ROZDZIA£ XIII
Powojenna polityka Niemiec w kwestii sojuszy
Nieudolno¶æ Rzeszy w dziedzinie polityki zagranicznej i nieumiejêtne stosowanie
w³a¶ciwych zasad w polityce przymierzy by³y nie tylko kontynuowane po rewolucji, ale
prowadzone w jeszcze gorszej formie. Je¿eli przed wojn± pomieszanie pojêæ w polityce
mog³o byæ uwa¿ane za najwa¿niejsz± przyczynê z³ego kierownictwa pañstwa w sprawach
zagranicznych, to po wojnie doszed³ jeszcze brak szczerych intencji. By³o oczywiste, ¿e
partia, która osi±gnê³a swoje niszczycielskie cele za pomoc± rewolucji, nie jest
zainteresowana w polityce przymierzy, których celem by³a rekonstrukcja wolnego
niemieckiego pañstwa.
Tak d³ugo, jak Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza by³a tylko ma³± i
nie bardzo znan± grup±, problemy polityki zagranicznej wydawa³y siê mieæ znaczenie tylko w
oczach wielu naszych zwolenników. I rzeczywi¶cie spraw± podstawow± w walce o wolno¶æ
przeciw cudzoziemcowi jest usuniêcie powodów naszego upadku i zniszczenie tych, którzy
czerpi± z tego korzy¶ci.
Ale od chwili, w której ma³a i bez znaczenia grupa poszerzy³a swoj± sferê dzia³añ i
naby³a wagi wielkiego stowarzyszenia, sta³o siê konieczne zajêcie siê rozwojem wydarzeñ w
polityce zagranicznej. Musieli¶my zdecydowaæ siê na zasady, które nie tylko nie mog³y byæ w
sprzeczno¶ci z naszymi podstawowymi pogl±dami, ale powinny je wyra¿aæ.
Rozwa¿aj±c tê kwestiê nie tracimy z oczu zasadniczej i podstawowej idei, wed³ug
której polityka zagraniczna nie jest celem, ale ¶rodkiem do celu. A celem jest wy³±cznie
wsparcie naszej w³asnej samodzielno¶ci pañstwowej .
¯adna propozycja w polityce zagranicznej nie mo¿e kierowaæ siê innymi wzglêdami
ni¿ nastêpuj±ce: czy pomo¿e ona narodowi teraz lub w przysz³o¶ci i czy nie zaszkodzi?
Musimy ponadto zdaæ sobie sprawê, ¿e odzyskanie terytoriów, które naród i pañstwo
utraci³o, jest zawsze przede wszystkim spraw± odzyskania politycznej si³y i niezale¿no¶ci dla
macierzystego kraju i w takim przypadku sprawy utraconych terytoriów musz± byæ bezwzglêdnie
zignorowane jako przeciwne uzyskaniu wolno¶ci przez macierzysty kraj. Bowiem
uwolnienie ciemiê¿onych i odciêtych szczepek rasy lub prowincji imperium nie jest wynikiem
jakiego¶ ¿±dania gnêbionej ludno¶ci czy protestów tych, którzy pozostaj±, ale spraw±
posiadanych nadal przez resztê kraju ojczystego ktÓra kiedy¶ by³a wspólna - jakichkolwiek
¶rodków w³adzy.
To, ¿e uciemiê¿one kraje znalaz³y siê z powrotem w posiadaniu wspólnej Rzeszy, nie
jest wynikiem ostrych protestów, ale raczej wynikiem si³y lub kombinacji.
Zadaniem przywódców narodu w polityce wewnêtrznej jest wykuwaæ te si³y, a w swojej
polityce zagranicznej musz± pamiêtaæ, ¿e orê¿ zosta³ wykuty i powinni szukaæ ludzi, aby
pos³u¿yæ siê t± broni±.
W pocz±tkowych rozdzia³ach "Mein Kampf" opisa³em brak zdecydowania naszej
polityki sojuszy przed wojn±. Zamiast zdrowej polityki terytorialnej w obrêbie Europy
preferowano politykê kolonii i handlu. By³o to tym bardziej niewyobra¿alne, ¿e bezpodstawnie
wi±zano z tym sposobem nadziejê na unikniêcie podejmowania decyzji przy u¿yciu broni.
