ROZDZIA£ XI
Naród i rasa
Istnieje niezliczona ilo¶æ przyk³adów w historii pokazuj±cych z przera¿aj±c±
szczero¶ci±, jak ci±gle aryjska krew miesza siê z krwi± "gorszych ludzi" i w rezultacie
prowadzi do koñca kultury zachowania rasy. Pó³nocna Ameryka, której ludno¶æ sk³ada siê w
przewa¿aj±cej czê¶ci z elementu germañskiego i w ma³ym stopniu zmieszanego z gorsz±,
kolorow± ludno¶ci±, pokazuje cz³owieka i kulturê ca³kowicie odmienn± od tej ze ¦rodkowej i
Po³udniowej Ameryki, tworzonej przez ludzi g³ównie pochodzenia romañskiego. Ich krew w
dowolny sposób by³a mieszana z krwi± tubylców. Bior±c powy¿sze za przyk³ad jasno
rozpoznamy efekty mieszania ras. Cz³owiek pochodzenia germañskiego na kontynencie
amerykañskim, utrzymuj±c czysto¶æ rasy, podniós³ siê do roli pana i pozostanie panem tak
d³ugo, jak d³ugo nie dopu¶ci siê haniebnego czynu mieszania krwi.
Byæ mo¿e idea pacyfistyczna jest zupe³nie dobr± ide± w tych przypadkach, kiedy
cz³owiek jako najwy¿sza istota zupe³nie podbije i opanuje ¶wiat, aby staæ siê jego wy³±cznym
panem. Wówczas ta zasada, pod warunkiem stosowania jej w praktyce, nie przyci±gnie mas
ludzkich. Tak wiêc najpierw walka, a pó¼niej pacyfizm. W przeciwnym razie oznacza³oby to,
¿e ludzko¶æ przekroczy³a najwy¿szy punkt swego rozwoju, a koñcem nie by³aby dominacja
jakiej¶ etnicznej idei, tylko chaos. Niektórzy naturalnie bêd± siê z tego ¶miaæ, ale trzeba
pamiêtaæ, ¿e ta planeta przemieszcza³a siê w eterze wolna od ludzko¶ci miliony lat i mo¿e
znowu tak siê staæ, je¿eli ludzie zapomn±, ¿e nie istniej± dla szalonej idei czy ideologii, ale
dla zrozumienia i bezlitosnego stosowania odwiecznych praw natury.
Wszystko, co podziwiamy na tej ziemi - nauka, sztuka, umiejêtno¶ci techniczne i
wynalazczo¶æ - jest twórczym produktem jedynie niewielkiej liczby narodów, a byæ mo¿e
nawet jednej rasy. Ca³a kultura opiera siê na ich egzystencji. Je¶li zostaj± zrujnowane,
zabieraj± ze sob± do grobu ca³e piêkno tej ziemi.
Je¿eli podzielimy ludzk± rasê na trzy kategorie twórców, obroñców i niszczycieli -
aryjska rasa mo¿e byæ uwa¿ana za reprezentuj±c± tê pierwsz± kategoriê.
Aryjskie rasy - czasem w absurdalnie ma³ych ilo¶ciach - opanowuj± inne narody i s±
faworyzowane przez wielk± liczbê ludzi ni¿szego rzêdu, którzy staj± do ich dyspozycji i
rozwijaj± siê stosownie do warunków ¿ycia zdobytych terytoriów, takich jak urodzajno¶æ,
klimat itp.
Drzemi± w nich talenty intelektualne i organizacyjne. W ci±gu wieków tworz± oni
kulturê autentycznie odciskaj±c± piêtno swego charakteru na ziemi i w ludziach sobie
podporz±dkowanych. Grzechem zdobywców jest wyst±pienie przeciwko zasadzie
utrzymania czysto¶ci krwi (zasadê tê stosowali od pocz±tku) i mieszanie jej z tubylcami,
których ujarzmili, co prowadzi nieuchronnie do koñca ich istnienia jako narodu wybranego,
poniewa¿ grzech pope³niony w raju koñczy siê wygnaniem.
