upartych konspiratorów, ale setki tysiêcy i powtórnie setki tysiêcy fanatycznych bojowników o
nasz ¶wiatopogl±d.
Praca ta musi byæ wykonana nie na tajnych zebraniach, ale przez mocne, masowe
uderzenie. Droga dla ruchu nie mo¿e byæ oczyszczona za pomoc± sztyletu, trucizny czy
pistoletu, ale przez zdobycie cz³owieka z ulicy.
Musimy zniszczyæ marksizm tak, aby uzyskana w przysz³o¶ci kontrola ulicy spoczê³a
w rêkach narodowego socjalizmu.
Tajna organizacja niesie z sob± jeszcze inne niebezpieczeñstwo: jej cz³onkowie
czêsto nie potrafi± ca³kowicie zrozumieæ wielko¶ci zadania i s± sk³onni wyobra¿aæ sobie, ¿e
sukces narodowej sprawy mo¿e byæ zagwarantowany ca³kowicie i natychmiast za pomoc±
pojedynczego morderstwa. Taka my¶l mo¿e znale¼æ historyczne usprawiedliwienie w tych
przypadkach, w których cierpienia narodu spowodowane by³y tyrani± niektórych
utalentowanych ciemiê¿ców.
W latach 1919 i 1920 istnia³o niebezpieczeñstwo, ¿e cz³onkowie tajnych organizacji,
zachêceni przez wielkie przyk³ady w historii i porwani przez ogrom nieszczê¶cia narodu,
mog± próbowaæ wzi±æ odwet na sprzedawczykach kraju, wierz±c, ¿e w ten sposób po³o¿±
kres nieszczê¶ciu narodu. Wszystkie takie próby by³y czystym szaleñstwem, poniewa¿
zwyciêstwo marksistowskie nie by³o wynikiem nadzwyczajnego geniuszu jakiego¶ wybitnego
indywidualnego przywódcy, ale bezmiernej nieudolno¶ci i tchórzostwa bur¿uazyjnego ¶wiata.
Je¿eli zatem oddzia³ szturmowy nie mo¿e byæ ani militarn± organizacj±, ani tajnym
stowarzyszeniem, musi byæ rozwiniêty wed³ug nastêpuj±cych zasad:
1. Jego szkolenie nie mo¿e byæ przeprowadzone na zasadach wojskowych, ale pod
k±tem tego, co jest korzystne dla partii. Rozumiej±c, ¿e cz³onkowie jego oddzia³ów musz±
byæ sprawni fizycznie, nale¿y przywi±zywaæ wagê nie do musztry, ale do æwiczeñ
sportowych. ja zawsze uwa¿a³em boks i ju-jitsu za bardziej wa¿ne ni¿ mierne æwiczenia w
strzelaniu.
2. Aby powstrzymaæ oddzia³ szturmowy przed przyjmowaniem jakiegokolwiek
charakteru tajno¶ci, jego ubiór musi byæ powszechnie rozpoznawany, znaczenie jego pozycji
powinno mu wskazywaæ drogê najbardziej u¿yteczn± dla ruchu i ta droga musi byæ
powszechnie znana. Jemu nie wolno dzia³aæ za pomoc± tajnych ¦rodków.
3. Budowa i organizacja oddzia³u szturmowego nie mo¿e byæ kopi± starej armii, ubiór
i wyposa¿enie musi byæ dobrane tak, aby odpowiada³o zadaniom, jakie on ma przed sob±.
By³y trzy wydarzenia, które wywar³y wp³yw na pó¼niejszy rozwój oddzia³u
szturmowego.
1. Wielka powszechna demonstracja zorganizowana przez wszystkie patriotyczne
towarzystwa pó¼nym latem 1922 roku na Konigsplatz w Monachium przeciwko prawu do
obrony Republiki. Pochód partii, w którym narodowosocjalistyczny ruch wzi±³ udzia³, by³ prowadzony
przez sze¶æ kompanii z Monachium, po których nastêpowa³y sekcje partii
politycznej. Ja sam osobi¶cie mia³em zaszczyt przemawiaæ do t³umu, który liczy³ oko³o
sze¶ædziesiêciu tysiêcy ludzi, jako jeden z mówców. Przygotowania zosta³y uwieñczone
ogromnym sukcesem, poniewa¿ pomimo wszystkich gró¼b ze strony czerwonych
udowodniono po raz pierwszy, ¿e nacjonalistyczne Monachium by³o zdolne maszerowaæ
ulicami.