Wynik tego podej¶cia by³ taki, ¿e politycy zamiast siedzieæ twardo na . sto³kach pospadali z
nich - jak to siê zwykle zdarza - a wojna ¶wiatowa by³a konieczn± kar± na³o¿on± na
cesarstwo za kierowanie jego sprawami.
W³a¶ciw± drog± wówczas powinno byæ wzmocnienie si³y cesarstwa na kontynencie
przez zdobycie nowego terytorium w Europie.
Ale poniewa¿ ojcowie szaleñstwa naszego demokratycznego parlamentu odmówili
rozwa¿enia jakiegokolwiek formalnego schematu przygotowania obrony, to ka¿dy plan
zdobycia terytoriów w Europie by³ odraczany, a przez preferowanie polityki kolonialnej i
handlu zaprzepa¶cili sojusz z Angli±. W tym samym czasie zaniedbali zapewnienia sobie
poparcia ze strony Rosji, co by³o jedynym logicznym sposobem postêpowania. W koñcu
opuszczeni przez wszystkich oprócz feralnej dynastii habsburskiej wmieszali siê w wojnê
¶wiatow±.
Historyczna tendencja brytyjskiej dyplomacji której jedynym odpowiednikiem w
Niemczech by³a tradycja armii pruskiej - od czasu królowej El¿biety by³a rozmy¶lnie
skierowana w kierunku powstrzymania za pomoc± wszystkich mo¿liwych ¶rodków powstania
jakiej¶ europejskiej potêgi, wychodz±cej poza ogólny standard i z³amanie jej w razie
konieczno¶ci przy pomocy wojskowego ataku.
¦rodki stosowane w tym celu przez Wielk± Brytaniê by³y uzale¿nione od sytuacji i
postawionego zadania, ale wola i determinacja by³y zawsze te same. Polityczna niezale¿no¶æ
poprzednich pó³nocno-amerykañskich kolonii doprowadzi³a z biegiem czasu do
potê¿nych wysi³ków, aby uzyskaæ pewno¶æ poparcia na kontynencie europejskim.
Dlatego po upadku potêgi Hiszpanii i Holandii si³y brytyjskiego pañstwa zosta³y
skoncentrowane przeciwko rosn±cej potêdze Francji, a¿ do chwili, kiedy z upadkiem
Napoleona obawa o hegemoniê francuskiej potêgi wojskowej, najbardziej niebezpiecznej ze
wszystkich dla Anglii - rozwia³a siê, gdy¿ wydawa³a siê byæ z³amana na dobre.
Zmiana nastawienia brytyjskiej polityki, godnej wielkiego mê¿a stanu, przeciwko
Niemcom by³a powolnym procesem, poniewa¿ Niemcy wskutek braku narodowej jedno¶ci
nie przedstawia³y widocznego niebezpieczeñstwa dla Anglii.
Jednak¿e w latach 1870-1871 Anglia zajê³a nowe stanowisko w tej kwestii. J ej
wahanie, wywo³ane przez wzrost znaczenia Ameryki w ¶wiatowej gospodarce, jak równie¿
rozwój potêgi Rosji, niestety nie zosta³y wykorzystane przez Niemcy, w rezultacie czego
historyczna tendencja brytyjskiej polityki jeszcze bardziej umocni³a siê.
Brytania uwa¿a³a Niemcy za si³ê, której przewaga w handlu, a przez to w polityce
¶wiatowej - jako konsekwencja jej olbrzymiego uprzemys³owienia, stawa³a siê bardzo
powa¿nym zagro¿eniem. Podbicie ¦wiata za pomoc± "pokojowej penetracji", któr± nasi
mê¿owie stanu uwa¿ali za najwiêksz± m±dro¶æ, zosta³o podsuniête przez brytyjskich
polityków jako podstawa dla organizowania oporu. Fakt, ¿e ten opór przyj±³ formy w pe³ni
zorganizowanego ataku, by³ ca³kowicie zgodny w charakterze z polityk± mê¿ów stanu,
których celem nie by³o utrzymanie wówczas wiêcej ni¿ w±tpliwego ¶wiatowego pokoju, ale
ustanowienie brytyjskiej dominacji w ¶wiecie. Fakt, ¿e Anglia w³±czy³a w to jako swoich
sojuszników wszystkie pañstwa, które mog³y byæ u¿yteczne w sensie wojskowym, by³o
w³a¶nie zgodne z jej tradycyjnymi przewidywaniami w ocenie si³y oponentów, jak równie¿ ze
znajomo¶ci± swych w³asnych s³abych punktów w ka¿dym momencie. Nie mo¿na tego - z
brytyjskiego punktu widzenia - okre¶laæ jako "niegodziwo¶æ", poniewa¿ zorganizowania
wojny w sposób kompleksowy nie ocenia siê przy u¿yciu heroicznych standardów, ale przez
wykorzystanie nadarzaj±cych siê okazji.
