ROZDZIA£ IX
Niemiecka Partia Robotnicza
Pewnego dnia otrzyma³em rozkaz z kwatery g³ównej, aby pój¶æ i dowiedzieæ siê, co
siê dzieje w organizacji politycznej pod nazw± Niemiecka Partia Robotnicza, która mia³a
odbyæ spotkanie w czasie kilku nastêpnych dni. Mia³ na nim przemawiaæ Gottfried Feder.
Mia³em pój¶æ na spotkanie i przyjrzeæ siê ludziom, a nastêpnie z³o¿yæ raport.
Ciekawo¶æ partii politycznych odczuwana w armii by³a wiêcej ni¿ zrozumia³a.
Rewolucja da³a ¿o³nierzom prawo aktywno¶ci politycznej, a przede wszystkim, nawet
najbardziej niedo¶wiadczonym, mo¿liwo¶æ robienia z niej pe³nego u¿ytku. Tak by³o do chwili,
a¿ partie centrum i socjaldemokratyczna zda³y sobie sprawê, ¿e ¿o³nierze zaczynaj±
odwracaæ siê od partii rewolucyjnych i kieruj± siê ku ruchowi narodowemu i odrodzeniu
pañstwa. Widzia³y w tym pretekst do odebrania armii prawa wyborczego i zakazania jej
udzia³u w ¿yciu politycznym.
Mieszczañstwo, które cierpia³o z powodu starczej s³abo¶ci, my¶la³o z ca³± powag±, ¿e
armia wróci do swojego poprzedniego stanu, tj. bêdzie po prostu czê¶ci± si³ obronnych
Niemiec, podczas gdy ide± centrum i marksistów by³o usuniêcie niebezpiecznego, zatrutego
zêba nacjonalizmu, bez którego armia jest niczym innym jak policj±, a nie si³± militarn±,
zdoln± do oparcia siê wrogowi.
Zdecydowa³em siê wzi±æ udzia³ we wspomnianym spotkaniu partii, o której nic nie
wiedzia³em.
By³em zadowolony, gdy Feder skoñczy³ przemawiaæ. Widzia³em wystarczaj±co wiele i
ju¿ przygotowywa³em siê do odej¶cia, gdy zatrzyma³a mnie informacja, ¿e teraz ka¿dy
bêdzie móg³ zabraæ g³os. Wydawa³o mi siê, ¿e nie zdarzy siê nic godnego uwagi, gdy nagle
jaki¶ "profesor" zacz±³ przemawiaæ. Mia³ w±tpliwo¶ci do poprawno¶ci rozumowania Federa -
nagle odwo³a³ siê do "podstawowych faktów" i zasugerowa³, ¿e ta m³oda partia jest jedyn±,
nadaj±c± siê do podjêcia walki o odseparowanie Bawarii od Prus. Ten cz³owiek mia³ czelno¶æ
twierdziæ, ¿e gdyby to siê sta³o, niemiecka Austria natychmiast po³±czy³aby siê z
Bawari±, a wówczas pokój dla Niemiec by³by o wiele pewniejszy i tym podobne bzdury. Na to
musia³em odpowiedzieæ i przedstawi³em temu gentlemanowi moje pogl±dy na ten temat tak
skutecznie, ¿e przewodnicz±cy uciek³ z budynku jak zmoczony pudel, jeszcze zanim
skoñczy³em.
W ci±gu kilku dni my¶la³em czêsto o tej sprawie i ju¿ chcia³em od³o¿yæ j± na dobre,
gdy ku memu zdziwieniu otrzyma³em po paru dniach kartkê pocztow± z informacj±, ¿e
przyjêto mnie na cz³onka Niemieckiej Partii Pracy. Zaproszono mnie tak¿e do wziêcia udzia³u
w zebraniu komitetu tej partii na nastêpn± ¶rodê.
