ROZDZIA£ X
Pozorny federalizm
Zim± 1919 roku, a jeszcze bardziej na wiosnê i latem 1920 roku m³oda partia zosta³a
zobowi±zana do zajêcia stanowiska w kwestii, która pozostawa³a wa¿na nawet podczas
wojny. W poprzednim rozdziale krótko opisa³em zauwa¿one przeze mnie oznaki gro¼by
upadku Niemiec, ze szczególnym uwzglêdnieniem systemu propagandy prowadzonej przez
Anglików, a tak¿e Francuzów, stawiaj±cej sobie za cel rozszerzenie starej szczeliny
pomiêdzy pó³noc± a po³udniem Niemiec.
Na wiosnê 1915 roku po raz pierwszy pojawi³ siê, uwa¿any za jedyn± przyczynê
wojny, cykl artyku³ów i ulotek przeciwko Prusom. By³ on rozwijany i doskonalony w
przebieg³y i niegodziwy sposób a¿ do 1918 roku. Liczono na najni¿sze instynkty ludno¶ci i
zaczêto podburzanie Niemców z po³udnia przeciwko Niemcom z pó³nocy. Na owoce tej
agitacji nie trzeba by³o d³ugo czekaæ. Mo¿na wiele zarzuciæ przywódcom zarówno w rz±dzie,
jak i w armii (szczególnie armii bawarskiej); nie mog± oni zrzuciæ z siebie winy za
niepowodzenia, za kryminaln± ¶lepotê i niedbalstwo oraz za brak odpowiedniej determinacji
do podjêcia w³a¶ciwych kroków, aby temu zapobiec. Nic nie zosta³o zrobione! Wprost
przeciwnie, niektórzy z nich wydawali siê obserwowaæ to, co siê dzieje, bez wiêkszej irytacji i
mo¿liwe, ¿e byli za ma³o inteligentni, aby wyobraziæ sobie, ¿e taka propaganda mo¿e nie
tylko wbiæ klin w zjednoczenie narodu niemieckiego, ale nawet wzmocniæ automatycznie si³y
federacji. Rzadko kiedy w historii takie paskudne zaniedbanie zosta³o ciê¿ej ukarane.
Os³abienie, jakiego dozna³y Prusy, zaatakowa³o ca³e Niemcy. Przy¶pieszy³o to upadek, który
nie tylko zrujnowa³ same Niemcy, ale z ca³± pewno¶ci± wszystkie poszczególne pañstwa.
W mie¶cie, w którym sztucznie podniecana nienawi¶æ przeciwko Prusakom szala³a
najbardziej gwa³townie, bunt przeciwko panuj±cemu "domowi" by³ pocz±tkiem rewolucji.
B³êdem by³oby wyobra¿aæ sobie, ¿e jedynie wroga propaganda by³a odpowiedzialna
za antypruskie nastawienie. Metody stosowane przez naszych organizatorów wojny, którzy
zebrali i oszukali ca³e cesarstwo w ca³kowicie ob³êdny system centralizmu w Berlinie, by³y
g³ówn± przyczyn± antypruskiego nastawienia.
¯yd by³ zbyt przebieg³y, aby nie zdawaæ sobie sprawy, ¿e ta nikczemna kampania
pl±drowania, któr± on zorganizowa³ przeciwko narodowi niemieckiemu pod p³aszczykiem
stowarzyszeñ wojny, z pewno¶ci± spowoduje powstanie opozycji. Tak d³ugo, jak nie rzuca³a
siê ona do jego w³asnego gard³a, nie mia³ powodu, aby siê jej obawiaæ. Potem przysz³o mu
do g³owy, ¿e nie mo¿e byæ lepszej metody odwrócenia powstania mas doprowadzonych do
desperacji i rozdra¿nienia, ni¿ pozwoliæ, aby ich gniew wybuch³ i wy³adowa³ siê w ca³kiem
innym kierunku.
Wtedy przysz³a rewolucja.
