ROZDZIA£ XIV
Polityka wschodnia
Nasza tak zwana inteligencja zaczyna w bardzo niezdrowy sposób odrywaæ uwagê
naszej polityki zagranicznej od ka¿dego prawdziwego reprezentowania narodowych
interesów, aby mog³a ona s³u¿yæ ich fantastycznym teoriom i dlatego czujê siê zobowi±zany
mówiæ ze specjaln± trosk± do moich zwolenników na temat bardzo wa¿nej kwestii polityki
zagranicznej, a mianowicie naszych stosunków z Rosj±, poniewa¿ powinno to byæ rozumiane
przez wszystkich i mo¿e byæ omawiane w takiej pracy jak ta.
Obowi±zkiem polityki zagranicznej narodowego pañstwa jest zapewnienie
optymalnych warunków istnienia narodu poprzez utrzymywanie naturalnej i zdrowej proporcji
pomiêdzy liczebno¶ci± i przyrostem narodu a rozmiarami i jako¶ci± obszaru, który
zamieszkuj±.
Tylko odpowiednia przestrzeñ na ziemi zapewnia wolno¶æ egzystencji narodowi. W
ten sposób naród niemiecki mo¿e obroniæ siê jako ¶wiatowa potêga.
Przez prawie dwa tysi±ce lat nasze narodowe interesy, jak mog± byæ nazwane nasze
mniej lub wiêcej szczê¶liwe dzia³ania zagraniczne, odgrywa³y swoj± rolê w historii ¶wiata.
Sami mo¿emy byæ ¶wiadkami tego.
Wielka walka narodów trwaj±ca od 1914 do 1918 roku by³a tylko walk± narodu
niemieckiego o jego egzystencjê w ¶wiecie, a zyska³a miano wojny ¶wiatowej.
W tym czasie naród niemiecki by³ "pozornie" ¶wiatow± potêg±. Mówiê "pozornie",
poniewa¿ w rzeczywisto¶ci nie by³ on ¶wiatow± potêg±. Gdyby naród niemiecki zachowa³
proporcje, do której odnios³em siê wy¿ej, Niemcy rzeczywi¶cie by³yby ni±, a wojny,
niezale¿nie od wszystkich innych czynników, mo¿na by by³o unikn±æ albo zakoñczyæ na
nasz± korzy¶æ.
Dzisiaj Niemcy nie s± ¶wiatow± potêg±. Z czysto terytorialnego punktu widzenia obszar
niemieckiej Rzeszy jest nieznaczny w porównaniu z obszarami tak zwanych ¶wiatowych
potêg. Nie mo¿na siê powo³ywaæ na przyk³ad Anglii, poniewa¿ brytyjski kraj macierzysty jest
rzeczywi¶cie tylko wielk± stolic± ¶wiatowego imperium, które ro¶ci sobie prawo do jednej
czwartej powierzchni ziemi jako swojej w³asno¶ci. Musimy raczej patrzeæ na ogromne
pañstwa, takie jak Zwi±zek Amerykañski, nastêpnie Rosja i Chiny - porównuj±c obszary
przez nie zajmowane musimy stwierdziæ, ¿e niektóre z nich s± dziesiêciokrotnie wiêksze ni¿
Cesarstwo Niemieckie. Francja równie¿ musi byæ zaliczona do tej grupy. Ci±gle powiêksza
swoj± armiê o kolorowych ¿o³nierzy rekrutuj±cych siê z ró¿nych narodów jej rozleg³ego
imperium. Je¿eli Francja bêdzie dalej postêpowa³a tak, jak robi to od trzystu lat, to bêdzie
mia³a silne, zamkniête terytorium od Renu po Kongo, wype³nione rodzajem ludzkim coraz
bardziej zwyrodnia³ym. Tym francuska polityka kolonialna ró¿ni siê od poprzedniej polityki
Niemiec.
Nasi politycy ani nie powiêkszali obszarów zajmowanych przez niemieck± rasê, ani
nie czynili kryminalnej próby, aby umocniæ imperium poprzez wprowadzenie czarnej krwi.
Plemiê Askari w niemieckiej Afryce Wschodniej by³o ma³ym, niepewnym krokiem w
tym kierunku, ale faktycznie byli oni tylko u¿ywani dla obrony samej kolonii.