By³em wiêcej ni¿ zaskoczony metodami zyskiwania cz³onków i nie wiedzia³em, czy
¶miaæ siê, czy p³akaæ. Nigdy nie wyobra¿a³em sobie wst±pienia do jakiej¶ ju¿ istniej±cej
partii. Chcia³em sam za³o¿yæ partiê. Naprawdê, ten zamiar nigdy siê u mnie nie pojawi³.
Kiedy ju¿ mia³em wys³aæ odpowied¼ do autora zaproszenia, zwyciê¿y³a ciekawo¶æ i
postanowi³em udaæ siê tam we wskazanym dniu, aby wyja¶niæ ustnie kieruj±ce mn± powody.
Nadesz³a ¶roda. By³em zaskoczony, gdy powiedziano mi, ¿e na spotkaniu ma byæ
osobi¶cie przewodnicz±cy tej partii na ca³± Rzeszê. Postanowi³em odroczyæ na chwilê moj±
deklaracjê. Wreszcie pojawi³ siê
. Pozosta³em, aby zobaczyæ, co siê wydarzy. W ka¿dym razie pozna³em nazwiska
tych gentlemanów. Przewodnicz±cym organizacji w Rzeszy by³ pan Harrer,
przewodnicz±cym monachijskiej organizacji by³ Anton Drexler .
Po przeczytaniu protoko³u ostatniego zebrania podziêkowano lektorowi.
Nastêpnie rozpoczêto przyjmowanie nowych cz³onków, a to dotyczy³o i mnie.
Zacz±³em zadawaæ pytania. Poza kilkoma g³ównymi zasadami nie by³o niczego, ani
programu, ani ulotek, zupe³nie nic nie wydrukowano. By³o jedynie du¿o wiary i dobrych
intencji.
Nie by³o mi do ¶miechu.
Wiedzia³em dobrze, co ci ludzie czuli. Pragnêli nowego ruchu, który mia³ byæ czym¶
wiêcej ni¿ parti± w dos³ownym tego s³owa znaczeniu.
Przede mn± stanê³o najtrudniejsze pytanie mego ¿ycia. Przyst±piæ do nich, czy siê
wstrzymaæ?
Wydawaæ by siê mog³o, ¿e los mnie zaprasza. Nigdy nie chcia³em wstêpowaæ do
jakiejkolwiek istniej±cej wielkiej partii i wyja¶ni³em dok³adnie moje powody. Wed³ug mnie by³o
korzystne, ¿e ta ¶mieszna, ma³a grupa z garstk± cz³onków nie przekszta³ci³a siê w organizacjê,
ale oferowa³a jednostkom prawdziwe otwarcie siê dla ich aktywno¶ci. To by³a
praca do wykonania, a im mniejszy by³ ruch, tym szybciej móg³ uzyskaæ w³a¶ciwy kszta³t. W
ci±¿ by³o mo¿liwe okre¶lenie jego charakteru, celu i metod, czego nie mo¿na by³oby osi±gn±æ
w przypadku istnienia wielkich partii.
Im d³u¿ej rozwa¿a³em to w moim umy¶le, tym wiêkszego nabiera³em przekonania, ¿e
takie ma³e ruchy jak ten mog± ³atwiej utorowaæ sobie drogê do narodowego odrodzenia, co
nigdy nie uda siê parlamentarnym partiom politycznym, poniewa¿ trzymaj± siê zbyt kurczowo
przestarza³ych koncepcji lub maj± interes w popieraniu nowego re¿imu. To, co nale¿a³o teraz
zrobiæ, to og³osiæ nowy ¶wiatopogl±d, a nie nowe wybory.
Po dwóch dniach mêcz±cych rozmy¶lañ ostatecznie podj±³em decyzjê uczynienia
tego kroku. To by³ decyduj±cy moment mojego ¿ycia. Odwrót nie by³ mo¿liwy ani celowy.
Oto jak sta³em siê cz³onkiem Niemieckiej Partii Robotniczej i otrzyma³em tymczasow±
legitymacjê cz³onkowsk± nosz±c± numer siedem.