Miêdzynarodowy ¯yd, Kurt Eisner, zacz±³ napuszczaæ Bawariê na Prusy. Przemy¶lnie
kieruj±c rewolucyjny ruch w Bawarii przeciwko reszcie Rzeszy, nie dzia³a³ bynajmniej w
interesie Bawarii, ale jako cz³onek upowa¿niony do takiego dzia³ania przez ¯ydów. wykorzysta³
istniej±ce w Bawarii instynkty i niechêci, aby przy ich pomocy dokonaæ rozbioru
Niemiec. Rzesza raz po³o¿ona w gruzach sta³aby siê ³atwym ³upem bolszewizmu.
Zrêczno¶æ bolszewickich agitatorów w przedstawianiu zawczasu ewentualno¶ci
wyzwolenia, k³ad±cego kres komunistycznym republikom w wyniku zwyciêstwa pruskiego
militaryzmu nad antymilitarystycznymi i antypruskimi elementami, przynios³a bogate owoce.
Warto zauwa¿yæ, ¿e chocia¿ w czasie wyborów do Bawarskiego Zgromadzenia
Ustawodawczego, Kurt Eisner nie mia³ dziesiêciu tysiêcy zwolenników w Monachium, a
Komunistyczna Partia poni¿ej trzech tysiêcy, to po upadku komunistycznej republiki te dwie
partie po³±czy³y siê razem i liczy³y prawie sto tysiêcy cz³onków.
My¶lê, ¿e nigdy w moim ¿yciu nie zazna³em bardziej niepopularnej roboty ni¿ wtedy,
gdy sprzeciwia³em siê antypruskiemu pod¿eganiu. W Monachium podczas na wpó³
komunistycznego okresu mia³o miejsce pierwsze masowe spotkanie, na którym nienawi¶æ
przeciwko reszcie Niemiec, szczególnie Prusom, zosta³a doprowadzona do takiej gor±czki
szaleñstwa, ¿e je¿eli Niemiec z pó³nocy bra³ udzia³ w spotkaniu, to ryzykowa³ swoim ¿yciem.
Te demonstracje zwykle koñczy³y siê dzikimi okrzykami w rodzaju: "precz z Prus", "precz z
Prusami", " wojna przeciw Prusom", uczucie to podsumowane zosta³o w niemieckim
Reichstagu przez wspania³ego obroñcê interesów suwerenno¶ci Bawarii w okrzyku
bitewnym: "Raczej umrzeæ jako Bawarczyk, ni¿ gniæ jako Prusak".
Walka, któr± rozpocz±³em na pocz±tku sam, a pó¼niej kontynuowa³em z poparciem
moich towarzyszy wojennych, by³a prowadzona przez m³ody ruch, mogê tak rzec, prawie jak
¶wiêty obowi±zek. Jestem dumny, mog±c powiedzieæ dzisiaj, ¿e my - polegaj±c prawie
wy³±cznie na naszych zwolennikach w Bawarii - byli¶my odpowiedzialni za po³o¿enie, powoli,
ale skutecznie, kresu kombinacji szaleñstwa i zdrady.
Jest oczywiste, ¿e agitacja przeciwko Prusom nie mia³a nic wspólnego z
federalizmem. Federacyjne dzia³ania s± najbardziej nieodpowiednie, kiedy ich przedmiotem
jest rozerwanie czy rozebranie na czê¶ci innej konfederacji. Dla prawdziwego federalisty, dla
którego koncepcja cesarstwa Bismarcka jest nie tylko pustym frazesem, by³oby nie do
pomy¶lenia ¿±daæ odej¶cia czê¶ci pruskiego pañstwa, które zosta³o stworzone i udoskonalone
przez Bismarcka, czy te¿ publicznie popieraæ takie separatystyczne d±¿enia.
Jest to tym bardziej niewiarygodne, gdy¿ walka prowadzona przez tych federalistów
by³a skierowana przeciwko temu elementowi w Prusach, który w najmniejszym stopniu móg³
byæ uwa¿any za zwi±zany z listopadow± demokracj±.
Ich oszczerstwa i ataki nie by³y wymierzone przeciw ojcom konstytucji weimarskiej,
którzy sk³adali siê g³ównie z po³udniowych Niemców i ¯ydów, ale przeciw przedstawicielom
starych, konserwatywnych Prus przeciwnikom konstytucji weimarskiej .