Zadaniem dyplomacji jest zajêcie siê tym, ¿eby naród nie gin±³ heroicznie, ale ¿eby
zosta³ zachowany przez wykorzystanie wszystkich praktycznych ¶rodków. Wtedy ka¿da
droga prowadz±ca do tego celu jest w³a¶ciwa, a nie pod±¿anie ni± jest oczywist± zbrodni± i
skandalicznym zaniedbaniem podstawowych obowi±zków.
Kiedy Niemcy przeobrazi³y siê rewolucyjnie, ca³a obawa zwi±zana z gro¼b± ¶wiatowej
dominacji Niemiec przesta³a istnieæ dla mê¿ów stanu brytyjskiej polityki. Ca³kowite
wymazanie Niemiec z mapy Europy nie le¿a³o w interesie brytyjskim. Wprost przeciwnie,
straszliwy upadek Niemiec w listopadzie 1918 roku stawia³ brytyjsk± dyplomacjê twarz± w
twarz z now± sytuacj±, która natychmiast zosta³a dostrze¿ona i uznana za mo¿liw±: po
zniszczeniu Niemiec Francja uro¶nie do najsilniejszej potêgi politycznej w Europie.
Zlikwidowanie potêgi Niemiec przynios³oby korzy¶ci tylko przeciwnikom Anglii. A
jednak pomiêdzy listopadem 1918 roku a latem 1919 roku brytyjska dyplomacja nie by³a
nastawiona na zmianê swojego stanowiska, poniewa¿ wykorzystywa³a publicznie si³y
sentymentu podczas d³ugiej wojny pe³niej ni¿ kiedykolwiek wcze¶niej.
Ponadto jedyn± mo¿liw± polityk± dla Anglii w celu rozwoju potêgi francuskiej by³o
poparcie Francji w jej d±¿eniu do agresji. Faktycznie Anglia po przy³±czeniu siê do wojny nie
zdo³a³a osi±gn±æ tego, co zamierza³a. Nie uda³o siê zapobiec powstaniu europejskiej potêgi
znacznie przekraczaj±cej wska¼nik si³y w kontynentalny m systemie pañstwowym Europy. W
rzeczywisto¶ci zosta³ on na trwa³e ustanowiony.
Pozycja Francji jest dzisiaj wyj±tkowa. Jest ona pierwsz± potêg± w sensie
wojskowym, nie maj±ca powa¿nego przeciwnika na kontynencie, jej granice od strony W³och
i Hiszpanii s± bezpieczne, od strony Niemiec chroni j± najsilniej s z a na ¶wiecie armia,
rozci±gaj±ce siê szeroko wybrze¿e jest zabezpieczone przed atakiem przez marynarkê
wojenn±, która staje siê silniejsza od marynarki imperium brytyjskiego.
Sta³ym ¿yczeniem Wielkiej Brytanii jest utrzymanie pe³nej równowagi si³ pomiêdzy
pañstwami Europy, poniewa¿ wydaje siê to byæ koniecznym warunkiem utrzymania
brytyjskich wp³ywów na ¶wiecie. Natomiast sta³ym d±¿eniem Francji by³o powstrzymanie
rozwoju Niemiec w trwa³± potêgê i utrzymanie w Niemczech systemu ma³ych pañstw, wiêcej
czy mniej sobie równych si³±, pozbawionych zjednoczonego przywództwa, i zachowanie
lewego brzegu Renu jako gwarancji rozbudowy i zabezpieczenia francuskiej hegemonii w
Europie.