Nie zdo³ali¶my wykorzystaæ swojego po³o¿enia w porównaniu z innymi wielkimi
pañstwami ¶wiata i to tylko dziêki fatalnemu kierunkowi naszego narodu w polityce
zagranicznej, ca³kowitemu brakowi jakiejkolwiek tradycji, jak móg³bym to nazwaæ, okre¶lonej
polityce w sprawach zagranicznych i utracie ca³ego zdrowego instynktu oraz dziêki
ponagleniom, aby utrzymaæ nas samych jako naród.
Wszystko to musi byæ naprawione przez narodowosocjalistyczny ruch, który powinien
próbowaæ usun±æ dysproporcje pomiêdzy nasz± ludno¶ci± a zajmowanym przez nas
terenem - uwa¿anym za ¼ród³o po¿ywienia, jak i za bazê politycznej potêgi - pomiêdzy nasz±
historyczn± przesz³o¶ci± a beznadziejno¶ci± naszej obecnej nieudolno¶ci.
Jednym z najwiêkszych osi±gniêæ polityki niemieckiej by³o utworzenie pañstwa
pruskiego i doskonalenie przez niego idei pañstwa; tak¿e rozbudowa niemieckiej armii, która
do dnia dzisiejszego spe³nia nowoczesne wymagania.
Zmiana od idei indywidualnej obrony do narodowej obrony jako obowi±zku wynik³a
bezpo¶rednio z utworzenia pañstwa i nowych zasad, które ono wprowadzi³o. Niemo¿liwe jest
przecenienie znaczenia tego wydarzenia. Naród niemiecki, zdezintegrowany przez nadmiar
indywidualizmu, sta³ siê zdyscyplinowanym organizmem pod rz±dami armii pruskiej i
odzyska³ tym sposobem przynajmniej trochê zdolno¶ci do organizacji, któr± wcze¶niej utraci³.
Poprzez proces æwiczeñ wojskowych odzyskali¶my dla nas samych jako narodu to, co inne
narody zawsze posiada³y - d±¿enie do jedno¶ci. Dlatego zniesienie obowi±zku s³u¿by
wojskowej - która mo¿e nie mieæ znaczenia dla tuzina innych narodów - ma fatalne skutki dla
nas. Je¿eli dziesiêæ pokoleñ Niemców by³oby pozbawionych dyscypliny i wykszta³cenia w
æwiczeniu wojskowym i poddanych zgubnemu wp³ywowi rozbicia, który jest w naszej krwi, to
nasz naród straci³by ostatnie relikty niezale¿nej egzystencji na tej planecie. Niemiecki duch
wniós³by swój wk³ad do cywilizacji wy³±cznie pod flagami innych narodów, a jego
pochodzenie posz³oby w zapomnienie.
Bardzo wa¿ne dla naszego sposobu postêpowania zarówno teraz, jak i w przysz³o¶ci
powinno byæ wyra¿ane rozró¿nienie i trzymanie osobno rzeczywistych politycznych
sukcesów naszego narodu i bezu¿ytecznych celów, za które zosta³a przelana krew naszego
narodu. Narodowosocjalistyczny ruch nie mo¿e nigdy po³±czyæ siê ze zdeprawowanym i
g³o¶nym patriotyzmem naszego dzisiejszego bur¿uazyjnego ¶wiata.
Szczególnie niebezpieczne jest dla nas przekonanie, ¿e byli¶my w pewien sposób
zwi±zani z rozwojem wypadków na krótko przed wojn±. Naszym celem musi byæ
doprowadzenie naszego terytorium do stanu zgodno¶ci z liczb± naszej ludno¶ci.
¯±danie przywrócenia granic z !9!4 roku jest politycznie nierozs±dne. Jednak ci,
którzy upieraj± siê przy tym, g³osz± to jako cel swojego dzia³ania w polityce i przez takie
postêpowanie zmierzaj± do konsolidacji wrogiego sojuszu, który w przeciwnym wypadku rozpad³by
siê w naturalny sposób. Jest to jedyne wyt³umaczenie, dlaczego osiem lat po
¶wiatowej wojnie, w której pañstwa z odmiennymi d±¿eniami i celami bra³y udzia³, zwyciêska
koalicja potrafi wytrwaæ w bardziej lub mniej trwa³ym kszta³cie.