Nie powinni¶my siê czuæ zaskoczeni, ¿e byli oni szczególnie ostro¿ni w sprawie
wystêpowania przeciw ¯ydom. Byæ mo¿e jest to klucz do rozwi±zania ca³ej zagadki. Celem
¯yda by³o podburzanie "narodowych" elementów w Niemczech przeciwko sobie - postawienie
konserwatywnej Bawarii przeciwko konserwatywnym Prusom i to mu siê powiod³o.
W zimie 1918 roku antysemityzm zacz±³ siê rozprzestrzeniaæ w ca³ych Niemczech.
¯yd wróci³ do swoich starych metod. Z zadziwiaj±c± szybko¶ci± rzuci³ jab³ko niezgody w
popularny ruch i zacz±³ ¶wie¿e rozdarcie.
Postawienie problemu alpejskiego i wynikaj±ce z tego spory, które mu towarzyszy³y,
by³y jedyn± mo¿liwo¶ci± zwrócenia uwagi ogó³u na inne problemy po to, aby powstrzymaæ
skoncentrowany atak na ¯ydów. Ludzie, którzy zarazili nasz naród takim problemem, nigdy
nie mog± naprawiæ z³a, jakie mu wyrz±dzili. ¯ydowi z pewno¶ci± powiod³o siê w jego
zamiarze jest zachwycony widz±c katolików i protestantów walcz±cych z sob±. Wróg
ludno¶ci aryjskiej i ca³ego chrze¶cijañstwa ¶mieje siê w ku³ak.
Dwa ko¶cio³y chrze¶cijañskie patrz± obojêtnymi oczami na to ska¿enie i zepsucie
szlachetnej i jedynej egzystencji nadanej przez szczodro¶æ Bo¿± na tej ziemi .Jakkolwiek dla
przysz³o¶ci ¶wiata nie jest wa¿ne, czy protestancki, ale czy aryjski cz³owiek przetrzyma, czy
wymrze.
Dzisiaj jeszcze te dwa wyznania nie walcz± przeciw niszczycielowi arian, ale próbuj±
unicestwiæ siê wzajemnie.
W Niemczech nie jest dozwolone prowadzenie walki przeciwko ultramontaizmowi czy
klerykalizmowi, jak to mog³oby mieæ miejsce w czysto katolickich pañstwach, chocia¿
protestanci z pewno¶ci± braliby w tym udzia³. Obrona, któr± katolicy w innych krajach podjêliby
przeciwko atakom o charakterze politycznym na swoich religijnych przywódców, w
Niemczech natychmiast przybra³aby formê ataku protestantyzmu przeciwko katolicyzmowi.
Zreszt± fakty przemawiaj± same za siebie. Ludzie, którzy w 1924 roku nagle odkryli,
¿e g³ówn± misj± nacjonalistycznego ruchu by³a walka przeciwko "ultramontaizmowi" - nie
zdo³ali go prze³amaæ, ale powiod³o im siê roz³amanie ruchu nacjonalistycznego. Muszê
ostrzec, gdyby przypadkiem jaki¶ niedojrza³y umys³ w nacjonalistycznym ruchu wyobra¿a³
sobie, ¿e mo¿e zrobiæ to, czego Bismarck nie by³ w stanie dokonaæ. G³ównym obowi±zkiem
tych, którzy prowadz± narodowosocjalistyczny ruch, jest ca³kowite przeciwstawienie siê
ka¿dej próbie ¶wiadczenia przez ich ruch na rzecz takiej walki i wykluczenie od razu z jego
szeregów tych, którzy prowadz± w tym celu propagandê. ¦ci¶le mówi±c, odnosili¶my w tym
nieprzerwane sukcesy przez ca³± jesieñ 1923 roku. ¯arliwi protestanci mogli staæ ramiê w
ramiê z ¿arliwymi katolikami w naszych szeregach bez najmniej szych niepokojów sumienia
zwi±zanych z ich religijnymi przekonaniami.
Pañstwa republiki amerykañskiej nie stworzy³y zwi±zku, ale to zwi±zek stworzy³
wiêkszo¶æ z tych tak zwanych stanów. Te bardzo wszechstronne prawa przyznane ró¿nym
terytoriom wyra¿aj± nie tylko podstawowy charakter tego zwi±zku pañstw ale s± w harmonii z
rozleg³o¶ci± terenu, który zajmuj±, dochodz±c prawie do rozmiarów kontynentu.