Ostateczny cel francuskiej dyplomacji stoi w sprzeczno¶ci z ostatecznymi
tendencjami brytyjskiej polityki mê¿ów stanu.
Nie istnieje ¿aden brytyjski, amerykañski czy w³oski m±¿ stanu, który móg³by
kiedykolwiek byæ uznany za proniemieckiego. I ka¿dy angielski m±¿ stanu jest przede
wszystkim Brytyjczykiem i tak samo jest z ka¿dym Amerykaninem. ¯aden W³och nie by³by
przygotowany do prowadzenia innej polityki ni¿ prow³oskiej. Dlatego ka¿dy, kto chce zawrzeæ
sojusze z obcymi narodami, polegaj±ce na progermanizmie w¶ród mê¿ów stanu innych
krajów, jest albo os³em, albo fa³szywym mê¿em stanu.
Anglia nie chcia³a Niemiec bêd±cych ¶wiatow± potêg±, Francja nie chcia³a, aby
Niemcy byli potêg± w ogóle - bardzo zasadnicza ró¿nica!
My jednak walczymy nie o zajêcie miejsca ¶wiatowej potêgi, ale o istnienie naszej
ojczyzny, o nasz± narodow± jedno¶æ i powszedni chleb dla naszych dzieci. Z tego punktu
widzenia zosta³y tylko dwa kraje, które mog³yby byæ naszymi sojusznikami: Wielka Brytania i
W³ochy. Wielka Brytania nie ¿yczy sobie, aby Francja, dziêki wojskowej potêdze
przewy¿szaj±cej si³y reszty Europy, mog³a którego¶ dnia podj±æ politykê wymierzon± przeciw
brytyjskim interesom. Wojskowa dominacja Francji rani bole¶nie serce ¶wiatowego imperium
Wielkiej Brytanii. W³ochy równie¿ nie mog± sobie ¿yczyæ dalszego umocnienia potêgi
francuskiej w Europie. Przysz³o¶æ W³och bêdzie zawsze zale¿eæ od rozwoju wypadków na
terytoriach po³o¿onych w basenie Morza ¦ródziemnego. Ich motywem przy³±czenia siê do
wojny nie by³o pragnienie powiêkszenia si³y Francji, ale raczej zdeterminowanie, by zadaæ
cios znienawidzonym rywalom nad Adriatykiem. I ka¿dy wzrost si³y Francji na kontynencie
oznacza zagro¿enie dla przysz³o¶ci W³och i dlatego nie uznaj± one zasady, ¿e narodowe
stosunki w ka¿dym wypadku wy³±czaj± rywalizacjê.
Ch³odne i ostro¿ne rozwa¿enie sprawy pokazuje, ¿e najbardziej naturalne interesy
tych pañstw - Wielkiej Brytanii i W³och, s± w sprzeczno¶ci z warunkami niezbêdnymi dla
istnienia narodu niemieckiego i do pewnego stopnia zbie¿ne z nimi.
Pewn± korzy¶æ oficjalnej, brytyjskiej polityce przyniesie dalsze upokorzenie Niemiec,
a taki rozwój sytuacji bêdzie jak najbardziej korzystny dla ¯ydów miêdzynarodowej
finansjery. W przeciwieñstwie do brytyjskiego pañstwa, ¿ydostwo finansowe ¿yczy sobie nie
tylko trwa³ego niemieckiego gospodarczego poni¿enia, ale tak¿e naszego ca³kowitego
politycznego ujarzmienia.
Dlatego ¯yd jest wielkim agitatorem opowiadaj±cym siê za zniszczeniem Niemiec.
Trend my¶lenia ¿ydostwa jest jasny. Trzeba zbolszewizowaæ Niemcy, czyli
wyniszczyæ niemieck± narodow± inteligencjê, a przez to rozkruszyæ si³y niemieckiego ¶wiata
pracy pod jarzmem ¿ydowskich ¦wiatowych finansów, co ma byæ wstêpem do dalszego
rozszerzenia ¿ydowskiego planu podbicia ¶wiata.
