ROZDZIA£ XII
Sprawa zwi±zków zawodowych
Gwa³towny wzrost ruchu zobowi±za³ nas w 1922 roku do zajêcia stanowiska w
kwestii, która wtedy nie by³a jednoznacznie czysta. W naszych wysi³kach polegaj±cych na
studiowaniu najszybszych i naj³atwiejszych metod, dziêki którym ruch móg³by przesi±kaæ w
serca mas, ci±gle spotykali¶my siê z zastrze¿eniem, ¿e robotnik nie mo¿e ca³kowicie
przy³±czyæ siê do nas, dopóki o jego zawodowe i ekonomiczne interesy troszcz± siê ludzie,
g³osz±cy inne opinie ni¿ nasze, i polityczna organizacja pozostaje w ich rêkach.
Poprzednio opisa³em naturê i cele, a tak¿e konieczno¶æ istnienia zwi±zków
zawodowych. Wyrazi³em tam opiniê, ¿e je¿eli za pomoc± dzia³añ pañstwa (które zwykle s±
ma³o skuteczne) lub przy pomocy nowego idea³u edukacji nastawienie zatrudniaj±cego w
stosunku do robotnika nie ulegnie zmianie, ten ostatni nie bêdzie mia³ innego wyj¶cia, jak
tylko samemu podj±æ siê obrony swoich interesów przez upominanie siê o równe prawa, jako
uk³adaj±cej siê stronie ¿ycia ekonomicznego. Kontynuowa³em pisz±c, ¿e takie obronne
dzia³anie koliduje z ca³± narodow± spo³eczno¶ci±, je¿eli z tego powodu nie by³oby mo¿na
zapobiec socjalnym niesprawiedliwo¶ciom, powoduj±cym du¿e szkody w ¿yciu spo³ecznym.
Powiedzia³em ponadto, ¿e konieczno¶æ istnienia zwi±zków zawodowych musi byæ brana pod
uwagê tak d³ugo, jak d³ugo pracodawcy bêd± mieli w¶ród swoich cz³onków ³udzi, którzy nie
maj± w sobie poczucia socjalnych zobowi±zañ czy nawet elementarnych praw ludzko¶ci.
Jestem przekonany, ¿e w obecnym stanie rzeczy nie mo¿na obej¶æ siê bez zwi±zków
zawodowych. Faktycznie nale¿± one do najwa¿niejszych instytucji ¿ycia gospodarczego
narodu.
Ruch narodowosocjalistyczny, którego celem jest utworzenie
narodowosocjalistycznego pañstwa, nie mo¿e mieæ w±tpliwo¶ci, ¿e ka¿da przysz³a instytucja
pañstwa musi wywodziæ siê z samego ruchu. Najwiêkszym b³êdem jest wyobra¿anie sobie,
¿e samo posiadanie w³adzy pozwoli na przeprowadzenie jakiej¶ skutecznej reorganizacji,
je¿eli bêdzie siê zaczynaæ od niczego, bez pomocy personelu - ludzi, którzy zostali wcze¶niej
wyszkoleni w duchu nowego przedsiêwziêcia. Tu tak¿e sprawdza siê zasada, ¿e duch jest
zawsze wa¿niejszy ni¿ forma, któr± mo¿na stworzyæ bardzo szybko.
Dlatego nikt nie móg³ proponowaæ nag³ego wyci±gniêcia z teczki projektu nowej
konstytucji i oczekiwaæ, ¿e bêdzie mo¿na wprowadziæ go za pomoc± dekretu z góry.
Mo¿na by by³o spróbowaæ, ale nie da³oby to oczekiwanych rezultatów - z pewno¶ci±
by³by to poroniony p³ód.
Przypomina siê powstanie konstytucji weimarskiej i próba narzucenia nowej
konstytucji, nowej flagi narodowi niemieckiemu, chocia¿ ¿adna z propozycji nie mia³a
jakiegokolwiek zwi±zku z czym¶ znanym naszemu narodowi przez ostatnie pó³ wieku.