Dla rozwoju wy¿szej kultury jest konieczne istnienie ludzi wy¿szej cywilizacji,
poniewa¿ nikt poza nimi nie móg³ stanowiæ ekwiwalentu ¶rodków technicznych, bez których
wy¿szy rozwój nie by³ do pomy¶lenia. Kultura w swoich pocz±tkach by³a oczywi¶cie bardziej
zale¿na od zatrudnienia gorszego ludzkiego materia³u ni¿ oswojonych zwierz±t.
Dopiero po zniewoleniu podbitych ras taki sam los spotka³ ¶wiat zwierzêcy - wbrew
temu, w co wielu chcia³oby wierzyæ - gdy¿ najpierw przed p³ugiem szed³ niewolnik, a po nim
dopiero koñ. Zw³aszcza pacyfistycznym szaleñcom mo¿e siê to wydaæ oznak± ludzkiej
deprawacji. Pozostali musz± jasno widzieæ, ¿e taki rozwój jest nieuchronny, aby doprowadziæ
do takiego stanu rzeczy, w którym owi aposto³owie bêd± mogli rozprzestrzeniaæ te g³upoty w
¶wiecie.
Postêp ludzko¶ci jest podobny do wspinania siê po drabinie nie maj±cej koñca;
cz³owiek nie mo¿e wyj¶æ wy¿ej, dopóki nie pokona ni¿szych stopni. Tak±, prowadz±c± do
celu, drog± musia³ i¶æ Aryjczyk, a nie t± istniej±c± w marzeniach pacyfistów.
Droga, któr± kroczy³ Aryjczyk, by³a jasno wyznaczona. Bêd±c zdobywc± podbi³
"ni¿szych ludzi", aby pracowali pod jego kontrol±, stosownie do jego woli i celów. Chocia¿
wymusza³ ciê¿k± pracê, to jednak nie tylko ochrania³ ich ¿ycie, ale tak¿e zapewnia³ lepsz±
egzystencjê od tej, jak± wiedli dawniej na wolno¶ci. Tak d³ugo, jak siê czu³ zwierzchnikiem,
nie tylko utrzymywa³ swoje panowanie, ale by³ tak¿e poplecznikiem i piastunem kultury. Ale
jak tylko te ujarzmione narody zaczê³y siê podnosiæ i prawdopodobnie upodabniaæ swój jêzyk
do jêzyka zdobywców, upad³a ostra bariera miêdzy panem i s³ug±. Aryjczyk wyrzek³ siê
czysto¶ci krwi, a tym samym swego prawa do pozostania w raju, który dla siebie stworzy³.
Ton±³, przy, gnieciony mieszanin± ras i stopniowo traci³ na zawsze swoje cywilizacyjne
zdolno¶ci, a¿ zacz±³ siê coraz bardziej upodabniaæ do tubylców, zarówno pod wzglêdem
umys³owym, jak i fizycznym. Jeszcze przez jaki¶ czas móg³ siê cieszyæ b³ogos³awieñstwem
cywilizacji.
Tak oto upadaj± cywilizacje i imperia ustêpuj±c miejsca nowym tworom. Mieszanina
krwi i obni¿anie poziomu czysto¶ci rasy, która temu towarzyszy, jest jedyn± i wy³±czn± przyczyn±,
dla której znikaj± stare cywilizacje - to nie tylko przegrane wojny rujnuj±ce ludzko¶æ,
ale w³a¶nie utrata si³ oporu p³yn±cych z czysto¶ci krwi.
W naszym niemieckim jêzyku jest s³owo, które wspaniale oddaje po¶wiêcenie dla
ogólnego dobra. Jest to "Pflickterfullung" - gotowo¶æ do pos³uszeñstwa w wype³nianiu s³u¿by.
Ideê stanowi±c± fundament takiej postawy nazywamy idealizmem, w przeciwieñstwie
do egoizmu i przez ni± rozumiemy zdolno¶æ jednostki do po¶wiêcenia siê dla spo³eczeñstwa.
W czasach, gdy zagra¿a zanik idea³ów, mo¿emy zaobserwowaæ natychmiastowe
zmniejszenie si³y spo³eczeñstwa, która jest jego istot± i niezbêdnym warunkiem kultury.