Tak wiêc do pañstw zwi±zku amerykañskiego nie mo¿na odnosiæ siê tak jak do
pañstw maj±cych suwerenno¶æ pañstwow±, ale jak do korzystaj±cych z praw czy mo¿e
lepiej, przywilejów okre¶lonych i zagwarantowanych przez Konstytucjê.
Jednak¿e w Niemczech poszczególne pañstwa by³y pierwotnie suwerennymi i z nich
zosta³o utworzone cesarstwo. Ale utworzenie cesarstwa nie by³o wynikiem wolnej woli i
jednakowej wspó³pracy poszczególnych pañstw, ale tego, ¿e Prusy osi±gnê³y hegemoniê
nad innymi. Wielka ró¿nica w wielko¶ci terytoriów pomiêdzy pañstwami niemieckimi, sama w
sobie nie umo¿liwia jakiegokolwiek porównania ze zwi±zkiem amerykañskim.
Ponadto, ró¿nica w wielko¶ci pomiêdzy najmniejszym z nich, a wiêkszym czy mo¿e
raczej najwiêkszym ukazuje nierówno¶æ osi±gniêæ i udzia³u w tworzeniu cesarstwa i
formowaniu konfederacji pañstw.
Nie mo¿na utrzymywaæ, ¿e wiêkszo¶æ pañstw kiedykolwiek naprawdê cieszy³a siê
prawdziw± "suwerenno¶ci±".
Prawa suwerenno¶ci, z których zrezygnowa³y pañstwa, aby utworzyæ cesarstwo,
zosta³y oddane w bardzo ma³ym stopniu z ich w³asnej woli.
W wiêkszo¶ci przypadków albo one nie istnia³y, albo po prostu zosta³y utracone pod
naciskiem przewa¿aj±cej si³y Prus.
Regu³a, wed³ug której postêpowa³ Bismarck, polega³a na tym, aby nie dawaæ pañstwu
po prostu tego, co zosta³o zabrane mniejszym pañstwom, ale ¿±daæ od pañstw tego, czego
cesarstwo bezwzglêdnie potrzebowa³o. jest jednak ca³kowitym b³êdem przypisywaæ decyzjê
Bismarcka przekonaniu (je¿eli o niego chodzi), ¿e pañstwo w ten sposób nabywa³o wszystkie
prawa suwerenno¶ci, których potrzebowa³oby przez ca³y czas; wprost przeciwnie - on mia³
na my¶li pozostawienie dla przysz³o¶ci tego, co by³oby ciê¿ko uzyskaæ w Ówczesnej chwili. I
suwerenno¶æ Rzeszy faktycznie ci±gle ros³a kosztem poszczególnych pañstw.
Wraz z up³ywem czasu zosta³o osi±gniête to, czego pragn±³ Bismarck.
Upadek niemiecki i rozbicie monarchistycznej formy pañstwa z konieczno¶ci
przy¶pieszy³o te wydarzenia. Ta sama przyczyna zada³a ciê¿ki cios federacyjnemu
charakterowi Rzeszy; jeszcze ciê¿szy cios zosta³ zadany poprzez przyjêcie zobowi±zañ
wynikaj±cych z &#8222;pokojowego&#8221; traktatu.
By³o to zarówno naturalne, jak i oczywiste, ¿e kraje straci³y kontrolê nad swymi
finansami i musia³y zrezygnowaæ z tego na rzecz Rzeszy od chwili, kiedy Rzesza -
przegrawszy wojnê - zosta³a poddana finansowym zobowi±zaniom, co do których nigdy nie
s±dzono, ¿e bêd± pokrywane przez wk³ady poszczególnych pañstw. Dalsza decyzja, która
doprowadzi³a do tego, ¿e Rzesza przejê³a kolej i us³ugi pocztowe, by³a koniecznym i
postêpowym krokiem w stopniowym ujarzmianiu rannego narodu - zgodnie z traktatem pokojowym.