W Anglii, jak i we W³oszech ró¿nica pogl±dów pomiêdzy solidn± polityk± godn±
prawdziwych mê¿ów stanu, a ¿±daniami ¿ydowskiego finansowego ¶wiata jest oczywista,
czêsto - rzeczywi¶cie - bywa to tylko z grubsza widoczne.
Jedynie we Francji potajemnie zawarto porozumienie pomiêdzy ¯ydami
reprezentuj±cymi intencje gie³dy i ¯±daniami mê¿ów stanu tego narodu, którzy z natury s±
szowinistami.
Ta to¿samo¶æ stanowi ogromne niebezpieczeñstwo dla Niemiec.
Oczywi¶cie nie jest ³atwo nam, cz³onkom ruchu narodowosocjalistycznego, wyobraziæ
sobie Brytaniê jako przysz³ego sojusznika. Naszej ¿ydowskiej prasie znowu siê powiod³o w
koncentrowaniu nienawi¶ci na Wielkiej Brytanii i wiele g³upich niemieckich gili zbyt ochoczo
da³o siê z³apaæ na lep na ptaki przygotowany przez ¯ydów, ¶wiergotano o "umacnianiu"
marynarki wojennej, protestowano przeciw utraceniu naszych kolonii i sugerowano, ¿e
powinni¶my je odzyskaæ. W ten sposób dostarczano materia³u ¿ydowskiemu ³ajdakowi, który
przekazywa³ go krewnym w Anglii w celach propagandowych.
Zaraz powinno by³o za¶witaæ naszym g³upim bur¿uazyjnym politykom, ¿e tym, o co
musimy teraz walczyæ, nie jest "potêga morska". Nawet przed wojn± szaleñstwem by³o
wykorzystywaæ nasz± narodow± si³ê dla takich celów, bez wcze¶niejszego zabezpieczenia
sobie odpowiedniej pozycji w Europie. Tego rodzaju aspiracje s± jedn± z tych g³upot, które w
polityce nazywa siê zbrodniami.
Muszê wspomnieæ jedno szczególne hobby, które upodoba³ sobie podczas
niedawnych lat i uprawia³ ze szczególn± zrêczno¶ci± ¯yd: Po³udniowy Tyrol.
Chcia³em stwierdziæ, ¿e by³em jednym z tych, którzy wtedy, kiedy decydowa³ siê los
Po³udniowego Tyrolu - to jest od sierpnia 1914 roku do listopada 1918 roku - udali siê do
armii, by broniæ tego kraju. Przez ca³y ten okres my¶la³em, ¿e Po³udniowy Tyrol nie powinien
byæ stracony, ale tak jak ka¿dy inny niemiecki kraj powinien byæ zachowany dla ojczyzny.
Naturalnie nie gwarantowa³y Niemcom utrzymania Tyrolu k³amliwe i pod¿egaj±ce mowy
eleganckich parlamentarzystów w wiedeñskim ratuszu czy Feldheumhalle w Monachium, ale
wy³±cznie bataliony na froncie walki. To w³a¶nie parlamentarzy¶ci rozproszyli ten front,
zdradzili Po³udniowy Tyrol, jak równie¿ wszystkie inne niemieckie okrêgi.
Haniebn± stron± tej sytuacji by³o to, ¿e mówcy sami nie wierzyli, i¿ cokolwiek uzyska
siê przy pomocy ich protestów.
Oni sami bardzo dobrze wiedz±, jak szkodliwe i beznadziejne s± ich przebieg³e
sposoby. Robi± to tylko dlatego, ¿e ³atwiej jest teraz paplaæ o odzyskaniu Po³udniowego
Tyrolu, ni¿ kiedy¶ by³o walczyæ o jego utrzymanie. Ka¿dy robi swoje, my ofiarowali¶my nasz±
krew, a ci ludzie teraz zadzieraj± nosy.
Je¿eli niemiecki naród ma powstrzymaæ rozk³ad, który zagra¿a Europie, nie wolno mu
pope³niaæ b³êdów okresu przedwojennego i pozwalaæ na tworzenie wrogów Boga i ¶wiata,
ale musi rozpoznaæ najbardziej niebezpiecznych przeciwników, tak aby przeciwstawiæ im
ca³± swoj± skoncentrowan± si³ê.