2. Wyprawa do Coburgu w pa¼dzierniku 1922 roku. Pewne "nacjonalistyczne"
towarzystwa zdecydowa³y, aby odbyæ "Niemiecki Dzieñ" w Coburgu. Zosta³em zaproszony
do wziêcia udzia³u, z rekomendacj±, aby przyprowadziæ kilku swoich przyjació³ ze sob±.
Zabra³em o¶miu mê¿czyzn z oddzia³u szturmowego, ¿eby pojechali ze mn± specjalnym
poci±giem do tego miasta, które sta³o siê czê¶ci± Bawarii.
Na stacji w Coburgu zostali¶my powitani przez delegacjê organizatorów
"Niemieckiego Dnia", którzy o¶wiadczyli, ¿e ustalono - na polecenie miejscowych zwi±zków
zawodowych, tj. Niezale¿nej i Komunistycznej Partii - ¿e nie powinni¶my wchodziæ do miasta
z powiewaj±cymi flagami i graj±c± orkiestr± (mieli¶my orkiestrê sk³adaj±c± siê z czterdziestu
dwóch muzyków) i nie powinni¶my maszerowaæ w zwartych szeregach.
Odrzuci³em te skandaliczne warunki natychmiast i nie omieszka³em wyraziæ tym
gentlemanom, którzy zorganizowali ten dzieñ, mojego zdziwienia z faktu negocjowania i
szukania porozumienia z takimi lud¼mi i o¶wiadczy³em, ¿e oddzia³ szturmowy bêdzie natychmiast
maszerowa³ w szyku kompanii do miasta z powiewaj±cymi flagami i orkiestr±.
Na dziedziñcu stacyjnym zostali¶my powitani przez wrzeszcz±cy t³um, licz±cy wiele
tysiêcy ludzi. "Mordercy, "bandyci", "zbóje", "kryminali¶ci" - by³y pieszczotliwymi epitetami,
którymi ci wzorowi za³o¿yciele Republiki Niemieckiej obsypywali nas. M³ody oddzia³
szturmowy utrzymywa³ doskona³y porz±dek. Przemaszerowali¶my na dziedziniec
Hofbrauhausheller w centrum miasta. Aby zapobiec pod±¿aniu t³umu za nami, policja
zamknê³a bramy dziedziñca. Jako ¿e by³o to nie do zniesienia, za¿±da³em, aby policja
otworzy³a bramy. Po d³ugim wahaniu wyrazili zgodê. Przemaszerowali¶my z powrotem przez
ulicê, doszli¶my do naszych kwater i tam w koñcu stanêli¶my naprzeciw t³umu.
Przedstawiciele prawdziwego socjalizmu, równo¶ci i braterstwa zabrali siê do rzucania
kamieniami. Nasza cierpliwo¶æ wyczerpa³a siê i uderzali¶my w prawo i w lewo przez dziesiêæ
minut. K wad ran s pó¼niej nie mo¿na by³o ju¿ zobaczyæ czerwonych na ulicach.
Do ponownych staræ dosz³o podczas nocy. Patrole oddzia³u szturmowego
przychodzi³y z pomoc± narodowym socjalistom, którzy byli atakowani pojedynczo i
znajdowali siê w op³akanym stanie. Z wrogiem rozprawiono siê szybko. Do nastêpnego
ranka czerwony terror, pod którym Coburg znajdowa³ siê przez lata, zosta³ z³amany.
Nastêpnego dnia wymaszerowali¶my na plac, gdzie oznajmiono, ¿e ma siê odbyæ
demonstracja dziesiêciu tysiêcy "robotników". Zamiast jednak dziesiêciu tysiêcy, jak
g³oszono, obecnych by³o tylko kilkuset, którzy zachowywali siê cicho, kiedy zbli¿ali¶my siê.