Cesarstwo Bismarcka by³o wolne i niezwi±zane. Nie by³o obci±¿one przez ca³kowicie
nieproduktywne finansowe zobowi±zania, takie jak obecnie Niemcy Dawes'a musz± d¼wigaæ
na swoim grzbiecie. jego wydatki sprowadza³y siê do kilku absolutnie koniecznych pozycji o
krajowej wa¿no¶ci. By³o ono dlatego zdolne dobrze dzia³aæ bez finansowej supremacji i ¿yæ
za pieni±dze wnoszone przez prowincje. I naturalnie fakt, ¿e pañstwa zachowa³y swoje
prawa suwerenno¶ci i musia³y stosunkowo niewiele p³aciæ cesarstwu, dawa³ im satysfakcjê,
¿e s± cz³onkami cesarstwa. Ale jest zarówno niew³a¶ciwe, jak i nieuczciwe chcieæ robiæ
propagandê z za³o¿enia, ¿e jakiekolwiek istniej±ce niezadowolenie by³o przypisywane
wy³±cznie finansowej nieudolno¶ci, na któr± cierpia³y pañstwa w rêkach cesarstwa. Nie, to z
pewno¶ci± nie by³ powód. Zanik rado¶ci w zamy¶le cesarstwa nie powinien byæ
przypisywany utracie praw suwerenno¶ci, ale jest raczej rezultatem sposobu (do¶æ marnego
), w jaki niemiecki naród by³ wtedy reprezentowany przez swoj± Rzeszê.
Dlatego Rzesza jest dzisiaj zmuszona dla samoprzetrwania uszczuplaæ coraz bardziej
suwerenne prawa poszczególnych pañstw, nie tylko z ogólnego, naturalnego punktu
widzenia, ale tak¿e dla zasady. Widz±c, ¿e wytacza ostatnie krople krwi ze swoich obywateli
przez swoj± politykê finansowego ucisku, musi odebraæ ostatnie z ich praw, chyba ¿e jest
przygotowana ogl±daæ, jak ogólne niezadowolenie przeradza siê w rebeliê.
My, narodowi socjali¶ci, musimy dlatego przyj±æ nastêpuj±c± podstawow± zasadê:
Potê¿na Rzesza Narodowa broni±ca i chroni±ca interesów swoich obywateli za
granic±, w najszerszym tego s³owa znaczeniu, jest zdolna zaoferowaæ wolno¶æ w kraju.
Wtedy nie musi siê obawiaæ o trwa³o¶æ pañstwa. Z drugiej strony, silny narodowy rz±d mo¿e
przyj±æ odpowiedzialno¶æ za dwa zakusy na wolno¶æ jednostek oraz pañstwa - bez ryzyka
os³abienia idei cesarstwa, je¿eli tylko ka¿dy obywatel uzna, ¿e takie ¶rodki s± ¶rodkami
maj±cymi na celu uczynienie jego narodu wielkim.
Jest faktem, ¿e wszystkie pañstwa na ¶wiecie zmierzaj± w swej krajowej polityce w
kierunku unifikacji i Niemcy równie¿ nie pozostan± poza tym d±¿eniem.
Jakkolwiek naturalny mo¿e siê wydaæ problem unifikacji, szczególnie w dziedzinie
komunikacji, nie zmniejsza to obowi±zku narodowych socjalistów, aby wystêpowaæ podaj±c,
¿e jedynym celem tych ¶rodków jest zamaskowanie i umo¿liwienie prowadzenia niebezpiecznej
polityki zagranicznej z siln± opozycj± przeciwko takiemu rozwojowi wypadków w
dzisiejszej Rzeszy. Z tego w³a¶nie powodu, ¿e Rzesza dzisiaj proponuje przej±æ w ca³o¶ci
kolejnictwo, us³ugi pocztowe, finanse itd., z przyczyn, które nie stanowi± wielkiej, narodowej
polityki, ale aby mieæ w swoich rêkach ¶rodki i gwarancje dla nieograniczonego wype³niania
zobowi±zañ, my narodowi socjali¶ci, musimy podj±æ ka¿dy krok, który wydaje siê celowy,
aby zablokowaæ i je¿eli to mo¿liwe, zapobiec takiej polityce.
Innym powodem dla przeciwstawienia siê tego rodzaju centralizmowi jest to, ¿e
¿ydowsko-demokratyczna Rzesza, która sta³a siê rzeczywistym przekleñstwem dla narodu
niemieckiego, doszukuje siê nieudolnych sprzeciwów podnoszonych przez pañstwa, które
nie s± tak daleko nasycone duchem wieku, aby je ukazaæ, a nastêpnie rozgniataæ 1e do tego
momentu, a¿ stan± siê ca³kowicie niewa¿ne.