Je¿eli Niemcy bêd± postêpowa³y w ten sposób, nadchodz±ce pokolenie zrozumie
nasze wielkie potrzeby i obawy i bêdzie podziwia³o nasz± zawziêt± determinacjê tym
bardziej, kiedy ujrzy wspania³y sukces, który z tego wyniknie.
To by³a fantastyczna my¶l, aby sprzymierzyæ siê z martwym kad³ubem pañstwa
Habsburgów, które zniszczy³o Niemcy.
Dzisiaj fantastyczna sentymentalno¶æ w pos³ugiwaniu siê mo¿liwo¶ciami polityki
zagranicznej jest najlepszym sposobem, aby zapobiec naszemu ponownemu powstaniu na
wszystkie czasy.
Co zrobi³y nasze rz±dy, by jeszcze raz zaszczepiæ w narodzie ducha dumnej
niezale¿no¶ci, mêskiego oporu i narodowej determinacji?
W 1919 roku, kiedy naród niemiecki by³ obci±¿ony traktatem pokojowym, znajdowano
usprawiedliwienie w nadziei, ¿e ten dokument ucisku pomo¿e w domaganiu siê
oswobodzenia Niemiec. Zdarza siê czasami, ¿e traktaty pokojowe, których warunki uderzaj±
w naród jak bicze, brzmi± jak pierwszy sygna³ tr±bki do wskrzeszenia, które pó¼niej
nastêpuje.
Ile mo¿liwo¶ci dawa³ traktat wersalski!
Ka¿dy jego punkt móg³ wpe³zn±æ w umys³y i uczucia narodu, a¿ w koñcu powszechny
wstyd i powszechna nienawi¶æ sta³yby siê morzem p³on±cego ognia w umys³ach
sze¶ædziesiêciu milionów mê¿czyzn i kobiet; z rozpalonej masy powsta³aby ¿elazna wola i
krzyk: Bêdziemy uzbrojeni tak dobrze jak inni!
Ta okazja by³a stracona i nie zrobiono niczego. Kto bêdzie zastanawia³ siê nad tym,
¿e nasz naród nie jest tym, czym powinien byæ i móg³by byæ?
Naród - w sytuacji takiej jak obecna - nie bêdzie brany pod uwagê jako sojusznik,
chyba ¿e rz±d i opinia publiczna zdecyduj± siê wspó³pracowaæ w proklamowaniu i obronie
woli walki o wolno¶æ.
Krzyk o now± flotê wojenn±, zwrot naszych kolonii itp., jest oczywi¶cie pustym
gadaniem, poniewa¿ nie zawiera mo¿liwo¶ci praktycznej realizacji; spokojne rozwa¿enie
sprawy pohamuje to natychmiast. Ci, którzy protestuj±, sami s± wyczerpani szkodliwymi
demonstracjami przeciwko Bogu i reszcie ¶wiata, poza tym zapominaj± o pierwszej
zasadzie, która jest podstawowa dla wszelkiego powodzenia; to co robisz, rób dok³adnie.
Przez wystêpowanie przeciwko piêciu lub dziesiêciu pañstwom, zaniedbujemy
skoncentrowania wszystkich si³ narodowej woli i psychiki dla ciosu w serce naszego
najbardziej namiêtnego wroga i po¶wiêcamy mo¿liwo¶æ zdobycia si³± za pomoc± sojuszy w
celu rewizji hañby. Tu jest misja dla narodowosocjalistycznego ruchu. Musi on nauczyæ
naszych ludzi pomijaæ drobnostki i patrzeæ w kierunku tego, co jest wielkie, i nigdy nie
zapominaæ, ¿e celem, o który dzisiaj musimy walczyæ, jest podstawowa egzystencja naszego
narodu i jedynym wrogiem, w którego musimy zawsze uderzaæ, jest si³a, która pozbawia nas
egzystencji.
Ponadto naród niemiecki nie ma moralnego prawa skar¿yæ siê na stanowisko przyjête przez
resztê ¶wiata; niech ukarze kryminalistów, którzy zdradzili i sprzedali w³asny kraj.