Wówczas kieruj±c± si³± w narodzie staje siê egoizm i w pogoni za szczê¶ciem rozlu¼niaj± siê
wiêzy porz±dku, a ludzie spadaj± z nieba prosto do piek³a.
Dok³adnym przeciwieñstwem Aryjczyka jest ¯yd.
W ¿adnym narodzie ¶wiata instynkt samozachowawczy nie jest tak silnie rozwiniêty
jak w "narodzie wybranym". Najlepszym tego dowodem jest fakt, ¿e ten naród wci±¿ istnieje.
Czy jest gdzie¶ naród, który przez ostatnie dwa tysi±ce lat tak niewiele zmieni³ swoj±
wewnêtrzn± osobowo¶æ jak rasa ¿ydowska? Jaka rasa by³a w rzeczywisto¶ci zaanga¿owana
w wiêksze rewolucyjne zmiany ni¿ ta i jeszcze prze¿y³a bez szwanku to najokropniejsze
nieszczê¶cie? Jak¿e te fakty oddaj± ich zdecydowan± wolê ¿ycia i utrzymania gatunku.
Intelektualne zdolno¶ci ¯ydów rozwinê³y siê w ci±gu wieków. Dzisiaj my¶limy o ¯ydzie
- sprytny i w pewnym sensie tak samo by³o w ka¿dej epoce.
Autentycznx Aryjczyk by³ prawdopodobnie nomadem, a dopiero pó¼niej, po pewnym
czasie, osiedli³ siê - to dowodzi, ¿e on nigdy nie by³ ¯ydem! Nie, ¯yd nie jest nomadem,
poniewa¿ nawet nomadowie mieli okre¶lony stosunek do pracy. Praca tak d³ugo by³a
podstaw± ich dalszego rozwoju, dopóki nie posiedli koniecznych, umys³owych w³a¶ciwo¶ci.
Ale nomadowie posiedli umiejêtno¶æ tworzenia idea³ów, tak wiêc ich koncepcja ¿ycia mo¿e
byæ obca aryjskiej rasie, ale nie obojêtna. Ta koncepcja nie mia³a miejsca w przypadku ¯yda,
on nigdy nie by³ nomadem, by³ paso¿ytem na ciele innych narodów. Zdarza³o siê, ¿e
opuszcza³ dotychczasow± sferê swego ¿ycia, nie dla w³asnych zamiarów, ale w
konsekwencji wydalenia go przez narody, których go¶cinno¶ci nadu¿ywa³. Jego rozmno¿enie
na ca³ym ¶wiecie jest typowe dla paso¿ytów! On zawsze poszukuje nowych ¿erowisk dla
swojej rasy.
Jego ¿ycie wewn±trz innych narodów mo¿e trwaæ po wieczne czasy, je¿eli tylko uda
mu siê wywo³aæ wra¿enie, ¿e stanowi on nie problem rasowy, ale "wspólnotê religijn±". Jest
to pierwsze, wielkie k³amstwo!
Aby istnieæ jako paso¿yt wewn±trz narodu, ¯yd musi siê pos³u¿yæ prac±, aby
zaprzeczyæ swojej prawdziwej wewnêtrznej naturze. Im bardziej inteligentny jest poszczególny
¯yd, tym wiêksze osi±gnie powodzenie w swoim oszustwie. Mo¿e powiedzie mu
siê tak dobrze, ¿e wiêksza czê¶æ spo³eczeñstwa uwierzy, ¿e ¯yd naprawdê jest Francuzem
albo Anglikiem, Niemcem albo W³ochem, chocia¿ innej wiary.
Obecny rozwój ekonomiczny prowadzi do zmian w socjalnym rozwarstwieniu narodu.
Gdy drobny przemys³ stopniowo obumiera, robotnik ma coraz rzadziej mo¿liwo¶æ
bezpiecznej egzystencji, nawet skromnej, i w sposób widoczny staje siê proletariuszem.