Wszystkie te pañstwa w tym czasie czerpa³y korzy¶ci z upadku Niemiec. Gro¼ba
naszej si³y spycha³a wzajemn± zazdro¶æ i zawi¶æ pojedynczych, wielkich potêg na dalszy
plan. Uwa¿ali, ¿e podzia³ naszego cesarstwa pomiêdzy nich by³by najlepsz± ochron± przed
jakimkolwiek przysz³ym powstaniem. Nieszczêsne sumienie i obawa przed nasz± narodow±
si³± jest najbardziej skutecznym cementem wi±¿±cym razem cz³onków tego sojuszu.
Czasy zmieni³y siê od kongresu wiedeñskiego. Ksi±¿êta i ich kochanki nie graj± ju¿ o
prowincje, ale teraz bezlitosny miêdzynarodowy ¯yd walczy o kontrolê nad narodami.
Granice z 1914 roku nie znacz± nic w odniesieniu do przysz³o¶ci Niemiec. Nie by³y
ochron± w przesz³o¶ci i nie oznacza³yby si³y w przysz³o¶ci. Nie da³yby niemieckiemu
narodowi wewnêtrznej solidarno¶ci ani nie zaopatrzy³y go w ¿ywno¶æ. Z wojskowego punktu
widzenia nie by³yby odpowiednie czy nawet zadowalaj±ce ani nie poprawi³yby naszej
obecnej sytuacji w stosunku do innych ¶wiatowych potêg, które s± nimi w rzeczywisto¶ci.
Tylko jedna rzecz jest pewna. Ka¿da próba przywrócenia granic z 1914 roku, nawet
gdyby siê powiod³a, doprowadzi³aby jedynie do dalszego rozlewu naszej narodowej krwi, a¿
nie pozosta³by nikt godny uwagi i nadaj±cy siê do podejmowania decyzji oraz dzia³añ, które
maj± zmieniæ ¿ycie i przysz³o¶æ narodu. Wprost przeciwnie, pró¿ny blask tego pustego
sukcesu zmusza³by nas do zrezygnowania z ka¿dego nastêpnego celu, poniewa¿ "narodowy
honor" by³by wtedy usatysfakcjonowany, a drzwi jeszcze raz otwarte dla handlowej
inicjatywy, a¿ do chwili innych zdarzeñ. Jest naszym, narodowych socjalistów, obowi±zkiem
trwanie niezachwianie przy wyznaczonych celach w polityce zagranicznej, które zapewni±
niemieckiemu narodowi terytorium nale¿±ce mu siê na tej ziemi.
¯aden naród na ziemi nie posiada kwadratowego jardu terenu na podstawie prawa
wywodz±cego siê z nieba. Granice s± tworzone i zmieniane tylko przez dzia³ania ludzkie.
Fakt, ¿e narodowi uda³o siê uzyskaæ w sposób nieuczciwy czê¶æ jakiego¶ terytorium nie jest
powodem, aby go nie szanowaæ. To tylko udowadnia si³ê zdobywcy i s³abo¶æ tych, którzy
przez to stracili. To wy³±cznie si³a stanowi prawo do posiadania. Jakkolwiek by¶my dzisiaj nie
uznawali konieczno¶ci porozumieñ z Francj±, to i tak bêdzie ono bezu¿yteczne w d³ugim
okresie czasu, je¿eli w imiê tego mieliby¶my po¶wiêciæ nasz g³ówny cel w polityce
zagranicznej. To mia³oby sens tylko w przypadku, gdyby zapewnia³o nam poparcie w
uzyskaniu przestrzeni, któr± nasi ludzie powinni zamieszkiwaæ w Europie.
Kwestii tej nie rozwi±¿e nabycie kolonii, to fakt, lecz uzyskanie terytorium do
zamieszkania, które nie tylko bêdzie utrzymywa³o nowych osadników w ¶cis³ej ³±czno¶ci z
krajem, ale tak¿e stanowi³o z nim zjednoczon± ca³o¶æ.
My, narodowi socjali¶ci, umy¶lnie nakre¶lili¶my liniê pod przedwojenn± tendencj±
naszej polityki zagranicznej. Jeste¶my tam, gdzie oni byli sze¶æset lat temu.