Czy mo¿na sobie wyobraziæ, ¿e ci, którzy reprezentuj± prawdziwe interesy narodów, z
którymi sojusz jest mo¿liwy, bêd± mogli wyegzekwowaæ swoje pogl±dy wbrew woli
¶miertelnego wroga wolnych, narodowych krajów?
Walka prowadzona przez faszystowskie W³ochy . przeciwko trzem g³ównym si³om
¿ydostwa, nie¶wiadomie mo¿e - chocia¿ ja osobi¶cie nie wierzê w to, ¿e truj±ce korzenie tej
si³y na zewn±trz i ponad pañstwem s± wyci±gane, choæby nawet za pomoc± po¶rednich ¶rodków.
Tajne stowarzyszenia s± zakazane, a niezale¿ne s± bardzo narodowe, prasa jest
prze¶ladowana, a miêdzynarodowy marksizm zosta³ rozbity.
Nawet w Anglii ci±gle siê toczy walka pomiêdzy przedstawicielami interesów
brytyjskiego pañstwa a ¯ydowsk± dyktatur±.
Po wojnie pierwszy raz widziano, jak dok³adnie te przeciwstawne si³y zderzaj± siê ze
sob± w kwestii Japonii- z jednej strony w stanowisku brytyjskiego rz±du, a prasy z drugiej .
Zaraz po zakoñczeniu wojny stara wzajemna z³o¶æ miêdzy Ameryk± a Japoni±
zaczê³a siê pojawiaæ na nowo. Wiêzy zale¿no¶ci nie mog³y zapobiec pewnemu uczuciu
zawistnego niepokoju narastaj±cemu przeciwko Zwi±zkowi Amerykañskiemu w ka¿dej
dziedzinie miêdzynarodowej ekonomii i polityki. Jest zrozumia³e, ¿e Brytania powinna z
niepokojem przejrzeæ listy jej starych sojuszników i patrzeæ na zbli¿aj±c± siê chwilê, kiedy
zamiast s³ów "zamorska Wielka Brytania" bêdzie siê u¿ywaæ okre¶lenia "ocean dla Ameryki".
Nie w brytyjskim, ale w pierwszym rzêdzie w ¯ydowskim interesie by³o zniszczenie
Niemiec, tak jak dzisiaj zniszczenie Japonii mniej s³u¿y³oby interesom brytyjskiego pañstwa
ni¿ brzemiennym w nastêpstwa ¯yczeniom zarz±dcy domu królewskiego maj±cego nadziejê
na przysz³e ¿ydowskie ¶wiatowe imperium. Podczas gdy Anglia sama trudzi siê w
utrzymaniu swojej pozycji w ¶wiecie, ¯yd organizuje ¶rodki dla jego podbicia. ¯yd wie bardzo
dobrze, ¿e po tysi±cu latach przystosowania jest on zdolny do podkopania ludzi Europy i
uczynienia ich bêkartami bez rasy, ale z trudem móg³by robiæ to z azjatyckim narodowym
krajem, takim jak
Japonia.
Dlatego dzisiaj podburza narody przeciwko Japonii tak, jak to robi³ przeciwko
Niemcom, i mo¿e siê zdarzyæ, ¿e podczas gdy brytyjska polityka mê¿ów stanu próbuje
zbudowaæ japoñski sojusz, ¿ydowska prasa w Anglii bêdzie w tym samym czasie nawo³ywaæ
do walki przeciwko sojusznikom i przygotowywaæ kraj do wojny na wyniszczenie przez
proklamowanie demokracji i wznoszenie sloganu: "Precz z japoñskim militaryzmem i
imperializmem".
W ten sposób ¯yd w Anglii jest dzisiaj buntownikiem i walka przeciwko ¿ydowskiemu
¶wiatowemu niebezpieczeñstwu bêdzie rozpoczêta tak¿e tam.
Narodowosocjalistyczny ruch musi zaj±æ siê tym, aby w naszym w³asnym kraju
zdawano sobie sprawê z istnienia ¶miertelnego wroga oraz z tego, ¿e walka przeciw niemu
mo¿e byæ pochodni± roz¶wietlaj±c± tak¿e mniej mroczny okres dla innych narodów i mo¿e
przynie¶æ korzy¶æ aryjskiej ludzko¶ci w jej walce o ¿ycie.