Rezultatem tego jest "robotnik fabryczny", którego cech± charakterystyczn± jest brak
zdolno¶ci do podjêcia ¿ycia, jako jednostki. On nie posiada nic w najprawdziwszym
znaczeniu tego s³owa: podesz³y wiek oznacza dla niego cierpienie, które ledwo mo¿na
nazwaæ ¿yciem.
Podobna sytuacja wymagaj±ca pilnego rozwi±zania mia³a ju¿ kiedy¶ wcze¶niej
miejsce i rozwi±zanie to znaleziono. Emerytowani urzêdnicy, szczególnie pañstwowi, stawali
siê robotnikami rolnymi i rzemie¶lnikami. Oni tak¿e nic nie posiadali w dos³ownym sensie.
Pañstwo znalaz³o wyj¶cie z tego niezdrowego stanu rzeczy, wziê³o na siebie
odpowiedzialno¶æ za pomy¶lno¶æ swoich poddanych, którzy nie byli w stanie zabezpieczyæ
siê na stare lata i ustanowi³o emerytury i renty. Dziêki temu ca³a klasa pozbawiona w³asno¶ci
zosta³a zrêcznie wyprowadzona z socjalnej nêdzy i przywrócona cia³u narodu.
W pó¼niejszych latach pañstwo i naród musia³y stawiæ czo³a tym samym problemom,
ale na daleko wiêksz± skalê. Nowe masy ludzi liczone w milionach stale przemieszcza³y siê
z wiosek do miast, ¿eby zarobiæ na ¿ycie, jako robotnicy fabryczni w nowych zak³adach
przemys³owych.
W ten sposób powstaje obecnie nowa klasa, na któr± nale¿y zwróciæ choæby
niewielk± uwagê, poniewa¿ nadejdzie dzieñ, kiedy znowu padnie pytanie, czy naród ma do¶æ
si³y, aby w³asnym wysi³kiem ponownie odzyskaæ tê klasê dla spo³eczeñstwa, ró¿nice klasowe
bêd± siê poszerzaæ, a¿ nast±pi "pêkniêcie".
Gdy mieszczañstwo ignorowa³o najtrudniejsze zagadnienia i pozwala³o toczyæ siê
sprawom swoim biegiem, ¯yd bra³ pod uwagê nieograniczone mo¿liwo¶ci rzutuj±ce na
przysz³o¶æ. Z jednej strony robi³ u¿ytek z kapitalistycznych metod s³u¿±cych wyzyskiwaniu
ludzi do ostateczno¶ci, a z drugiej by³ gotowy do po¶wiêceñ i wkrótce pojawi³ siê jako lider w
walce przeciw sobie. "Przeciw sobie" to oczywi¶cie tylko przeno¶nia, poniewa¿ ten wielki
mistrz k³amstwa bardzo dobrze wie, jak wyj¶æ z czystymi rêkami i innych obci±¿yæ win±.
Poniewa¿ posiada tupet umo¿liwiaj±cy mu kierowanie masami, którym nigdy nie przychodzi
na my¶l, ¿e jest to najbardziej haniebna zdrada wszystkich czasów.
¯ydowski sposób postêpowania jest nastêpuj±cy: zwraca siê do robotników, udaje
wspó³czucie dla ich losu lub oburzenie z powodu ich ubóstwa, aby zyskaæ ich zaufanie. Stara
siê analizowaæ prawdziwe lub zmy¶lone trudno¶ci ich ¿ycia i wzmagaæ w nich pragnienie
zmiany egzystencji. Z nieprawdopodobn± bystro¶ci± wzmaga ¿±danie socjalnej
sprawiedliwo¶ci we wszystkich ludziach aryjskiego pochodzenia i walczy o usuniêcie
socjalnego z³a w jasno okre¶lonym celu. Tworzy doktrynê marksistowsk±.
Przez przemieszanie problemów nie do rozwi±zania z ca³± mas± s³usznych
socjalnych ¿±dañ, zapewnia popularno¶æ doktrynie, podczas gdy z drugiej strony wywo³uje u
skromnych ludzi niechêæ do popierania pretensji, które prezentowane w takiej formie okazuj±
siê b³êdne od samego pocz±tku, ma³o tego - niemo¿liwe do realizacji.