Powstrzymujemy germañski potok skierowany na po³udnie i na zachód Europy i zwracamy
nasze oczy w kierunku wschodnim. Skoñczyli¶my z przedwojenn± polityk± kolonii i handlu i
przechodzimy do polityki terytorialnej przysz³o¶ci. Sam los wydaje siê nam podsuwaæ ten
kierunek. Kiedy los porzuci³ Rosjê dla bolszewizmu, pozbawi³ on rosyjskich ludzi
wykszta³conej klasy która kiedy¶ stworzy³a pañstwo i gwarantowa³a jego istnienie. Element
germañski mo¿e obecnie byæ uwa¿a n y za ca³kowicie usuniêty z Rosji. Jego miejsce zaj±³
¯yd. Tak samo jak dla Rosji niemo¿liwe jest odrzucenie ¿ydowskiego jarzma przy u¿yciu
swojej si³y, tak dl: ¯yda utrzymanie kontroli rozleg³ego imperium prze: d³u¿szy okres czasu.
Nie ma on charakteru organizatora, ale raczej stanowi zacz±tek rozk³adu. Ogromne
imperium upadnie którego¶ dnia.
Ju¿ w latach 1920-1921 zbli¿ano siê z ró¿nych stron do partii z prób± skontaktowania
jej z wolno¶ciowymi ruchami w innych krajach. By³o to zwi±zane z szeroko reklamowanym
"Stowarzyszeniem Uciemiê¿onych Narodów". Sk³ada³o siê ono g³ównie z przedstawicieli
pewnych pañstw ba³kañskich, a tak¿e Egiptu i Indii; zrobili oni na mnie wra¿enie gadaj±cych,
nic sob± nie reprezentuj±cych plotkarzy.
Jednak niewielu Niemców, szczególnie pomiêdzy nacjonalistami, pozwoli³o siê
nabraæ tym trajkocz±cym mieszkañcom Bliskiego W schodu i da³o siê przekonaæ, ¿e ka¿dy
indyjski czy egipski student, któremu zdarzy³o siê pojawiæ, by³ prawdziwym przedstawicielem
Indii czy Egiptu. Pozostali nigdy nie zadali sobie trudu sprawdzenia tego i nie zdawali sobie
sprawy z tego, ¿e byli to ludzie, którzy sob± nic nie reprezentuj± i dzia³aj± bez upowa¿nienia
do zawierania jakichkolwiek porozumieñ; tak wiêc wyniki kontaktu z takimi osobami by³y po
prostu zerowe i powodowa³y jedynie stratê czasu. Dobrze pamiêtam dziecinne i
niezrozumia³e nadzieje, które nagle powsta³y w latach 1920-1921 w nacjonalistycznych
ko³ach. Anglia mia³a byæ na krawêdzi upadku w Indiach. Kilku hochsztaplerów z Azji (je¿eli o
mnie chodzi, to mogê ich uznaæ za prawdziwych bojowników o wolno¶æ w Indiach), którzy
obje¿d¿ali Europê, zdo³ali zaraziæ ca³kiem rozs±dnych ludzi mani±, ¿e brytyjskie imperium
¶wiatowe z osi± w Indiach prawie siê rozpada. Nigdy nie przysz³o mi do g³owy, ¿e tê my¶l
zrodzi³y tylko pragnienia.
Dziecinad± jest my¶l, ¿e w Anglii nie docenia siê wa¿no¶ci Imperium Indyjskiego dla
brytyjskiego ¶wiatowego zwi±zku. I jest to smutny dowód odmowy wyci±gniêcia lekcji z wojny
¶wiatowej i zdania sobie sprawy z determinacji anglosaskiego charakteru, kiedy ludzie
wyobra¿aj± sobie, ¿e Anglia pozwoli³aby uniezale¿niæ siê Indiom. To tak¿e dowodzi
ca³kowitej ignorancji, przewa¿aj±cej w Niemczech, co do metod, za pomoc± których
Brytyjczycy zarz±dzaj± tym imperium.
Anglia nigdy nie straci Indii, chyba ¿e dopu¶ci do ba³aganu w swej machinie
administracyjnej albo zostanie zmuszona do zrobienia tego za pomoc± miecza potê¿nego
wroga. Indyjskie powstania nigdy nie zakoñcz± siê powodzeniem. My, Niemcy, wiemy
wystarczaj±co dobrze z do¶wiadczenia, jak ciê¿ko jest zwalczyæ zbrojne ramiê Anglii.