Tu i tam grupy czerwonych z³o¿one z tych, którzy doszli z zewn±trz i jeszcze nas nie
znali, próbowa³y wznieciæ sprzeczki, ale szybko straci³y na to ochotê. Sta³o siê oczywiste, ¿e
ludno¶æ, która przez d³ugi okres czasu by³a okropnie zastraszana, teraz powoli budzi³a siê i
nabiera³a odwagi, aby nas pozdrawiaæ okrzykami, a kiedy odje¿d¿ali¶my wieczorem,
pozdrawiano nas spontanicznie.
Nasze do¶wiadczenia w Coburgu wykaza³y, jak zasadnicz± spraw± jest
wprowadzenie sta³ego umundurowania dla oddzia³u szturmowego, nie tylko w celu
wzmocnienia "ducha cia³a", ale tak¿e, aby unikn±æ zamieszania i pomy³ek w rozpoznawaniu
ludzi wystêpuj±cych przeciwko niemu. Do tego czasu oddzia³ szturmowy nosi³ tylko opaski,
ale od tej chwili dodano koszule i dobre, znane czapki.
Nauczyli¶my siê tak¿e, jak wa¿ne jest wystêpowanie wed³ug regularnego planu we
wszystkich miejscach, w których czerwony terror od wielu lat powstrzymywa³ od odbywania
jakichkolwiek spotkañ tych, którzy my¶leli inaczej, i ustanowienie wolno¶ci zgromadzeñ.
3. W marcu 1923 roku mia³o miejsce wydarzenie, które zmusi³o mnie do zmiany trybu
postêpowania ruchu i wprowadzenia reorganizacji. We wczesnym okresie tego roku Ruhra
by³a okupowana przez Francuzów i mia³o to odpowiednio wielkie znaczenie w rozwoju
oddzia³u szturmowego. .
Okupacja Ruhry, która nie by³a dla nas zaskoczeniem, rozbudzi³a nadziejê na
zakoñczenie naszej tchórzliwej polityki poddania i na wykorzystanie obronnych
stowarzyszeñ. Podobnie by³o z oddzia³em szturmowym, który skupia³ kilkana¶cie tysiêcy
silnych, m³odych mê¿czyzn i nie powinien byæ pozbawiony udzia³u w narodowej s³u¿bie. W
ci±gu wiosny i lata 1923 roku przekszta³ci³ siê on w walcz±c± wojskow± organizacjê. Od tego
w wiêkszej czê¶ci zale¿a³ pó¼niej s z y , dotycz±cy naszego ruchu rozwój wydarzeñ podczas
tego roku.
Na pierwszy rzut oka wydarzenia koñca 1923 roku mog³y napawaæ wstrêtem, lecz
kiedy patrzy³o siê na nie z wy¿szej p³aszczyzny, trzeba by³o uznaæ je za konieczne,
poniewa¿ zakoñczy³y one za jednym zamachem przekszta³canie siê oddzia³u szturmowego,
który obecnie szkodzi ruchowi. W tym samym czasie wydarzenia te otworzy³y mo¿liwo¶æ
zrekonstruowania spraw, dla których zmienili¶my wcze¶niej obrany kurs.
W 1925 roku Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza zosta³a powtórnie
za³o¿ona i musi ona zrekonstruowaæ i zorganizowaæ swój oddzia³ szturmowy na zasadach
wspomnianych na pocz±tku. Musi powróciæ do pierwotnych, zdrowych zasad i musi uwa¿aæ
za swój najwy¿szy obowi±zek przekszta³cenie oddzia³u szturmowego w narzêdzie s³u¿±ce
obronie i wzmocnieniu walki o ¶wiatow± teoriê ruchu.
Nie mo¿na pozwoliæ, aby oddzia³ szturmowy zszed³ do poziomu tajnej organizacji:
trzeba raczej podj±æ kroki, aby uczyniæ z niego stra¿nika stu tysiêcy mê¿czyzn dla
narodowosocjalistycznej, a przez to g³êboko nacjonalistycznej idei.