Pod p³aszczykiem socjalnych idei ukryte s± prawdziwe szatañskie zamiary i s± one z
bezczeln± szczero¶ci± otwarcie pokazywane. Przez kategoryczne podwa¿anie warto¶ci
jednostki, jak równie¿ warto¶ci narodu i rasowej donios³o¶ci, niszczy elementarne zasady
ca³ej ludzkiej kultury, która jest oparta na tych czynnikach.
¯yd dzieli marksistowsk± organizacjê masowej ¦wiatowej nauki na dwie kategorie,
które pozornie rozdzielone - naprawdê tworz± nieroz³±czn± ca³o¶æ; s± to - ruch polityczny i
gospodarczy.
Ruch robotniczy jest bardziej poci±gaj±cy. Oferuje on robotnikowi pomoc i
zabezpieczenie w ciê¿kiej walce o egzystencjê z powodu chciwo¶ci i krótkowzroczno¶ci
pracodawców, a tak¿e mo¿liwo¶æ uzyskania lepszych warunków ¿yciowych. Je¿eli robotnik
wzbrania siê przed powierzeniem swego losu kaprysom ludzi czêsto bez serca i z ma³ym
poczuciem odpowiedzialno¶ci, przed oddaniem im obrony swego prawa do ¿ycia jako
cz³owieka, w czasie gdy pañstwo - tj. zorganizowane spo³eczeñstwo - praktycznie nie zwraca
na niego najmniejszej uwagi, musi sam zabezpieczyæ swoje interesy. Teraz, gdy tak zwane
narodowe mieszczañstwo za¶lepione pieniêdzmi stawia przeszkody w walce o warunki ¿ycia
i nie tylko sprzeciwia siê, ale powszechnie i aktywnie dzia³a przeciw wszelkim próbom
skrócenia nieludzko d³ugiego dnia pracy, przeciw po³o¿eniu kresu pracy dzieci, ochronie
kobiet i stworzeniu I warunków zdrowotnych w fabrykach i mieszkaniach - ! inteligentniejszy
¯yd ujmuje siê za pokonanymi. stopniowo przejmuje kierownictwo ruchu zwi±zkowego, tym
³atwiej, ¿e nie chodzi mu o rzeczywiste usuniêcie socjalnego z³a, ale stworzenie ¶lepo
pos³usznej bojówki w zak³adach przemys³owych, w celu zniszczenia niezale¿no¶ci
gospodarki narodowej .
¯yd, stosuj±c przemoc, pozbywa siê na tym polu wszystkich konkurentów. Przy
pomocy wrodzonej brutalnej chciwo¶ci stawia zwi±zki zawodowe na poziomie brutalnej si³y.
Ka¿dego, kto ma wystarczaj±c± inteligencjê do oparcia siê ¿ydowskim powabom, ³amie siê
przez zastraszenie, jakkolwiek nie by³by zdecydowany i inteligentny. Te metody s± niezwykle
skuteczne.
Za po¶rednictwem zwi±zków zawodowych, które powinny ochraniaæ naród, ¯yd
niszczy teraz podstawy narodowej gospodarki.
Równolegle z powy¿szym ukierunkowuje siê organizacjê politycznie. Tak dzieje siê w
ruchu zwi±zkowym, poniewa¿ ten ostatni przygotowuje masy do politycznej organizacji i
faktycznie kieruje je do niej si³±. Jest on ponadto sta³ym ¼ród³em pieniêdzy, z którego
polityczna organizacja zasila swoj± ogromn± machinê. Jest organem kontrolnym w pracy
politycznej i naganiaczem we wszystkich wielkich demonstracjach o charakterze
politycznym. W koñcu traci zupe³nie swój ekonomiczny charakter s³u¿±c politycznej idei i
stosuj±c swoj± g³ówn± broñ, to znaczy odmawiaj±c pracy w formie strajku generalnego.
Przez stworzenie prasy, która jest na poziomie najmniej wykszta³conych, polityczne i
gospodarcze organizacje uzyskuj± si³ê przymusu i sprawiaj±, ¿e najni¿sze warstwy narodu
staj± siê gotowe do najbardziej ryzykownych przedsiêwziêæ.