Niezale¿nie od tego, jako Niemiec wola³bym daleko bardziej widzieæ Indie pod
panowaniem brytyjskim ni¿ pod panowaniem innego narodu.
Nadzieje na mityczne powstanie w Egipcie przeciwko brytyjskiemu wp³ywowi by³y
równie¿ oparte na fa³szywych za³o¿eniach. To przekonanie by³o z³e w czasach pokoju.
Sojusze z Austri± i Turcj± nie by³y tym, czym mo¿na by siê cieszyæ.
W chwili kiedy najwiêksze wojskowe i przemys³owe pañstwa na ¶wiecie ³±czy³y siê
razem w aktywny obronny sojusz, my zebrali¶my parê s³abych i zacofanych pañstw i
próbowali¶my z pomoc± masy rupieci, skazani na podej¶cie, stawiæ czo³a aktywnej ¶wiatowej
koalicji.
Niemcy ciê¿ko zap³aci³y za ten b³±d w polityce zagranicznej.
Jako nacjonalista oceniaj±cy ludzko¶æ przez pryzmat rasy, nie mogê przyznaæ, ¿e
w³a¶ciwe jest wi±zanie losów jednego narodu z tak zwanymi "uciemiê¿onymi
narodowo¶ciami", poniewa¿ wiem, jak bezwarto¶ciowe s± one rasowo.
Obecni w³adcy Rosji nie maj± zamiaru wstêpowaæ do jakiegokolwiek sojuszu przez
d³u¿szy okres czasu.
Nam nie wolno zapominaæ, ¿e bolszewicy s± splamieni krwi±, ¿e dziêki sprzyjaj±cym
okoliczno¶ciom w tragicznej godzinie zaw³adnêli wielkim pañstwem i we w¶ciek³ej masakrze
wytracili miliony swoich najbardziej inteligentnych wspó³ziomków, i obecnie od dziesiêciu lat
prowadz± najbardziej tyrañski re¿im wszystkich czasów. Nie wolno nam zapominaæ, ¿e wielu
z nich nale¿y do rasy, która ³±czy w sobie rzadk± mieszaninê bestialskiego okrucieñstwa i
rozleg³ej umiejêtno¶ci w k³amstwach oraz uwa¿a siebie teraz za specjalnie powo³an± do
zgromadzenia ca³ego ¶wiata pod krwawym uciskiem. Nie wolno nam zapominaæ, ¿e
miêdzynarodowy ¯yd, który stara siê dominowaæ nad Rosj±, nie uwa¿a Niemiec za
sojusznika, ale za pañstwo przeznaczone takiemu samemu losowi.
Niebezpieczeñstwo, które zagra¿a Rosji, jest jednym z tych, które ci±gle wisz± nad
Niemcami. Niemcy s± nastêpnym wielkim celem bolszewizmu. Ca³a si³a m³odych
misjonarskich idei jest potrzebna, aby podnie¶æ nasz naród jeszcze raz, uwolniæ go od
u¶cisku miêdzynarodowego pytona, powstrzymaæ rozk³ad jego krwi w domu tak, ¿eby si³y
narodu raz uwolnione mog³y byæ wykorzystane na zachowanie naszej narodowo¶ci.
Je¿eli to jest nasz cel, to by³oby szaleñstwem pozostawaæ na stopie wielkiej za¿y³o¶ci
z potêg±, której zamiarem mo¿e byæ stanie siê ¶miertelnym wrogiem naszej przysz³o¶ci.
Szczególnym grzechem starego imperium niemieckiego pope³nionym w stosunku do
swej polityki sojuszy by³o psucie swoich stosunków ze wszystkimi przez ci±g³e zmiany swej
drogi i przez swoj± s³abo¶æ w zachowywaniu pokoju za wszelk± cenê.
Tylko z jednej rzeczy nie mo¿na by³o czyniæ mu wymówek: przesta³o utrzymywaæ
swoje dobre stosunki z Rosj±.