Narodowosocjalistyczne pañstwo musi unikaæ takich eksperymentów; musi ono wyrastaæ z
organizacji, która funkcjonuje ju¿ od d³u¿szego czasu. St±d narodowosocjalistyczny ruch
musi uznawaæ konieczno¶æ posiadania w³asnej organizacji zwi±zków zawodowych.
Jaka powinna byæ natura narodowosocjalistycznych zwi±zków zawodowych? Co jest
naszym zadaniem i jakie s± ich cele?
Nie s± one instrumentem wojny klasowej, ale powinny s³u¿yæ obronie i reprezentacji
robotników. Narodowosocjalistyczne pañstwo nie zna klas, w politycznym sensie sk³ada siê z
obywateli o ca³kowicie równych prawach i podobnie równych obowi±zkach, a obok nich
funkcjonuj± przedmioty ca³kowicie pozbawione praw w politycznym znaczeniu.
Wstêpnym celem systemu zwi±zków zawodowych nie jest walka pomiêdzy klasami,
to marksizm ukszta³towa³ instrument dla swojej w³asnej walki klasowej. Marksizm stworzy³
ekonomiczn± broñ, któr± miêdzynarodowy ¯yd wykorzysta³ dla zniszczenia ekonomicznych
podstaw wolnych i niezale¿nych, narodowych pañstw, dla zrujnowania ich narodowego
przemys³u i handlu; jego celem by³o uczynienie wolnych narodów niewolnikami ¶wiatowej
finansjery ¿ydowskiej, która nie uznaje granic pañstwowych.
W rêkach narodowosocjalistycznego zwi±zku zawodowego strajk nie jest
instrumentem s³u¿±cym zrujnowaniu narodowej produkcji, ale jej powiêkszeniu i rozwoju
przez walkê z wadami, które swoim nie socjalnym charakterem powstrzymuj± rozwój
wydajno¶ci w interesach i w ¿yciu ca³ego narodu.
Narodowosocjalistyczny robotnik powinien sobie zdawaæ sprawê, ¿e narodowa
pomy¶lno¶æ oznacza materialne szczê¶cie dla niego samego.
Narodowosocjalistyczny pracodawca musi zdawaæ sobie sprawê, ¿e szczê¶cie i
zadowolenie jego robotników jest konieczne dla jego egzystencji i rozwoju wielkiego
przedsiêwziêcia gospodarczego.
Bezsensownym jest zak³adanie narodowosocjalistycznych zwi±zków zawodowych,
aby istnia³y obok innych zwi±zków zawodowych. Do tego trzeba by³oby byæ g³êboko
przekonanym o uniwersalno¶ci ich zadania i wynikaj±cym st±d zobowi±zaniu, aby wzglêdem
innych instytucji z podobnymi lub wrogimi celami byæ gotowym do proklamowania swojej
w³asnej podstawowej indywidualno¶ci. Nie mo¿e byæ ¿adnego kompromisu z pokrewnymi
aspiracjami; jego ca³kowite prawo do odrêbno¶ci musia³oby byæ utrzymane. By³o i ci±gle jest
wiele argumentów przeciwko utworzeniu naszych w³asnych zwi±zków zawodowych.
Ja zawsze odmawia³em brania pod uwagê eksperymentów, które by³y skazane na
niepowodzenia od samego pocz±tku. Uwa¿am za zbrodniê branie od robotnika czê¶ci jego
ciê¿ko zarobionego wynagrodzenia, aby p³aciæ instytucji, je¿eli siê nie jest ca³kowicie przekonanym,
¿e bêdzie to po¿yteczne dla jej cz³onków. Nasze dzia³anie w 1922 roku by³o oparte
na takich przes³ankach. Inni widocznie wiedzieli lepiej i zorganizowali zwi±zki zawodowe. Ale
ich dzia³alno¶æ nie trwa³a d³ugo. Tak wiêc w koñcu znale¼li siê oni w takim samym po³o¿eniu
jak my. Ró¿nica polega³a na tym, ¿e my nie zdradzili¶my ani siebie samych, ani innych.