To jest ¿ydowska prasa, która w absolutnie fanatycznej kampanii oszczerstw odrzuca
wszystko, co mo¿e byæ uwa¿ane za podporê narodowej niezale¿no¶ci, cywilizacji i
ekonomicznej autonomii narodu. Ryczy szczególnie przeciwko tym, którzy nie ulegaj±
¯ydowskiej dominacji albo których intelektualne zdolno¶ci jawi± siê ¯ydom jako
niebezpieczeñstwo.
Nie¶wiadomo¶æ prawdziwej natury ¯ydów okazywana przez masy i brak
instynktownego przestrzegania naszych wy¿szych klas czyni± ludzi ³atwymi ofiarami
¿ydowskiej kampanii k³amstw.
Gdy wy¿sze warstwy wskutek wrodzonego tchórzostwa odwracaj± siê od cz³owieka,
który jest atakowany przez ¯ydów za pomoc± k³amstw i oszczerstw, g³upota i ³atwowierno¶æ
mas sprawia, ¿e wierz± one we wszystko, co us³ysz±. W³adze pañstwowe dr¿± ze strachu w
milczeniu, lub - co siê zdarza czê¶ciej - ¿eby zakoñczyæ ¿ydowsk± kampaniê w prasie,
szykanuj± tych, którzy zostali niesprawiedliwie zaatakowani i to w oczach takiego biurokraty
s³u¿y obronie autorytetu pañstwa i utrzymania pokoju oraz porz±dku.
Je¿eli przyjrzymy siê przyczynom upadku Niemiec, ostatecznym i rozstrzygaj±cym
powodem oka¿e siê brak zrozumienia problemów rasowych, a szczególnie zagro¿enia
¿ydowskiego.
Klêski na polach bitwy w sierpniu 191 8 roku mo¿na by³oby zmie¶æ z najwiêksz±
³atwo¶ci±. To nie to nas powali³o; powali³a nas si³a, któr± zorganizowano do tego
nieszczê¶cia, przez obrabowanie narodu ze wszystkich politycznych i moralnych instynktów
oraz si³, przez spisek przygotowywany w okresie wielu dziesiêcioleci. Wskutek ignorowania
problemu utrzymania rasowych podstaw naszej narodowo¶ci, stare imperium lekcewa¿y³o
ten problem i prawo, które czyni mo¿liwym ¿ycie na tej ziemi.
Utrata czysto¶ci rasowej rujnuje szczê¶cie narodu na zawsze. To powoduje
stopniowe pogr±¿enie siê ludzko¶ci, a jego nastêpstwa nigdy nie zostaj± usuniête z cia³a i
umys³u.
Wskutek tego wszystkie próby reform i ca³a socjalna praca, wszelkie polityczne
wysi³ki, ka¿dy wzrost ekonomicznej koniunktury i ka¿de pozorne wzbogacenie wiedzy
naukowej sz³y na marne. Naród i organizm, który czyni³ mo¿liwym ¿ycie na tej ziemi - czyli
pañstwo, nie stawa³y siê zdrowsze, lecz zanika³y coraz bardziej . ¦wietno¶æ starego
imperium nie opar³a siê wewnêtrznej s³abo¶ci i wszelkie próby wzmocnienia Rzeszy koñczy³y
siê niczym, poniewa¿ uparcie ignorowano najbardziej podstawowe problemy.
To dlatego w sierpniu 1914 roku naród nie ruszy³ z determinacj± do walki. Ostatnim
przeb³yskiem narodowego instynktu samozachowawczego by³o przeciwstawienie siê
przewa¿aj±cym si³om marksizmu i pacyfizmu, kalecz±cego cia³o naszego narodu.
Ale poniewa¿ w tych rozstrzygaj±cych dniach nikt nie zdawa³ sobie sprawy z istnienia
wewnêtrznego wroga, ca³y opór by³ daremny, a opatrzno¶æ nie da³a w nagrodê zwyciêstwa,
lecz zapanowa³o prawo odwiecznej zemsty.