Szczerze przyznajê, ¿e podczas wojny my¶la³em, i¿ by³oby lepiej, gdyby Niemcy
poszerzy³y swoj± g³upi± kolonialn± politykê i politykê morsk±, po³±czy³y siê z Angli± w
sojuszu dla obrony przeciwko inwazji Rosji i zarzuci³y swoje w±t³e aspiracje, odnosz±ce siê
do ca³ego ¶wiata, dla okre¶lonej polityki uzyskania terytorium na kontynencie europejskim.
Nie zapomnê ci±g³ych bezczelnych pró¶b serwowanych Niemcom przez
panslawistyczn± Rosjê; nie zapomnê ci±g³ego æwiczenia mobilizacji, którego jedynym celem
by³o denerwowanie Niemiec; nie mogê zapomnieæ gniewu opinii publicznej w Rosji, która
przed wojn± prze¶ciga³a siê w inspirowanych nienawi¶ci± atakach na nasz naród i
cesarstwo, ani nie mogê zapomnieæ wielkiej rosyjskiej prasy, która zawsze by³a bardziej za
Francj± ni¿ za nami.
Obecna konsolidacja wielkich potêg jest ostatnim ostrzegaj±cym sygna³em dla nas,
aby przemy¶leæ to i wyprowadziæ naszych ludzi z krainy marzeñ do twardej prawdy i znale¼æ
sposób, który pomo¿e starej Rzeszy powtórnie siê rozwin±æ.
Je¿eli narodowosocjalistyczny ruch pozbêdzie siê wszystkich iluzji i zrozumie, ¿e tylko
on mo¿e byæ przywódc±, katastrofa I 9 I 8 roku mo¿e okazaæ siê ogromnym
b³ogos³awieñstwem dla przysz³o¶ci naszego narodu. Mo¿emy na koniec uzyskaæ to, co
Anglia posiada, i nawet to, co posiada³a Rosja, a co Francja kiedy¶ i obecnie wykorzystywa³a
dla w³asnych interesów w podejmowaniu w³a¶ciwych decyzji - polityczn± tradycjê.
Rezultaty sojuszy z Angli± i W³ochami by³yby ca³kowicie przeciwne do tych
wynikaj±cych z sojuszu z Rosj±.
Najwa¿niejszym jest fakt, ¿e zbli¿enie z tymi dwoma krajami nie oznacza³oby w ogóle
ryzyka wojny. Jedyna potêga, która mog³aby zaj±æ postawê przeciwn± takiemu sojuszowi -
Francja - nie by³aby w stanie tego zrobiæ.
Nowy, angielsko-niemiecko-w³oski sojusz trzyma³by wodze, a Francja
przeciwstawia³aby siê temu. Prawie równie wa¿ny by³by fakt, ¿e nowy sojusz obejmowa³by
pañstwa posiadaj±ce ró¿ne, wzajemnie siê uzupe³niaj±ce walory techniczne.
By³yby oczywi¶cie trudno¶ci, jak wykaza³em w poprzednim rozdziale, w stworzeniu
takiego sojuszu. Ale czy stworzenie ententy by³o mniej ³atwe? Gdzie królowi Edwardowi
powiod³o siê przeciwko interesom, które z natury wzajemnie siê wyklucza³y, nam powinno i
musi siê powie¶æ, je¿eli znajomo¶æ konieczno¶ci pewnych wydarzeñ pozwalaj±ca uk³adaæ
nasze dzia³anie z umiejêtno¶ci± i dojrza³± odwag±, zainspiruje nas.
Powinni¶my oczywi¶cie spotykaæ siê z zaciêtym trajlowaniem wrogów naszej rasy w
domu. My, narodowi socjali¶ci, musimy zdawaæ sobie sprawê z tego, ¿e je¿eli g³osimy to, co
mówi nam nasze wewnêtrzne przekonanie, to jest to spraw± zasadnicz±. Musimy hartowaæ
siê, aby stawiæ czo³o opinii publicznej doprowadzonej do szaleñstwa przez ¿ydowsk±
przebieg³o¶æ w wykorzystywaniu naszego niemieckiego braku wyobra¼ni. Dzisiaj jeste¶my
zaledwie ska³ami w rzece, za kilka lat los mo¿e wznie¶æ nas jako tamê, o któr± zostanie
rozbity g³ówny strumieñ, po to tylko, aby pop³yn±³ naprzód nowym korytem.