To miejsce ulega powolnemu rozk³adowi, niczym chora dusza. Kiedy 
spogl±dam na te posty, napisane przed latami, wspominam chwile szczê¶cia i
 rado¶ci, która minê³a i ju¿ nigdy nie wróci. Zosta³em sam, a mój umys³ 
trawiony przez têsknotê, teraz przypomina stary, rozpadaj±cy siê dom - 
czasem nawiedzany przez samotne duchy.
Emocje i uczucia, które niiegdy¶ ogrzewa³y moje serce - wypali³y siê. Zosta³a
 tylko pustka - bezdenna otch³añ zazdro¶ci, ¿alu i têsknoty. Chwilami nie 
jestem w stanie nawet przypomnieæ sobie tamtych chwil, pe³nych szczê¶cia i 
mi³o¶ci. S± tak odleg³e w czasie.
Wspomnienia, dla których próbujê utrzymaæ sw± ¶wiadomo¶æ, powoli 
zacieraj± siê w mojej pamiêci. Ustêpuj± miejsce szaleñstwu wywo³anemu 
bezrozumn± rozpacz±. Piszê to, póki jeszcze wyczuwam w sobie resztki 
cz³owieczeñstwa.