Nasze stanowisko ma zawsze odzwierciedlaæ wielk± narodow± politykê i nigdy nie
mo¿e byæ w±skie czy partykularne.
To ostatnie spostrze¿enie jest konieczne, ¿eby nasi stronnicy nie wyobra¿ali sobie, ¿e
my, narodowi socjali¶ci, my¶limy zaprzeczaæ prawu przyjmowania wy¿szej suwerenno¶ci
przez Rzeszê od pozosta³ych pañstw. Nie powinno i nie mog³o byæ ¿adnej w±tpliwo¶ci
dotycz±cej tego prawa. Poniewa¿ dla nas pañstwo samo w sobie jest tylko form±, podczas
gdy zasadnicze jest to, co siê na nie sk³ada, mianowicie naród, ludzie - i musi byæ oczywiste,
¿e wszystko powinno byæ podporz±dkowane narodowym interesom, a w szczególno¶ci nie
mo¿emy pozwoliæ ¯adnemu pojedynczemu pañstwu w obrêbie narodu i Rzeszy (która
reprezentuje naród), aby korzysta³o z niezale¿nej politycznej suwerenno¶ci jako pañstwo.
Potworno¶æ pozwalaj±ca pañstwom konfederacji utrzymywaæ poselstwa za granic± musi byæ
i bêdzie powstrzymywana. Tak d³ugo, jak to jest mo¿liwe, nie mamy prawa siê dziwiæ, ¿e
obcokrajowcy w±tpi± w stabilno¶æ struktury naszej Rzeszy i odpowiednio to oceniaj±.
Wa¿no¶æ poszczególnych pañstw bêdzie w przysz³o¶ci wynikaæ bardziej ze stanu ich
kultury. Monarcha, który robi³ bardzo wiele dla reputacji Bawarii, nie by³ zawziêtym
partykularyst± z antyniemieckimi sentymentami, tak bardzo sta³ po stronie wiêkszych
Niemiec, jak po stronie sztuki - to Ludwik I.
Armia musi byæ ca³kowicie pozbawiona wp³ywów poszczególnych pañstw.
Nadchodz±ce pañstwo narodowosocjalistyczne nie mo¿e pope³niaæ b³êdu przesz³o¶ci
zmuszaj±c armiê do podejmowania zadania, które nie jest i nigdy nie powinno byæ jej
przypisane. Armia niemiecka nie jest po to, aby kontrolowaæ szko³y w celu utrzymywania
partykularyzmów, ale raczej, aby uczyæ wszystkich Niemców rozumieæ i zgadzaæ siê wzajemnie.
Wszystko to, co zmierza w narodowym ¿yciu do podzia³ów, musi byæ przekszta³cone
przez armiê w jednocz±cy wp³yw. Musi wznie¶æ ka¿dego m³odzieñca ponad w±ski horyzont
jego w³asnego, ma³ego kraju i znale¼æ mu w³asne miejsce w niemieckim narodzie. On musi
nauczyæ siê patrzeæ nie na granice swojego domu, ale swojej ojczyzny; poniewa¿ s± to te
granice, których pewnego dnia mo¿e bêdzie musia³ broniæ. Dlatego szaleñstwem jest
pozwalaæ m³odemu Niemcowi przebywaæ w domu, lepiej pokazaæ mu Niemcy w czasie jego
s³u¿by wojskowej. To wszystko jest bardzo istotne dzisiaj, poniewa¿ m³odzi Niemcy nie
podró¿uj± i trzeba rozszerzyæ ich horyzont tak, jak to mia³o miejsce dawniej.
Doktryny narodowego socjalizmu nie maj± s³u¿yæ politycznym interesom pañstw
konfederacji, ale s± po to, aby prowadziæ niemiecki naród. Musz± okre¶laæ ¿ycie ca³ego
narodu i na nowo je kszta³towaæ. Dlatego powinny stanowczo domagaæ siê prawa do
przekraczania granic nakre¶lonych wed³ug politycznego rozwoju wypadków, które my
odrzucili¶my.